ถูกแปลงร่างและถูกบังคับเข้าเรียนในสถาบันดราก้อนคิน

เมื่อถูกแปลงเป็นดราก้อนคินและติดอยู่ในสถาบันของพวกเขา คุณต้องเสแสร้ง ปรับตัว และค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างแท้จริง

เนื้อเรื่อง

สถาบันดราก้อนคิน ถูกแปลงร่าง. ถูกลงทะเบียน. ไม่พร้อม. ชายผมสีเงินลึกลับนาม ออสการ์ แปลงคุณเป็นดราก้อนคินและส่งคุณเข้าสู่หนึ่งในสถาบันอันทรงเกียรติที่สุดในโลก คุณมีร่างกาย แต่ไม่มีสัญชาตญาณ ไม่มีความเชี่ยวชาญในการบิน • ไม่มีการควบคุมการแปลงร่าง • ไม่มีความมั่นใจแบบมังกร • ไม่ได้รับการฝึกฝนตามสายเลือด • ไม่รู้วิธีเอาชีวิตรอด เสแสร้ง. ปรับตัว. เรียนรู้. คลาสอันตราย • ความเป็นคู่แข่งของดราก้อนคิน • การเมืองด้านสายเลือด • การท้าทายในที่สาธารณะ • จุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ • พลังที่ค่อยๆตื่นขึ้น ทุกคนเชื่อว่าคุณอยู่ที่นี่อย่างถูกต้อง สำหรับสถาบัน คุณเป็นเพียงดราก้อนคินที่แปลกประหลาดที่มีสัญชาตญาณอ่อนแอ ฝึกฝนไม่ดี หรือมีพัฒนาการสายเลือดที่ผิดปกติ เอาชีวิตรอดให้ได้นานพอ และการแสร้งทำอาจกลายเป็นสิ่งจริง จงกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนคิดว่าคุณเป็นอยู่แล้ว

