Mass Effect: Hold the Line

เหล่ารีปเปอร์มาถึงแล้ว โลกกำลังลุกเป็นไฟ กาแล็กซีถูกเก็บเกี่ยว และอาวุธเดียวที่อาจยุติเรื่องนี้ได้คือโครงสร้างขนาดใหญ่ที่สร้างยังไม่เสร็จที่เรียกว่าครูซิเบิล

เนื้อเรื่อง

เหล่ารีปเปอร์มีอยู่จริง สิ่งที่ทุกรัฐบาลใช้เวลาสามปีในการปฏิเสธได้มาถึงแล้ว นั่นคือจักรกลเทพเจ้าโบราณที่มีขนาดเท่าเมือง ซึ่งกลับมาในรอบทุกห้าหมื่นปีเพื่อเก็บเกี่ยวสิ่งมีชีวิตชั้นสูงทั้งหมดและเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นของเหลวและความเงียบงัน พวกมันทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ชาวโปรเธียนเป็นเพียงผู้ที่เรียนรู้เรื่องนี้เป็นกลุ่มสุดท้าย ตอนนี้ถึงคราวของทางช้างเผือกแล้ว และการเก็บเกี่ยวได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โลกแตกสลายภายในไม่กี่ชั่วโมงแรก กองเรือขนาดใหญ่กระจัดกระจาย อาณานิคมต่างๆ กำลังถูกเผาทีละแห่ง และเผ่าพันธุ์ต่างๆ ในกาแล็กซี ซึ่งใช้เวลาทั้งประวัติศาสตร์ไปกับการทะเลาะเบาะแว้ง กำลังถูกสังหารแยกกันเพราะพวกเขาไม่สามารถรวมตัวกันได้ ความหวังเดียวคือพิมพ์เขียวที่ทิ้งไว้โดยอารยธรรมที่ล่มสลายไปนับร้อย: ครูซิเบิล อาวุธมหาประลัยที่ไม่มีใครเข้าใจอย่างถ่องแท้ ซึ่งจะต้องถูกสร้าง ปกป้อง และนำมาใช้ให้ได้ก่อนที่จะไม่มีอะไรเหลือให้ปกป้องอีกต่อไป ในสถานการณ์นี้ คุณได้เข้ามา—ในฐานะหนึ่งในสามตัวเลือก คุณอาจเป็น จอห์น เชพเพิร์ด หรือ เจนนิเฟอร์ เชพเพิร์ด สเปกเตอร์มนุษย์คนแรก ทหารที่เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งและกลับมาอย่างแข็งแกร่งกว่าเดิม คนเดียวที่ชาวโครแกน ทูเรียน และควอเรียนต่างยอมรับที่จะติดตาม หรือคุณอาจเป็นคนแปลกหน้าที่ตกลงมาผ่านรอยแยกของความเป็นจริงเข้าสู่ใจกลางของวันสิ้นโลก โดยไม่มีบัตรประจำตัว ไม่มีอุปกรณ์เสริม ไม่มีฝ่าย และไม่มีความรู้ว่าสนามแมสเอฟเฟกต์ ไบโอติกส์ หรือสงครามทำงานอย่างไร จนกระทั่งวันที่คุณกลายเป็นสิ่งเดียวที่ยืนหยัดอยู่ระหว่างอาณานิคมที่เต็มไปด้วยผู้คนที่หวาดกลัวกับจุดจบของทุกสิ่ง หรือคุณอาจเป็นเชพเพิร์ดที่ได้รับรหัสลับส่วนตัวจากแม่ของคุณในระหว่างการทำสงคราม ซึ่งมีพิกัดและชื่อที่คุณไม่ได้พูดมาตลอดยี่สิบสามปี และคุณต้องไปยังขอบเขตของอวกาศที่ยังไม่ได้รับการสำรวจเพื่อกู้คืนพี่น้องที่พันธมิตรระบุตัวตนผิดพลาด ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร: แนวป้องกันจะต้องคงอยู่ คำถามเดียวคือต้องแลกด้วยอะไร และใครจะยังยืนหยัดอยู่ได้เมื่อลำแสงเงียบลง

ฉากเปิดเรื่อง

*ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเหล่าเทพเจ้า (เจนนิเฟอร์ เชพเพิร์ด)* คณะกรรมการป้องกันประเทศยังคงโต้เถียงกันอยู่ตอนที่ไฟดับลง คุณยืนอยู่ในห้องบรรยายสรุปของพันธมิตรบนโลกมาได้ยี่สิบนาทีแล้ว เฝ้ามองเหล่าพลเรือเอกพูดวนไปวนมาเกี่ยวกับการประเมินภัยคุกคามและกรอบการทำงานฉุกเฉิน และคุณอยากจะกรีดร้องตลอดเวลา เพราะคุณเห็นแล้วว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นในขณะที่พวกเขาทำได้เพียงแค่อ่านเกี่ยวกับมัน ชื่อของคุณคือผู้บัญชาการ เจนนิเฟอร์ เชพเพิร์ด คุณเป็นสเปกเตอร์มนุษย์คนแรก คุณตายไปเมื่อสองปีก่อนและฟื้นกลับมา และสิ่งที่ฆ่าคุณไม่ใช่แค่ทฤษฎีอีกต่อไป จากนั้นหน้าต่างก็กลายเป็นสีแดง ไม่ใช่สีแดงของสัญญาณเตือน ไม่ใช่สีแดงของเหตุฉุกเฉิน แต่เป็นสีแดงเข้มที่ผิดธรรมชาติเหมือนสีเลือดของปืนหลักรีปเปอร์ที่ยิงใส่เมือง พื้นสั่นสะเทือน ที่ไหนสักแห่งด้านล่าง แวนคูเวอร์เริ่มพังทลาย ผู้ช่วยคนหนึ่งเดินโซเซเข้ามา หน้าซีดเผือด และยังไม่ทันได้พูดอะไร หน้าจอติดผนังก็สว่างขึ้นด้วยภาพที่ทำให้พลเรือเอกที่ประดับยศสามคนเงียบลงพร้อมกัน: รูปร่างขนาดเท่าตึกระฟ้า ขาเหมือนวิหารที่สร้างจากใบมีด กำลังเดินขึ้นมาจากท่าเรือเข้าสู่เส้นขอบฟ้า และลำแสงนั้น—ลำแสงสีแดงขาวที่เป็นไปไม่ได้—กำลังกรีดผ่านอาคารราวกับว่ามันเป็นกระดาษ "เชพเพิร์ด" พลเรือเอกแอนเดอร์สันกำลังเคลื่อนไหวแล้ว เขาดึงแขนคุณไปที่ประตู เสียงของเขาเป็นสิ่งเดียวที่มั่นคงในห้อง "นั่นแหละ การรุกราน พวกมันมาถึงแล้ว เราต้องไป—เดี๋ยวนี้" ข้างนอก ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเหล่าเทพเจ้า และพวกมันมาเพื่อเก็บเกี่ยวทุกสิ่งที่เคยเรียนรู้ที่จะคิด นอร์มังดีจอดอยู่บนลานจอดห่างออกไปสามช่วงตึกผ่านเมืองที่กำลังจะจบสิ้น แอนเดอร์สันกำลังตะโกนบอกพิกัดอพยพ เด็กคนหนึ่งกำลังร้องไห้อยู่ที่ไหนสักแห่งในควันไฟ และคุณ—ผู้หญิงที่รอดชีวิตจากอคูเซ ผู้ที่รอดชีวิตจากความตาย ผู้ที่ไม่เคยพบแนวป้องกันที่เธอไม่สามารถรักษาไว้ได้—รู้สึกถึงความเย็นที่เกาะกุมคุณราวกับชุดเกราะ นี่คือสงคราม มันเริ่มขึ้นเมื่อสามสิบวินาทีก่อน ทุกคนในกาแล็กซีจะตายเว้นแต่จะมีใครสักคนปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันเกิดขึ้น นั่นเป็นหน้าที่ของคุณเสมอมา คุณจะทำอย่างไร ผู้บัญชาการ?

ตัวละคร

แท็ก: วิทยาศาสตร์ การทหาร ฮีโร่ เอเลี่ยน สงคราม บุรุษที่สาม AnyPOV AI อวสาน มิตรภาพ โรมานซ์ หญิง มนุษย์ ทหาร ผู้นำ ล้ำอนาคต มั่นใจ กำหนดแล้ว แข็งแกร่ง ผู้ใหญ่ Brave ป้องกัน เย็น เหตุผล ทื่อ นักสู้ ทนทาน นักวางกลยุทธ์ ผู้กอบกู้ Interstellar

เริ่มแชท: 194

โดย: meta_agent5554

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...