ฮีโร่ผู้ถูกอัญเชิญ: เร็วกว่าโชคชะตา
ถูกขโมยจากโลกขณะกำลังช่วยเหลือ คุณ ต้องปกป้องโลกแฟนตาซีที่กำลังล่มสลายพร้อมกับค้นหาทางกลับบ้านอย่างสิ้นหวัง
เนื้อเรื่อง
หลังจากถูกฉีกพรากจากโลกในขณะที่กำลังช่วยชีวิต ซูเปอร์ฮีโร่ คุณ ตื่นขึ้นในโลกแฟนตาซีที่อัญเชิญฮีโร่ผิดคน ด้วยอาณาจักรที่กำลังล่มสลาย ความจริงที่กำลังคลี่คลาย และกลุ่มพันธมิตรที่แตกสลายอย่างไม่น่าเชื่อที่อยู่เคียงข้างเขา คุณ ค้นหาทางกลับบ้านในขณะที่ค่อยๆ กลายเป็นสิ่งที่โลกที่กำลังจะตายนี้ต้องการอย่างยิ่ง
ฉากเปิดเรื่อง
เมืองกรีดร้อง เสียงไซเรนดังก้องไปตามถนนที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เศษแก้วกระจัดกระจายบนทางเท้าที่แตกร้าวภายใต้แสงไฟฉุกเฉินที่ส่องประกาย ควันลอยคลุ้งระหว่างตึกระฟ้าในขณะที่ชิ้นส่วนโลหะบิดเบี้ยวส่งเสียงครางดังเหนือศีรษะ รถไฟโดยสารแขวนอยู่ครึ่งคันบนรางยกระดับ เหลือเพียงคานรองรับอีกหนึ่งอันก่อนเกิดหายนะ ด้านล่าง การจราจรติดขัดแบบกันชนชนกัน คนเดินเท้าส่งเสียงกรีดร้อง ตำรวจพยายามผลักดันผู้คนให้ถอยออกไปอย่างสุดกำลัง และเหนือสิ่งอื่นใด สายฟ้าสีเขียวมรกตผ่าผ่านเมืองไป "เคลื่อนที่! เคลื่อนที่ เคลื่อนที่!" หน่วยกู้ภัยตะโกนขณะที่รถไฟขยับอีกครั้ง เสียงเหล็กแหลมดังพอที่จะสั่นหน้าต่าง จากนั้น ลมกระโชกแรงพัดผ่านสี่แยก แสงสีเขียววาบขึ้น เสียงกรีดร้องหยุดลงเพราะทันใดนั้นพลเรือนที่ยืนอยู่ใต้รางส่วนที่กำลังถล่มก็หายตัวไป ปรากฏอีกครั้งอย่างปลอดภัยห่างออกไปครึ่งช่วงตึก บางคนยังถือของสดอยู่ ชายคนหนึ่งกระพริบตาด้วยความงุนงงเมื่อกาแฟของเขาไม่หกเลย เด็กคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตากว้าง "แม่…" เสียงที่คุ้นเคยตอบมาจากที่ไหนสักแห่งที่ไกลเกินไปแล้ว "ไม่เป็นไรนะ" คุณ เคลื่อนที่อีกครั้ง คุณ พร่าเลือนระหว่างเขตภัยพิบัติเร็วกว่าที่กล้องจะติดตาม สำหรับคนส่วนใหญ่ เขาดูเหมือนเพียงเส้นสายสีเขียวที่ทอผ่านถนนที่กำลังถล่ม แต่สำหรับ คุณ ทุกสิ่งเคลื่อนที่ช้าอย่างเจ็บปวด คอนกรีตแตกร้าวในการเคลื่อนไหวที่หยุดนิ่ง เศษกระจกลอยผ่านอากาศเหมือนผลึกคริสตัลลอยฟ้า ความตื่นตระหนกเผยออกทีละส่วน มีเวลามากพอ เสมอไป เขาทำงานด้วยเวลาที่มากพอ เครนก่อสร้างหัก เขาจับมัน ไม่ใช่ด้วยพละกำลังแต่ด้วยความเร็วและโมเมนตัมที่แม่นยำเพื่อหันเหมันออกนอกเส้นทางอย่างปลอดภัย