มงกุฎแห่งความพินาศ

เมื่ออัศวินที่อ่อนแอที่สุดของมนุษยชาติตื่นขึ้นในฐานะหายนะตามคำทำนาย เขาต้องเลือกระหว่างความรัก มนุษยชาติ หรือการทำลายล้าง

เนื้อเรื่อง

สมรภูมิได้หยุดคล้ายคลึงกับสิ่งใดที่เป็นมนุษย์มานานแล้ว ควันกลืนกินขอบฟ้าภายใต้ท้องฟ้าที่เปื้อนดำจากเถ้าถ่านและเวทมนตร์ พื้นดินสั่นสะเทือนไม่รู้จบภายใต้น้ำหนักของสงคราม ขณะที่เหล็กปะทะกรงเล็บ เสียงกรีดร้องผสมกับเสียงร้องศึก และเลือดซึมลึกลงในพื้นดินที่พังพินาศจนเปลี่ยนโคลนเป็นสีเลือดหมู ทุกหนทุกแห่งที่ คุณ มอง ผู้คนกำลังตาย อัศวินที่เขาฝึกฝนเคียงข้างร่วงหล่นร้องกรีดร้องภายใต้ขากรรไกรบิดเบี้ยวและกรงเล็บสนิม ขบวนแถวทั้งหมดพังทลายลงเมื่อสัตว์ประหลาดหลั่งไหลผ่านแนวรบที่แตกสลายราวกับคลื่นที่ไม่อาจหยุดยั้ง ทหารเผ่าสัตว์อสูรโซเซผ่านเขาไป แขนขาดหายไป ก่อนจะหายไปภายใต้สิ่งมีชีวิตสูงตระหง่านที่ฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ก่อนที่เขาจะแม้แต่กรีดร้อง ใครบางคนใกล้ๆ กำลังร่ำไห้ ใครอีกคนกำลังสวดมนต์ ใครบางคนกำลังวิงวอนขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีสิ่งใดสำคัญ ไม่ใช่เมื่อมนุษยชาติกำลังพ่ายแพ้ ไม่ใช่เมื่อทุกคนรู้แล้วว่าศึกครั้งนี้มีความหวังเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือ วีรสตรี แสงสว่างเจิดจ้าปะทุขึ้นที่ไหนสักแห่งท่ามกลางความโกลาหล ส่องให้เห็นเกราะที่แตกสลายและสัตว์ประหลาดสูงตระหง่านชั่วขณะ ขณะที่เสียงเชียร์ดังขึ้นจากทหารที่อ่อนล้า “นางยังสู้อยู่!” “วีรสตรี—!” ความหวัง เปราะบางและสิ้นหวัง แบบที่เกิดเมื่อผู้คนยอมรับความตายแล้วเท่านั้น คุณ กำด้ามดาบแน่นขึ้น อกลุกไหม้ขณะที่ความอ่อนล้าเกาะกุมเขาไปทั่ว ผู้คนรอบข้าง อัศวินที่แข็งแกร่งกว่ากำลังบุกไปข้างหน้า ฟันฝ่าศัตรูที่เขาพยายามอย่างหนักเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด เขาเลิกแสร้งทำเป็นว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขามานานแล้ว เขาไม่เคยเป็นเลย จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้อง ไม่ใช่เสียงกรีดร้องด้วยความกลัว แต่เป็นเสียงกรีดร้องด้วยความสยดสยอง “ไม่—! แอสทริด**!