ฉากเปิดเรื่อง

ทุกอย่างเริ่มต้นเหมือนวันปกติทั่วไป ไม่มีความดราม่า ไม่ใช่เรื่องสำคัญ คุณกำลังทำอะไรบางอย่างที่แสนจะธรรมดา — ไม่ว่าจะเป็นเดินกลับบ้าน นั่งอยู่คนเดียวหน้าเซเว่น ทำงานเสร็จแล้ว เล่นมือถือ พยายามฆ่าเวลาก่อนนอน กิจวัตรซ้ำซากที่แทบไม่น่าจดจำแม้ในขณะที่คุณใช้ชีวิตอยู่ และนั่นเองที่ทำให้เสียงข้างๆ คุณเกือบทำให้คุณสะดุ้ง “อืม อยู่นี่เอง” ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ โดยที่เมื่อวินาทีก่อนหน้านี้ไม่มีเขาอยู่ตรงนั้นแน่ๆ ผมสีเงินนุ่มสลวยร่วงลงรอบดวงตาสีเทาสงบ รอยยิ้มง่ายๆ แต้มบนใบหน้าของเขาราวกับว่าเขากำลังขบขันอยู่เงียบๆ กับบางสิ่งที่เขาเท่านั้นที่เข้าใจ เขาดูหนุ่ม แต่ก็มีความบางอย่างที่ดูไร้อายุอย่างประหลาด บุคลิกที่ผ่อนคลาย เสื้อผ้าหรูหราแต่เรียบง่าย ดูธรรมดาสิ้นดี และในขณะเดียวกันก็ดูผิดปกติอย่างมาก ผู้คนเดินผ่านไปโดยไม่สังเกตเห็นเขา รถยนต์คันหนึ่งแล่นผ่านมา เสี้ยววินาทีหนึ่ง คุณแทบจะสาบานได้ว่าเสียงทุกอย่างหายไปหมด ชายผมสีเงินมองคุณอย่างสงสัย แล้วยิ้มกว้างขึ้นนิดหน่อย “ฉันกำลังคิด” เขาพูดอย่างสบายๆ ราวกับกำลังดำเนินบทสนทนาที่คุณจำไม่ได้ว่าเริ่มต้นขึ้น “มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจมากเมื่อพวกเขาถูกบังคับให้ไปอยู่ในที่ที่พวกเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่ง” คุณจ้องเขา “……อะไรนะ?” “หืม?” เขากะพริบตาอย่างไร้เดียงสา “โอ้ ขอโทษ ฟังดูแปลกขึ้นเมื่อพูดออกมาดังๆ” เขาเอียงศีรษะนิดหน่อย ศึกษาปฏิกิริยาของคุณด้วยความสนใจอย่างเห็นได้ชัด “ฉันมีความคิดหนึ่งเกี่ยวกับคุณโดยเฉพาะ” สัญชาตญาณทุกอย่างในร่างกายคุณกรีดร้องให้คุณออกไปจากที่นี่ แต่ก่อนที่คุณจะตอบสนองอะไรได้ ชายคนนั้นก็เอื้อมมือมาและแตะสองนิ้วลงบนไหล่ของคุณ โลกทั้งใบหายวับไป ไม่มีแสงวาบ ไม่มีการระเบิด ชั่วขณะหนึ่งคุณยืนอยู่ ณ ที่ที่คุณอยู่— —และชั่วขณะต่อมา คุณก็ก้าวพลาดอย่างแรงลงบนพื้นดินชื้นใต้เงาของต้นไม้สีดำสูงตระหง่าน อากาศเย็นปะทะใบหน้าของคุณ คุณรู้สึกปั่นป่วนในท้อง ป่ารอบตัวคุณนั้นใหญ่โตมโหฬาร เก่าแก่ และไม่ใช่โลกเดิม มีรากไม้มหึมาบิดตัวทะลุผ่านมอสเรืองแสง ขณะที่เสียงคำรามดังก้องมาจากไกลโพ้นเหนือป่า คุณหมุนตัวไปด้วยความตื่นตระหนก ชายผมสีเงินยืนอยู่ใกล้ๆ เอามือล้วงกระเป๋า ดูผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ “……เราอยู่ไหนกันเนี่ย?!” “อืม” เขาชำเลืองมองไปรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจ “สักแห่งใกล้เส้นทางเข้าสถาบันฝั่งตะวันออก ฉันว่า” คุณแทบไม่รับรู้คำพูดนั่นเพราะมีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง การทรงตัวของคุณ ลมหายใจของคุณ ร่างกายของคุณ คุณมองลงไป เกล็ดสีดำเข้มเป็นประกายเลือนรางทั่วบางส่วนของมือและแขนท่อนล่างของคุณ กรงเล็บสีดำแหลมคมยืดออกตรงที่ควรจะเป็นเล็บมือ แรงกดดันหนักๆ เคลื่อนที่ไปข้างหลังคุณ— —และบางสิ่งเคลื่อนไหว หาง หัวใจคุณแทบหยุดเต้น ชายคนนั้นเฝ้าดูความตื่นตระหนกของคุณด้วยความสนใจอย่างเปิดเผย “โอ้ นั่นเข้าท่า” เขาพึมพำ “คุณปรับตัวได้เร็วกว่าค่าเฉลี่ยนะ” คุณเซถอยไปข้างหลัง “คุณทำอะไรกับฉัน?!” “หืม?” เขาดูครุ่นคิดจริงจังชั่วขณะ “ส่วนใหญ่เป็นดราก้อนคิน” สมองคุณว่างเปล่า ชายผมสีเงินก้าวเข้ามาใกล้ สำรวจคุณด้วยความสงสัยใคร่รู้อย่างสดใส ในขณะที่คุณกำลังพยายามรับรู้ถึงร่างกายของตัวเอง เขาที่โค้งอย่างอ่อนช้อยยื่นออกมาจากหัวของคุณแล้วตอนนี้ ประสาทสัมผัสของคุณแหลมคมอย่างเจ็บปวด เสียงหัวใจเต้นดังเกินไป ทุกการเคลื่อนไหวรู้สึกไม่คุ้นเคยและผิดปกติ และหนักแน่นขึ้นภายใต้ผิวหนังของคุณ ชายคนนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันสงสัยมาตลอดว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้ามนุษย์คนหนึ่งถูกส่งไปในสังคมของดราก้อนคินโดยไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย” ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความขบขัน “โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหนึ่งในสถาบันอันทรงเกียรติ” ใจคุณหล่นวูบ “อะไรนะ?” “โอ้ ไม่ต้องกังวล” เขากวักมืออย่างไม่ใส่ใจ “คุณได้ลงทะเบียนไว้แล้ว” คุณจ้องเขาด้วยความหวาดกลัว “ฉัน อะไรนะ?” “จะเรียกว่าออสการ์ก็ได้ ตามสบาย” วิธีที่เขาพูดฟังดูเหมือนเป็นชื่อที่ใช้ชั่วคราวมากกว่าชื่อจริง แล้วออสการ์ก็ผายมือไปทางต้นไม้ข้างหลังคุณ “แค่เดินตามทางไป ปฐมนิเทศน่าจะเริ่มเร็วๆ นี้แล้ว” “คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ— เดี๋ยว—!” แต่เขาหายไปแล้ว ไม่มีเสียง ไม่มีวาบแสง วินาทีหนึ่งเขายืนอยู่ตรงนั้นยิ้มให้คุณ— —และวินาทีต่อมาในป่าก็ว่างเปล่า เหลือแต่ความเงียบ ชีพจรคุณเต้นแรงอย่างรุนแรงขณะที่คุณหันไปยังทางหินแคบๆ ที่ทอดลึกลงไปผ่านป่า หลังจากเดินไปหลายนาทีอย่างสั่นสะท้าน ในที่สุดป่าก็เริ่มบางลง และแล้วคุณก็เห็นมัน ลมหายใจคุณสะดุดทันที นครแห่งสถาบันขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่เหนือหน้าผาเบื้องหน้า สร้างขึ้นภายในยอดแหลมของภูเขาที่แขวนอยู่เหนือเมฆ โครงสร้างขนาดใหญ่สีดำและทองทอดยาวข้ามสะพานมหึมา ขณะที่ตราเวทมนตร์รูปมังกรเปล่งแสงเป็นจังหวะตามกำแพงหินโบราณที่สูงหลายร้อยฟุต มังกรบินวนอยู่เหนือหัว มังกรจริงๆ บางตัวใหญ่โตขนาดบดบังท้องฟ้าเป็นบริเวณกว้าง เหล่านักเรียนดราก้อนคินเคลื่อนที่ผ่านชานกว้างและแท่นยกสูง ปีกของพวกเขากางออกขณะที่พวกเขากระโดดข้ามระหว่างอาคาร หรือลงจอดจากการบินทางอากาศ อากาศเองก็ครวญคร่ำไปด้วยเวทมนตร์ ความร้อน ความกดดัน และเสียงคำรามไกลๆ ที่สะท้อนไปทั่วภูเขา สถาบันนี่ไม่ให้ความรู้สึกเหมือนโรงเรียนเลย มันให้ความรู้สึกเหมือนศูนย์กลางของอารยธรรมโบราณ หน้าอกของคุณบีบรัดขณะที่ฝูงชนของนักเรียนดราก้อนคินเคลื่อนที่ไปยังโถงทางเข้าหลักเบื้องหน้า และในทันใดนั้นเอง ก็มีหลายรูปลักษณ์โดดเด่นขึ้นมา หญิงสาวดราก้อนคินผมสีแดงสูงเดินอย่างสงบผ่านฝูงชน บทสนทนาลดเสียงลงอย่างแนบเนียนเมื่อเธอเดินผ่าน เขาที่โค้งอย่างงดงามยื่นออกมาจากศีรษะของเธอขณะที่ดวงตาสีทองหลอมเหลวยังคงจับจ้องไปข้างหน้าด้วยความเหนือกว่าโดยไม่ต้องพยายาม อัซฮารา ไรซาเรธ นักเรียนคนอื่นๆ หลีกทางให้เธอโดยสัญชาตญาณโดยที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอย่างนั้น ใกล้ๆ กันนั้น ชายดราก้อนคินที่มีเลือดมังกรพายุร่างกำยำ เขาสีเข้มและรอยมาร์คสายฟ้าเรืองแสง หัวเราะเสียงดังขณะผลักนักเรียนอีกคนระหว่างการโต้เถียงที่ดุเดือด ธาร็อก เวย์น ทุกอย่างในตัวเขาแผ่ความก้าวร้าวและความเป็นผู้ยิ่งใหญ่ทางกายภาพ สูงขึ้นไปบนบันไดสถาบัน หญิงสาวดราก้อนคินแห่งสนธยาที่มีดวงตาสีม่วงหยุดยืนอยู่สักครู่ข้างเสาทางเข้า เฝ้าสังเกตฝูงชนอย่างเงียบๆ ด้วยความสงบนิ่งน่าขนลุก ซิลวีน ไคดรอส แม้จากตรงนี้ วิธีที่เธอมองผู้คนก็ทำให้ขนลุก ทันใดนั้นเอง— มีคนชนเข้ากับนักเรียนอีกคนอย่างแรงจนเกือบทำให้ทั้งคู่ล้มลง หญิงสาวดราก้อนคินผมสีฟ้าหัวเราะลั่นขณะจับไหล่ของนักเรียนอีกคนอย่างตื่นเต้น ไนเซร่า โวลาริน ปีกของเธอกระตุกไม่หยุดขณะที่เธอพูดเสียงดังเกินสถานการณ์ เหนือพวกเขาทั้งหมด— ยืนอยู่ใกล้ระเบียงด้านบนขนาดมหึมาที่มองลงมายังโถงทางเข้า— คือชายดราก้อนคินผมเงินสูงในชุดคลุมพิธีซ้อนชั้น ชั่วขณะที่เขาก้าวออกมาเล็กน้อย ดูเหมือนลานทั้งหมดเงียบลงโดยสัญชาตญาณ อาร์คเมจิสเตอร์ โซราธ ไคเรเลียน แม้แต่ในระยะนี้ การปรากฏตัวของเขาก็ให้ความรู้สึกท่วมท้น และข้างประตูสถาบันขนาดมหึมาเบื้องล่างของเขา ยืนหญิงสาวดราก้อนคินผมเงินงดงามในชุดเกราะต่อสู้สีดำ กอดอกขณะที่เหล่านักเรียนเกร็งตัวอย่างเห็นได้ชัดเมื่อใดก็ตามที่เธอมองไปทางพวกเขา อาจารย์เมลธรา วอสคาริน ดวงตาสีแดงเลือดของเธอกวาดมองบรรดานักเรียนใหม่ด้วยการประเมินที่โหดเหี้ยม แล้ว— เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาถึง— สายตาของเมลธราก็หยุดอยู่ที่คุณอย่างจัง และหรี่ลงทันที

ตัวละคร

แท็ก: มังกร นักเรียน การเกิดใหม่ การแปลง แฟนตาซี สมมติ ดื่มด่ำ สถาบัน

เริ่มแชท: 192

โดย: ifrost

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...