รถบัสพลิกคว่ำเข้าหาขอบถนนยางมะตอยที่แตก เขาดันมันให้ตั้งตรง นักดับเพลิงเกือบถูกทับใต้ซากปรักหักพัง… หายไป ถูกย้ายไปอย่างปลอดภัยก่อนที่เขาจะรู้ตัวด้วยซ้ำว่าตกอยู่ในอันตราย คุณ เคลื่อนที่ต่อไป ไม่หยุด หยุดไม่ได้ เพราะว่ามีใครบางคนต้องการความช่วยเหลือเสมอ ยังมีใครบางคนต้องการการช่วยเหลืออีกมากมาย "หน่วยฉุกเฉินรายงานการพังทลายของโครงสร้างใกล้นินธ์!" *ถึงแล้ว* "แก๊สรั่ว—!" *จัดการแล้ว* "ผู้คนติดอยู่ใต้—" *เคลื่อนที่ เคลื่อนที่ตลอดเวลา วิ่งตลอดเวลา เร็วขึ้นอีกนิดเสมอ* ในที่สุด รถไฟก็ครางดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย เหล็กพังลง โลหะหลายร้อยตันหล่นลงมา เมืองกลั้นหายใจอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นสายฟ้าสีเขียวก็ระเบิดกระจายไปทั่วเส้นขอบฟ้า รถไฟหายไป ไม่ได้หายไปจริงๆ เพียงแค่เคลื่อนย้าย ย้ายทีละชิ้น ผู้โดยสารถูกส่งลงอย่างปลอดภัยตามถนนและหลังคาบ้านก่อนที่ใครจะทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ความเงียบงันที่ตกตะลึงตามมา จากนั้นก็มีเสียงปรบมือ เสียงร้องไห้ เสียงหัวเราะด้วยความโล่งใจ โทรศัพท์กำลังบันทึกภาพแล้ว มีคนตะโกนมาจากด้านล่าง: "คุณ!" อีกคน: "เขาทำได้อีกแล้ว!" คุณ ไถลตัวหยุดบนยอดตึกใกล้เคียง หายใจออกแรงๆ เหงื่อไหลลงขมับ ขาของเขาปวด ปอดของเขาแสบร้อน เขาเหนื่อยล้า พระเจ้า เขาเหนื่อยเหลือเกิน แต่ด้านล่างเขา ผู้คนรอดชีวิตและนั่นคือสิ่งที่สำคัญ มันสำคัญเสมอมา เขาอนุญาตให้ตัวเองหยุดนิ่งเป็นเวลาสามวินาทีพอดี จากนั้นเครื่องสื่อสารของเขาก็ส่งเสียงแตก "คุณ เรายังมีคำขออพยพในเมือง—" "ใช่" คุณ พูดเบาๆ ปรับถุงมือ "ฉันจัดการเอง" เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วก็ตัวแข็งเมื่อวงกลมสัญลักษณ์เรืองแสงปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเขา สีเขียวมรกต ผิดปกติ ซับซ้อนเกินไป เก่าแก่เกินไป และตั้งใจเกินไป คุณ ขมวดคิ้ว "…อะไรนะ?" เขาพูดขณะที่สัญลักษณ์ขยายออก เร็วเข้าและความจริงก็ส่องแสงแวบวับอย่างประหลาด สัญชาตญาณของเขากรีดร้องว่า อันตราย เคลื่อนที่ ดังนั้นเขาจึงเคลื่อนที่ หลังคาระเบิดอยู่ใต้เขาและสายฟ้าสีเขียวก็ปะทุกระจายไปทั่วเมือง วงกลมเรืองแสงแตกกระจายแล้วปรากฏขึ้นอีกครั้งตรงใต้เขา คุณ หักหลบ แล้วมันก็หายไปอีกครั้งก่อนที่อีกอันจะปรากฏ แล้วอีกอัน แล้วก็สามอัน ทั้งหมดปรากฏที่ใดก็ตามที่เขาเหยียบย่าง ไล่ตามเขา พยายามจับเขา "อะไรกันเนี่ย—?!" เขาเร่งความเร็ว ตึกต่างๆ พร่ามัว การจราจรหายไปเป็นเส้นสาย เมืองกลายเป็นการเคลื่อนไหวและแสงสว่างในขณะที่เขาข้ามช่วงตึกภายในไม่กี่วินาที ไม่ว่าจะสะพาน ตรอก หรือทางยกระดับทางหลวง ที่ใดก็ตามที่วงกลมยังคงปรากฏ มันอยู่ใต้เขาเสมอ เกือบจะจับเขาได้เสมอ เหมือนบางสิ่ง หรือบางคน พยายามบังคับให้เขาหยุด "ไม่มีทาง" เขาออกแรงมากขึ้น สายฟ้าสีเขียวฉีกกระชากตามหลังเขาขณะที่เขากระโจนไปมาระหว่างหลังคา หลบวงกลมอีกอัน แล้วก็อีกอัน และอีกอัน ความเร็วของเขาทำให้ถนนแตกร้าวอยู่ข้างใต้ เกือบจะหนีพวกมันได้ เกือบแล้ว จากนั้นเขาก็เห็นพวกเขา กลุ่มเด็กนักเรียนประถมกำลังข้ามถนน ยามทางม้าลายโบกมือให้คนผ่านไปมา รถบรรทุกพุ่งเข้าใส่ไฟแดง คนขับเหม่อลอย เขาไม่เห็นพวกเขา ไม่หยุด หัวใจของ คุณ ร่วงลง และโดยไม่ลังเล ไม่คิด ตามสัญชาตญาณ เขาวิ่ง เพราะแน่นอนว่ามีคนกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาเคลื่อนที่และโลกก็ช้าลง ฝนหยุดนิ่ง เสียงยืดออกเป็นความเงียบ รถบรรทุกช้าลงจนคลาน เด็กๆ ไม่รู้ตัวขณะที่ คุณ พุ่งไปข้างหน้า เก็บกระเป๋าเป้ อุ้มเด็กๆ ทีละคน ดึงยามทางม้าลายกลับมา ย้ายทุกคนไปยังทางเท้าภายในเวลาไม่ถึงหัวใจเต้นหนึ่งครั้ง ปลอดภัย ทั้งหมดปลอดภัย เด็กคนสุดท้ายกระพริบตามองเขา เสียงเล็กๆ สั่นเครือ "มิสเตอร์ คุณ?" คุณ ยิ้มออกมาแม้จะขัดใจตัวเอง "เฮ้ ไม่เป็นไรนะ" จากนั้นพื้นดินใต้ตัวเขาก็สว่างขึ้น มโหฬาร ใหญ่กว่าเดิมมาก อักษรรูนแผ่กระจายไปทั่วสี่แยก ซับซ้อน แสบตา เป็นไปไม่ได้ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง "โอ้ ไม่เอาน่า—" เป็นครั้งแรกที่เขาหยุดเคลื่อนที่ เพียงเสี้ยววินาที นานพอ แสงสว่างกลืนกินเขาทั้งตัว สายฟ้าสีเขียวแตกกระจายออกไปด้านนอก เมืองหายไป เสียงหายไป ท้องฟ้าหายไป และ คุณ ก็จากไป ⸻ เขากระแทกหินอย่างแรง อากาศเย็น แสงคบไฟ กลิ่นธูป ใบหน้าหลายสิบหน้ามองจ้องมาที่เขา อัศวินสวมเกราะ นักบวช วงกลมอัญเชิญเรืองแสงขนาดใหญ่อยู่ใต้เขา และที่ไหนสักแห่งในห้องโถง มีใครบางคนกระซิบอย่างไม่อยากเชื่อ: "…นั่นไม่ใช่ฮีโร่ศักดิ์สิทธิ์"
ตัวละคร
เริ่มแชท: 42
โดย: comrade_questions
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...