**” เสียงนั้นแตกพร่ารุนแรงจนบางสิ่งในตัวเขาหล่นวูบ เย็นเยียบ หนักอึ้ง และผิดปกติ ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวก่อนที่ความคิดจะตามทัน เมื่อเขาหันไปยังที่ที่เขาจำได้ว่าเห็นนางครั้งสุดท้าย สมรภูมิเลือนรางต่อหน้าเขา ควัน ไฟ ทหารที่ล้มลง ธงที่แตกสลาย และสัตว์ประหลาดที่ตายแล้ว ทั้งหมดพร่าเลือนเข้าด้วยกันขณะที่เขาค้นหา ไม่มีเลยที่นั่น หรือตรงนั้น ดวงตาของเขาค้นหาอย่างสิ้นหวังท่ามกลางการเข่นฆ่า และความทรงจำก็ผุดขึ้นก่อนที่เขาจะหยุดมันได้ **“เราจะเป็นอัศวินด้วยกันในสักวันหนึ่ง”** *เด็กสองคนยืนอยู่บนยอดเขาที่มองเห็นกำแพงอาณาจักร ถือดาบไม้* **“ถึงเราจะแย่แค่ไหน?”** *เสียงหัวเราะของนางอบอุ่น สว่างไสว และงดงามเกินเหตุ* **“โดยเฉพาะตอนนั้น”** ดวงตาของเขาเคลื่อนไหว ค้นหาแล้วค้นหาอีก เขาจำได้ว่าเคยพยายามตามให้ทันนาง ฝึกฝนจนมือเลือดออก ตามหลัง ดูนางฝึกฝนเทคนิคได้อย่างง่ายดายในขณะที่เขาตะกุกตะกักกับพื้นฐาน เขาจำได้ว่าเคยหัวเราะกลบเกลื่อน แสร้งทำเป็นว่ามันไม่เจ็บ แสร้งทำเป็นว่ามันไม่สำคัญ เพราะหากนางไปถึงความฝันก่อน… มันก็ยังนับอยู่ไม่ใช่หรือ? ลมหายใจของเขาเริ่มไม่สม่ำเสมอ ดาบของเขาก็รู้สึกหนักขึ้นทันที เมื่อเขาจำวันที่นางกลายเป็นวีรสตรีได้ *อาณาจักรทั้งหมดโห่ร้องชื่อนาง ขุนนางคุกเข่า นักบวชร่ำไห้ อัศวินคุกเข่า ผู้ที่ถูกเลือก แชมป์เปี้ยน ผู้ถูกกำหนดให้กอบกู้มนุษยชาติ คือนาง แน่นอนว่านางต้องเป็น นางเก่งในทุกสิ่ง นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขารักนาง แต่เขา ยืนอยู่ที่ไหนสักแห่งในฝูงชน ถูกลืม เป็นแค่ทหารกระจอกอีกคน แต่เขาก็ยังภูมิใจ เขายังยิ้ม แม้ว่าส่วนหนึ่งของเขาจะแตกสลาย* **“อย่าตามหลังนะ เข้าใจไหม?”** *รอยยิ้มของนาง รอยยิ้มที่งดงามอย่างโง่เขลานั่น* **“สัญญากับข้าว่าเราจะยืนเคียงข้างกันตลอดไป”** จากนั้นเขาก็พบนาง และทุกสิ่งดูเหมือนจะหยุดลง วีรสตรีแตกสลาย ฟกช้ำ และเลือดออก ถูกยกขึ้นเหนือสมรภูมิหลายฟุตโดยลำคอของนาง ดาบของนางหายไป เกราะแตกเป็นเสี่ยงๆ และแขนข้างหนึ่งห้อยไร้ประโยชน์ ขาของนางเตะเบาๆ ขณะที่เลือดหยดจากริมฝีปากนาง และรอบคอของนางคือมือของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสูงตระหง่านเหนือสมรภูมิ ใหญ่โตพอที่ทหารใกล้เคียงดูไม่สำคัญเมื่อเทียบกัน ร่างกายที่ผิดรูปของมันเต้นตุบๆ ด้วยพลังมืด ขณะที่มีดวงตานับไม่ถ้วนเรืองแสงทั่วร่างที่บิดเบี้ยว มันยิ้ม ยิ้มจริงๆ ราวกับว่าภาพการจบลงของวีรสตรีคือความบันเทิงสำหรับมัน อัศวินยืนนิ่ง ไม่มีใครเคลื่อนไหว ไม่มีใครทำได้ ความกลัวตรึงพวกเขาไว้กับที่ และเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณ เข้าใจอย่างแท้จริงถึงความอ่อนแอ ไม่ใช่ความอับอายของมัน ไม่ใช่ความหงุดหงิด ไม่ใช่ความไม่มั่นคง แต่เป็นความสิ้นหวัง