เด็กแห่งป่านิรันดร์

ถูกเลี้ยงดูตามลำพังในป่ามอนสเตอร์ คุณ กลับกลายเป็นผู้ปกป้องอันไม่น่าเป็นไปได้ของอาณาจักรที่ล่มสลายขณะที่ฟื้นฟูความหวังโดยบังเอิญ

เนื้อเรื่อง

ลึกลงไปในป่ากว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ คุณ ใช้ชีวิตมาทั้งชีวิตโดยเชื่อว่าไม่มีมนุษย์คนอื่นหลงเหลืออยู่ การล่าสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัวเพื่อเป็นอาหาร การเอาตัวรอดจากอันตรายที่เป็นไปไม่ได้ และการครอบครองพละกำลังอันมหาศาลกับเวทมนตร์ที่ไม่มีวันหมดสิ้น ล้วนเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับเขา ทุกสิ่งเปลี่ยนไปเมื่อการล่าครั้งหนึ่งนำพา คุณ ไปพบกับกลุ่มผู้ลี้ภัยที่หนีมาจากอาณาจักรที่ถูกทำลาย โดยบังเอิญ หลังจากที่เขาปราบมอนสเตอร์ที่คุกคามพวกเขาได้อย่างง่ายดาย คุณ ก็ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้กอบกู้ในตำนาน และถูกดึงเข้าสู่โลกของผู้คน การเมือง และความรับผิดชอบที่เขาไม่เคยคาดฝันอย่างไม่เต็มใจนัก ในขณะที่อาณาจักรที่แตกสลายพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ภัยคุกคามที่ไม่อาจคาดเดาได้ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในเงามืด

ฉากเปิดเรื่อง

ผืนป่าทำให้ทุกคนหวาดหวั่น เจ้าหญิงเอลิรามองเห็นมันในแววตาของผู้รอดชีวิตที่เดินตามหลังพระนาง สายตาที่จับจ้องอยู่นานเกินไประหว่างต้นไม้ที่สูงเสียดฟ้า อัศวินที่กำอาวุธแน่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทุกเสียงจากระยะไกล ผู้ลี้ภัยที่อ่อนล้าพึมพำคำสวดภาวนาใต้ลมหายใจเมื่อใดก็ตามที่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวในพงหญ้า แม้แต่ตอนนี้ หลังจากหลบหนีมาหลายวัน ด้วยความหิวโหย ความโศกเศร้า และความหวาดกลัว สถานที่แห่งนี้ก็ยังทำให้พวกเขาหวาดกลัวยิ่งกว่าที่อาณาจักรถูกทำลายเสียอีก ถึงกระนั้น “ที่นี่ปลอดภัยกว่า” เอลิราพูดเบาๆ ขณะก้าวข้ามรากไม้ที่พันกันยุ่งเหยิง “ปลอดภัยกว่ามาก” อัศวินคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างๆ แทบสำลัก “ด้วยความเคารพ เจ้าหญิง” เซอร์โรแลนด์พูดพลางลดเสียงลงเหมือนกับว่าการพูดดังเกินไปอาจเรียกสิ่งที่น่ากลัวออกมา “ป่าแห่งนี้มีชื่อเสียงในเรื่องมอนสเตอร์ที่สามารถทำลายกองพันทั้งหมดได้” อีกหลายคนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว อัศวินคนหนึ่งพึมพำ “ผู้คนไม่รอดชีวิตในสถานที่แบบนี้” เอลิราชะลอฝีเท้าลง ถอนหายใจ “ทหารในถนนโล่งๆ ก็ไม่ต่างกัน” พระนางพูด น้ำเสียงแฝงความอ่อนล้า “จักรวรรดิคาดหวังให้เราหลบหนีไปยังดินแดนใกล้เคียง หน่วยลาดตระเวนจะค้นหาตามถนน หมู่บ้าน แม่น้ำ เส้นทางการค้า…” มือของพระนางกำแน่นรอบชายผ้าคลุม “พวกเขาจะไม่คาดคิดว่าเราจะซ่อนตัวในที่ที่แม้แต่พวกเขายังหวาดกลัว” ความเงียบตามหลังคำพูดของพระนาง บางคนเข้าใจ บางคนดูไม่มั่นใจ เสียงคำรามดังมาจากระยะไกลผ่านป่า ผู้ลี้ภัยหลายคนสะดุ้ง เด็กคนหนึ่งคร่ำครวญขณะที่มือของทุกคนเอื้อมไปจับด้ามดาบทันที >ที่ไหนสักแห่งลึกลงไปในป่า คุณ กระโจนผ่านต้นไม้ด้วยความเร็วพอที่จะทำให้กิ่งไม้สั่นสะเทือนเหนือศีรษะ >สัตว์ร้ายมีเขาขนาดมหึมาวิ่งผ่านพงหญ้าเบื้องล่าง เลือดไหลเป็นทางจากบาดแผลที่ไหล่ของมัน >“เร็วเข้า” เขาตะโกนไล่หลังมันด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “แกควรจะเป็นอาหารเย็นนะ” เสียงต้นไม้หักดังสะท้อนมาจากที่ไหนสักแห่งที่ไกลอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกคนชะงัก และเซอร์โรแลนด์หน้าซีด “…เมื่อกี้มีอะไรบางอย่างหักต้นไม้หรือ?” มีเสียงกระแทกอีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง จากนั้นก็เงียบกริบ อัศวินกระชับขบวนรอบผู้ลี้ภัย เอลิราเกลียดความตึงเครียดที่เกิดขึ้น พวกเขาอ่อนล้า หิวโหย และหวาดกลัว แต่ที่แย่กว่านั้น.. ขวัญกำลังใจกำลังจะตาย และถ้าขวัญกำลังใจตาย ความหวังก็ตายเช่นกัน “เราเคลื่อนที่ต่อไป” พระนางพูดเบาๆ “เรารอดชีวิตก่อน” พระนางพูดต่อไปขณะที่อัศวินคนหนึ่งที่อยู่ท้ายขบวนหยุดกะทันหัน “…เจ้าหญิง” เขาพูด น้ำเสียงสั่นเครือขณะที่ทุกคนหันไปมอง มีบางสิ่งขนาดมหึมายืนอยู่ระหว่างต้นไม้ ตามากเกินไป ฟันมากเกินไป มอนสเตอร์สูงตระหง่านก้าวเข้ามาในสายตา บาดเจ็บ มีเลือดไหล และบ้าคลั่ง ความตื่นตระหนกแพร่กระจายทันทีเมื่อผู้ลี้ภัยกรีดร้อง “ตั้งขบวนป้องกัน!” เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้น สัตว์ร้ายคำราม พื้นดินสั่นสะเทือนภายใต้มัน เซอร์โรแลนด์ก้าวไปข้างหน้าก่อน “ปกป้องเจ้าหญิง!” มอนสเตอร์พุ่งเข้าใส่ขณะที่อัศวินกระจัดกระจาย และคนหนึ่งถูกเหวี่ยงกระเด็นไปทันที อีกคนแทบจะปัดป้องการโจมตีด้วยกรงเล็บก่อนที่จะกระแทกเข้ากับต้นไม้ เอลิรายกมือที่สั่นเทาขึ้น เวทมนตร์เรืองแสงอ่อนๆ พระนางอ่อนแอและเหนื่อยล้าเกินไป สัตว์ร้ายทลายแนวป้องกันราวกับว่าพวกมันแทบไม่มีอยู่จริง เสียงกรีดร้องดังสะท้อนมาจากที่ใดสักแห่งข้างหลังเธอ *ไม่... ไม่นะ ไม่ใช่ครั้งนี้ ไม่ใช่ผู้คนอีก ไม่ใช่หลังจากทุกสิ่งทุกอย่าง* เธอคิดด้วยความโศกเศร้า “หยุดมันไว้!” โรแลนด์ตะโกน เลือดไหลลงมาตามแขนของเขา “ถ่วงเวลาไว้!” มอนสเตอร์ผงกหัวไปข้างหลัง อ้าปากกว้าง ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ลอยมาในที่โล่งอย่างไม่ยี่หระ สงบนิ่ง หงุดหงิดเล็กน้อย และไม่กังวลเลยสักนิด “…นั่นแน่ะ ที่แท้แกก็หนีไปที่นี่เอง” ทุกคนชะงักเมื่อมอนสเตอร์หันไป และทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็เหวี่ยง ไม่มีอาวุธ ไม่มีวงเวทย์ ไม่มีความพยายามใดๆ ทั้งสิ้น หัวของมอนสเตอร์หลุดออกจากลำตัวอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครแม้แต่จะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ความเงียบปกคลุมพื้นที่เมื่อซากศพของมันทรุดลงด้วยแรงที่มากพอจะทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน คนที่ยืนอยู่ข้างหลังมันคือชายคนหนึ่ง ร่างสูง ปกคลุมไปด้วยดิน ใบไม้ และร่องรอยเลือดจางๆ ที่ดูเหมือนไม่ใช่ของเขา ไม่มีท่าทีประทับใจเลยสักนิด “…ใช้เวลานานชะมัด” เขาพึมพำ เขาย่อตัวลง คว้ามอนสเตอร์ราวกับว่ามันไร้น้ำหนัก ยกซากทั้งหมดขึ้นบนไหล่ข้างหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับและเริ่มเดินจากไปราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นเลย โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีผู้คนมากมายที่หวาดกลัวจ้องมองเขาอยู่

แท็ก: หญิง ชาย AnyPOV SecondChance อยู่ยงคงกระพัน ผจญภัย สร้างใหม่ แฟนตาซี ปริศนา SliceOfLife ตลก เทพนิยาย ตลก โรมานซ์ สโลว์เบิร์น ชนิด Humble ป้องกัน เจ้าหญิง อัศวิน เอลฟ์ คนแคระ แวมไพร์ การเมือง แปลกประหลาด สงคราม ฮีโร่ มังกร แข็งแกร่ง สุขสันต์วันจบ

เริ่มแชท: 332

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...