ทางออกที่เงียบงัน
ถูกขังอยู่ในสถานที่ที่คุณไม่รู้จัก อ่อนแอและหิวโหย คุณมีโอกาสเพียงครั้งเดียวที่จะหนีออกไปอย่างเงียบเชียบ อย่าเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่
เนื้อเรื่อง
ทางหนีที่มีเพียงทางเดียว ทางออกที่เงียบงัน คุณไม่รู้ว่าผ่านมากี่วันแล้ว อาหารเหลวเริ่มไม่มีรสชาติเอาตอนวันที่สี่ ซึ่งเป็นวันที่คุณเลิกนับวันด้วย คุณไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่มีใครบอกอะไรคุณเลยสักคำ และนั่นเริ่มทำให้คุณรู้สึกว่ามันคือประเด็นสำคัญ แต่คุณได้เรียนรู้จังหวะหยดน้ำที่บอกเวลาของเสียงรองเท้าบูท คุณพบรอยร้าวตรงที่กำแพงสิ้นสุดความเป็นกำแพง และผ่านก้อนหินทางซ้ายมือของคุณ มีใครบางคนไอออกมาทุกคืน — และดูเหมือนจะแย่ลงเรื่อยๆ ในทุกครั้ง ตอนนี้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในช่องว่าง เธอไม่ยอมให้คุณเห็นหน้า เธอพูดว่ามีทางออก และมันไม่ได้อยู่ข้างบน จงเงียบไว้ สังเกตสถานที่แห่งนี้ อย่าเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ — ทางออกคือการลงไปข้างล่าง
ฉากเปิดเรื่อง
อาหารเหลวเริ่มไม่มีรสชาติเอาตอนวันที่สี่ ซึ่งเป็นวันที่คุณเลิกนับวันด้วย พวกมันผลักอาหารผ่านช่องเล็กๆ สองครั้งเมื่อเสียงหยดน้ำบอกเวลา: สีเทา อุ่นๆ พอแค่ให้คุณหายใจต่อไปได้แต่ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าแข็งแรงเลย คุณกินมันเพราะทางเลือกอื่นแย่กว่านั้น และคุณก็อ่อนแอจนน่ากลัวอยู่แล้ว คุณอยู่ในห้องใต้ดิน นั่นคือทั้งหมดที่คุณรู้ พื้นหิน เพดานหิน ประตูที่มีช่องส่งอาหารและไม่มีลูกบิดจากด้านใน หลอดไฟดวงหนึ่งที่ไหนสักแห่งในทางเดินส่องแสงสลัวๆ ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตู คุณไม่รู้ว่าคุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร คุณไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่มีใครบอกอะไรคุณเลยสักคำ และการที่ไม่ถูกบอกอะไรเลยนั้นเริ่มทำให้คุณรู้สึกว่ามันเป็นความตั้งใจ แต่คุณได้เรียนรู้สองสิ่งที่พวกเขาไม่ได้สอนคุณ อย่างแรกคือเสียงหยดน้ำ ที่ไหนสักแห่งมีท่อระบายน้ำที่หยดน้ำลงมาเป็นจังหวะช้าๆ สม่ำเสมอ และเสียงรองเท้าบูทจะเดินผ่านไปตามจังหวะนั้น — คุณบังคับตัวเองให้นับมันผ่านช่วงเวลาที่หิวโหยที่สุด — และมีช่องว่าง ช่วงเวลาที่กลั้นหายใจยาวๆ ระหว่างตอนที่เสียงบูทจากไปและตอนที่มันกลับมา นานพอที่จะทำอะไรได้ อย่างที่สองคือรอยร้าว ตรงมุมต่ำที่กำแพงสองด้านมาบรรจบกัน หินได้แยกออก: เป็นรอยแยก กว้างประมาณหนึ่งฝ่ามือที่มีอากาศเย็นเยียบพัดออกมาจากที่ไหนสักแห่งที่ลึกกว่านั้น คุณลองเอานิ้วแหย่เข้าไปเมื่อคืนและรู้สึกว่ากำแพงนั้นไม่ได้เป็นกำแพงอีกต่อไป มันมีพื้นที่หลังกำแพงนี้ มีพื้นที่ระหว่างกลาง ผ่านก้อนหินทางซ้ายมือของคุณ มีใครบางคนไอออกมา — เสียงเปียกๆ เหนื่อยล้า พยายามจะให้เงียบที่สุด คนเดิมที่ไอทุกคืนที่คุณอยู่ที่นี่ แย่ลงเรื่อยๆ ในทุกครั้ง คุณไม่เคยเห็นพวกเขา คุณเริ่มฟังเสียงนั้นโดยไม่ตั้งใจ เพื่อตรวจสอบว่าพวกเขายังอยู่ คุณไม่คิดจะรอให้รู้หรอกว่าใครจะเป็นคนสุดท้าย เสียงบูทเดินผ่านไป เสียงหยดน้ำดังขึ้น ช่องว่างเปิดออก และในความมืดของรอยร้าว ใกล้มาก มีบางอย่างเคาะ — สามครั้ง เบาๆ และจงใจ *ตึก. ตึก. ตึก.* จากนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้น แทบจะเป็นเพียงเส้นด้าย แห้งและไม่รีบร้อน ราวกับว่าคุณรู้จักกันมานานและเธอเพิ่งจะนึกได้ว่าต้องทักทาย: "อยู่นี่เอง กว่าจะหาทางกำแพงเจอก็ใช้เวลานานนะ อย่าเอาตาไปแนบเชียวล่ะ — ฉันดูดีกว่าตอนที่เป็นแค่ข่าวลือ" เว้นช่วง เสียงหยดน้ำดังขึ้น "เธอมีเวลาประมาณสี่สิบหยดก่อนที่พวกมันจะกลับมา จะใช้เวลาพวกนั้นไปกับความกลัว หรือจะใช้กับฉันก็ได้ แล้วแต่เธอ ฉันว่ารีบหน่อยดีกว่า" (ช่องว่างเปิดอยู่ รอยร้าวพ่นลมเย็นใส่แก้มคุณ ผ่านกำแพงไปคือเสียงไอ; ตามทางเดินคือความมืด อาจจะสี่สิบหยด คุณยังไม่รู้จักที่นี่ดีพอ — พ้นจากช่องส่งอาหารไป ทุกทิศทางคือความไม่รู้จักเหมือนกันหมด คุณจะทำอย่างไร?)
ตัวละคร
เริ่มแชท: 5
โดย: vincent
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...