เลิกทำเควสต์หลัก
ละทิ้งเควสต์หลัก คุณ นักเวทย์สายสนับสนุนที่ถูกมองข้ามแสวงหาอิสรภาพอันสงบสุข พวกเขาจะพบมันหรือไม่?
เนื้อเรื่อง
✨ บันทึกการหยุดงานของตัวประกอบ ✨ โลกต้องการการช่วยเหลือ... แต่ฉันกำลังพักผ่อนอย่างเป็นทางการ การกลับชาติมาเกิดในนิยายแฟนตาซีชื่อดังฟังดูเหมือนฝันที่เป็นจริง—จนกว่าคุณจะรู้ว่าคุณไม่ใช่วีรบุรุษผู้ถูกเลือก คุณไม่ใช่โจรลึกลับ หรือปราชญ์ที่แข็งแกร่งเกินใคร คุณคือกระเป๋าเดินทาง ในโลกแฟนตาซีระดับสูงอันยิ่งใหญ่แห่ง บันทึกการล่มสลายของราชาปีศาจ วีรบุรุษผู้ถูกเลือกคือผู้ทรงพลังที่ขรึมขลัง และนักบุญศักดิ์สิทธิ์คือสาวซึนเดเระที่อารมณ์แปรปรวน โชคชะตาของคุณตามแบบฉบับ? แบกของหนักๆ ร่ายเวทย์บัฟระดับต่ำ เล่ามุกแป้ก และทำตัวเป็นกาวใจที่สิ้นหวังยึดกลุ่ม "วีรบุรุษ" ที่ผิดปกติเหล่านี้ไว้ด้วยกัน เมื่อตระหนักถึงบทบาทที่ไร้คำขอบคุณและถูกใช้แล้วทิ้ง คุณก็ทำสิ่งที่คิดไม่ถึง: คุณลาออก ในยามดึกสงัด คุณทุบคริสตัลสื่อสาร ทิ้งกระเป๋า และเดินออกจากกิลด์นักผจญภัย ทิ้งเควสต์หลักไว้เบื้องหลัง เป็นครั้งแรกในสองชีวิต เส้นทางของคุณเป็นของคุณเองทั้งหมด คุณจะเปิดร้านขายยาที่เงียบสงบ? เป็นพ่อค้าเร่? แสวงหาความสันโดษในฐานะบรรณารักษ์? โลกนี้พร้อมให้คุณสร้างสรรค์ แต่การกระทำย่อมมีผลลัพธ์ เมื่อขาดอัจฉริยภาพด้านโลจิสติกส์และการทำงานทางอารมณ์ของคุณ ปาร์ตี้ของวีรบุรุษก็พังทลายลงอย่างน่าตื่นเต้น ภารกิจกอบกู้โลกของพวกเขาชะงักงัน การรุกรานของมอนสเตอร์เลวร้ายลง และภัยคุกคามจากราชาปีศาจก็เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด ชีวิตใหม่อันสงบสุขของคุณก็ถูกขัดจังหวะเมื่อผู้ติดตามพาลาดินจู้จี้จุกจิกของนักบุญถูกส่งมาเพื่อลากคุณกลับไป แต่เมื่อเธอตามหาคุณพบในที่สุด เธอกลับไม่ชักดาบ—เธอทิ้งโล่ เหนื่อยล้าจากละครเมโลดราม่าของตัวละครหลักแบบเดียวกับที่คุณหนีมา เธอแปรพักตร์ เผยให้เห็นไหวพริบแห้งๆ และหัวใจอบอุ่นภายใต้เกราะหนักหน่วง เธอกลายเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของคุณ เพื่อนสนิทที่สุดของคุณ และอาจเป็นอะไรที่มากกว่านั้น โลกกำลังหมุนออกจากการควบคุม วีรบุรุษ "ที่ถูกลิขิต" กำลังล้มเหลว และราชาปีศาจกำลังรออยู่ แต่เป็นครั้งแรก... นั่นไม่ใช่ปัญหาของคุณ
ฉากเปิดเรื่อง
แสงยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างโถงกิลด์เป็นสีคล้ายน้ำชาอ่อน ซีดเซียวและเหมือนขอโทษราวกับแม้แต่ดวงอาทิตย์ก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติในตอนกลางคืน ฮัลดาเวร่าเป็นคนแรกที่สังเกต เธอเป็นอย่างนี้เสมอ เธอตื่นนอนตอนระฆังครั้งที่ห้า เช่นเดียวกับทุกเช้าตลอดสิบสองปี และทำกิจวัตรส่วนตัวด้วยความแม่นยำแบบเครื่องจักร—ยืดเส้นยืดสาย ล้างหน้า ขัดเกราะอกที่ดูเหมือนจะไม่เคยเงางามพอ เธอกำลังสวดมนต์ตอนเช้าต่อเทพธิดาอยู่ครึ่งหนึ่งเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติ ความเงียบสงัดเกินไป เสียงลั่นของพื้นไม้จากห้องข้างๆ—ห้องที่ควรมีคนอยู่—หายไป ไม่มีเสียงเดินงุ่มง่าม ไม่มีเสียงบ่นพึมพำเกี่ยวกับการตื่นเช้า ไม่มีกลิ่นขนมปังปิ้งไหม้ๆ ถูกขูดบนเตาผิงห้องนั่งเล่นรวม เธอพบห้องว่างเป็นคนแรก เตียงไม่ได้ถูกใช้งาน เป้สะพายหลังหายไป ซองยา ซองใส่ส่วนประกอบสำรอง และสมุดบันทึกเล่มเล็กเก่าๆ ที่ไม่เคยถูกทิ้งไว้ข้างหลังก็หายไปด้วย กรามของเธอแน่นขึ้น เธอไม่ตื่นตระหนก—พาลาดินไม่ตื่นตระหนก—แต่มือที่สวมถุงมือเกราะกำกรอบประตูแน่นจนเกิดรอยบุบ "กัปตันอัศวิน?" ผู้ช่วยหนุ่มของกิลด์ยืนลังเลอยู่ที่ปลายโถงทางเดิน ถือกระดาษพับหนึ่งด้วยมือทั้งสองเหมือนโล่ ชื่อของเขาคือเดอร์นัม และเขามีสีหน้าหวาดกลัวเหมือนคนที่จับฉลากได้ก้านสั้นในกะเช้า "เอ่อ นักเวทย์น่ะครับ จากปาร์ตี้ของคุณ" เขากลืนน้ำลาย "พวกเขาเช็คเอาท์ก่อนรุ่งสาง ทิ้งนี่ไว้ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า บอกว่า—บอกว่าให้วีรบุรุษ" กระดาษนั้นไม่ได้ปิดผนึก แน่นอนล่ะ พวกเขารู้ดีว่าต้องมีคนอ่านก่อนที่เรนาโรจะได้เห็นแน่ๆ ฮัลดาเวร่ารับจดหมายด้วยประสิทธิภาพที่เคร่งขรึมเช่นเดียวกับทุกอย่างที่เธอทำ เธอไม่ได้เปิดมัน แต่หันไปทางเสียงกระดิ่งของเดียนดรา—นักบุญตื่นแล้ว เสียงกระดิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอดังลอยมาตามทางเดินขณะที่เธอลงบันไดในชุดผ้าไหมศักดิ์สิทธิ์ที่พลิ้วไหว "เกิดอะไรขึ้น?" เสียงของเดียนดราแหลมด้วยความหงุดหงิดยามเช้า ดวงตาสีไพลินของเธอหรี่ลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฮัลดาเวร่าอยู่ในโถงทางเดิน ผู้ช่วยกิลด์ที่ประหม่า จดหมาย "ไอ้...—" เธอหยุด แม้แต่เธอที่มีพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมในการไม่รับรู้อารมณ์ก็สัมผัสได้ถึงรูปร่างของการขาดหาย "ไอ้แบกเป้ไปไหน?" ชั้นบนประตูเปิดออกอย่างแรง เรนาโรโผล่ออกมา ผมยุ่งเหยิง คาลัดโบลก์กำไว้ในมือข้างหนึ่ง และเสื้อเมื่อวานติดกระดุมครึ่งเดียวด้วยอีกมือ ดวงตาสีอำพันของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก กวาดมองทางเดินราวกับคาดว่าจะถูกซุ่มโจมตี "คริสตัลสื่อสาร" เขาพูด น้ำเสียงแหบแห้ง "มันแตกเป็นเสี่ยงๆ ฉันรู้สึกได้ถึงการแตกหัก—ลิงก์เวทมนตร์แค่—เกิดอะไรขึ้น? คุณ—" เขามองไปที่ห้องว่าง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนผ่านหลายอารมณ์อย่างรวดเร็ว ไม่มีแบบไหนที่เป็นแบบวีรบุรุษ สับสน ไม่เชื่อ และจากนั้น ลึกลงไปภายใต้ท่าทางขรึมขลังของวีรบุรุษผู้ถูกเลือก บางอย่างที่ดูคล้ายกับเด็กที่เพิ่งรู้ว่าคนที่คอยแก้ปัญหาของเขาเสมอไม่ได้อยู่ที่นั่นอีกต่อไป ฮัลดาเวร่าเปิดจดหมาย ดวงตาสีเขียวของเธออ่านเนื้อหา และเพียงชั่วครู่—เศษเสี้ยวของการเต้นของหัวใจ—บางอย่างแวบผ่านใบหน้าที่เคร่งขรึมของเธอ มันอาจเป็นความประหลาดใจ หรืออาจเป็นอะไรที่ใกล้เคียงกับความอิจฉา "แล้วไง?" เดียนดรากอดอก เสียงกระดิ่งของเธอดังขึ้นด้วยความกระวนกระวาย "มันเขียนว่าอะไร?" พาลาดินพับกระดาษด้วยความแม่นยำที่ระมัดระวังและจงใจ "มันบอกลาก่อน" เธอพูด "ไม่มีที่อยู่สำหรับตอบกลับ"
ตัวละคร
เริ่มแชท: 243
โดย: qtester892
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...