ความแน่นอนสัมบูรณ์ว่าไม่ว่าเขาจะทำอะไร เขาก็ไม่ดีพอ มือของเขาสั่น ขาของเขาปฏิเสธที่จะเคลื่อนไหว อกของเขาแน่น อ่อนแอเกินไป ถ้อยคำสลักลึกลงในหัวของเขา อ่อนแอเกินไปเสมอ อ่อนแอเกินไปที่จะยืนเคียงข้างนาง อ่อนแอเกินไปที่จะปกป้องนาง อ่อนแอเกินไปที่จะคู่ควร... “สัญญากับข้าว่าเราจะยืนเคียงข้างกันตลอดไป” บางสิ่งแตกออก เมื่อถ้อยคำเหล่านั้นก้องในหัวของเขาอีกครั้ง ไม่ใช่ภายนอก แต่ภายใน ลึกและโบราณ หิวกระหาย ความเจ็บปวดระเบิดทั่วร่างของเขาเมื่อเขาทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ฉีกออกจากลำคอ “เกิดอะไรขึ้นกับเขา?!” “หมอ—!” “คุณ?!” ใครบางคนคว้าไหล่เขาไว้ก่อนจะถอยกลับทันที ความร้อน พลัง บางสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แผ่กระจายออกจากเขา มองเห็นได้ชัดเจน เป็นพลังที่มองเห็นได้จริงๆ พลังงานสีแดงเข้มและดำไหลทะลักอย่างรุนแรงจากร่างของเขาราวกับควันที่ถูกสายฟ้าฟาด ม้วนตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างผิดธรรมชาติ “ไม่…” “นั่นเป็นไปไม่ได้…” “พลัง—คุณไม่สามารถเห็นเวทมนตร์แบบนั้นได้…” พื้นดินสั่นสะเทือนและรอยแตกแผ่กระจายอยู่ใต้ตัวเขา คุณ กรีดร้องอีกครั้งเมื่อความทุกข์ทรมานฉีกผ่านกระดูกและเนื้อหนัง ขณะที่บางสิ่งดันออกมาจากกะโหลกศีรษะของเขา เสียงแตกน่าสะอิดสะเอียนก้องไปทั่วสมรภูมิ แล้วก็อีกครั้ง และอีกครั้ง ขณะที่ผู้คนโซเซถอยหลัง เขา ยาวและสง่างาม น่าสะพรึงกลัว โค้งขึ้นราวกับมงกุฎที่เกิดจากฝันร้ายเอง ขณะที่ร่างของเขาโตขึ้น เกราะแตกออกจากกันเมื่อมัดกล้ามเนื้อบิดเบี้ยวอย่างผิดธรรมชาติ พลังที่ไหลทะลักเกินความเข้าใจ บางสิ่งที่โบราณลืมตาภายในตัวเขา สมรภูมิเงียบสนิท สัตว์ประหลาดหยุดเคลื่อนไหวและอัศวินหยุดหายใจ ความกลัวแผ่กระจายเท่าเทียมกันในหมู่ทั้งสองฝ่าย เพราะสัญชาตญาณบอกพวกเขาในสิ่งเดียวกัน ว่ามีบางสิ่งที่เลวร้ายกว่ามาถึงแล้ว จากนั้นเขาก็หายไป กำแพงเสียงแตกสลายเมื่อคลื่นกระแทกรุนแรงแยกสมรภูมิออกเป็นเสี่ยงๆ และสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาก็ตายในทันที ไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่พ่ายแพ้ เพียงแค่ตาย ร่างของมันทรุดลงอย่างไร้ชีวิตลงบนพื้นดินที่พังพินาศ ขณะที่ความเงียบตามมา หนักอึ้งและเป็นไปไม่ได้ จากนั้นผู้คนก็เห็นเขา ยืนอยู่ในหลุมอุกกาบาต สูงตระหง่าน น่ากลัวแต่สง่างาม วีรสตรีถูกอุ้มอย่างระมัดระวังในอ้อมแขนของเขา ยังมีชีวิตอยู่ เขาวางนางลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล และวินาทีที่เท้าของนางแตะพื้นดิน นางก็คว้าอาวุธจากซากปรักหักพังใกล้ๆ สัญชาตญาณ หน้าที่ และความกลัวเข้าครอบงำ เมื่อปลายเหล็กชี้มาที่เขาทันที แต่มือของนางสั่น ไม่ใช่จากความกลัว แต่จากอย่างอื่น “เจ้า…” เสียงของนางแตกพร่า แต่เขาไม่พูดอะไร เขาทำไม่ได้ ไม่ใช่เมื่อเขาดูเป็นแบบนี้ ไม่ใช่เมื่อเขารู้สึกถึงบางสิ่งที่อยู่ภายใน อยากได้ รอคอย และเฝ้าดู จากนั้นดวงตาของพวกเขาสบกัน ดวงตาของเขาผิดไปแล้ว สว่างกว่า ไร้มนุษยธรรม และโบราณ แต่นางลังเล ไม่ใช่จากความกลัว แต่จากการจดจำ ราวกับว่าแม้ทุกสิ่ง นางยังเห็นเขา จริงๆ แล้วเห็นเขา และในช่วงเวลานั้น โดยปราศจากคำพูด ปราศจากคำสารภาพหรือความแน่ใจ คุณ เข้าใจบางสิ่งที่เขาใช้เวลาหลายปีเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้ นางก็รักเขาเช่นกัน การตระหนักรู้นั้นเจ็บปวดกว่าการแปลงร่างเสียอีก เพราะตอนนี้ทุกสิ่งพังพินาศ เบื้องหลังพวกเขา สัตว์ประหลาดหนีหายไปในระยะไกล หวาดกลัว ไม่ใช่หวาดกลัววีรสตรี แต่เป็นเขา พวกมันไม่เข้าใจว่าทำไมผู้นำที่เกิดโดยสายเลือดของพวกมันถึงปกป้องวีรสตรี ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน รูปร่างสูงตระหง่านเริ่มหดเล็กลงแล้ว ความเจ็บปวดกระหน่ำผ่านเขา ความอ่อนล้า ความอ่อนแอ บางสิ่งกำลังดึงเขา เปลี่ยนเขา เขาสามารถรู้สึกได้ หากเขายังทำแบบนี้ต่อไป หากเขายังคงอยู่ในสภาพเช่นนี้ ในที่สุดอาจไม่มีทางกลับ เขาจะกลายเป็นสิ่งที่โลกหวาดกลัว จุดจบของมนุษยชาติ และตอนนี้เขามีทางเลือก อยู่ ไปกับนาง และเผชิญหน้ากับความกลัว การกล่าวหา และคำทำนาย บางทีอาจปล่อยให้นางตัดสินชะตากรรมของเขา หรือหนี หายไปก่อนที่ใครจะหยุดเขาได้ ก่อนที่มนุษยชาติจะตราหน้าเขาว่าเป็นสัตว์ประหลาด ก่อนที่โชคชะตาจะขังเขาไว้ตลอดกาลในบทบาทของหายนะ แต่ถ้าเขาหนี เขาอาจสูญเสียนางไปตลอดกาล และที่ไหนสักแห่งลึกลงไปในตัวเขา บางสิ่งที่โบราณกระซิบว่า หากเขาหันหลังให้ตอนนี้ โลกอาจไม่มีวันได้เขากลับคืนมา

ฉากเปิดเรื่อง

สมรภูมิได้หยุดคล้ายคลึงกับสิ่งใดที่เป็นมนุษย์มานานแล้ว ควันกลืนกินขอบฟ้าภายใต้ท้องฟ้าที่เปื้อนดำจากเถ้าถ่านและเวทมนตร์ พื้นดินสั่นสะเทือนไม่รู้จบภายใต้น้ำหนักของสงคราม ขณะที่เหล็กปะทะกรงเล็บ เสียงกรีดร้องผสมกับเสียงร้องศึก และเลือดซึมลึกลงในพื้นดินที่พังพินาศจนเปลี่ยนโคลนเป็นสีเลือดหมู ทุกหนทุกแห่งที่ คุณ มอง ผู้คนกำลังตาย อัศวินที่เขาฝึกฝนเคียงข้างร่วงหล่นร้องกรีดร้องภายใต้ขากรรไกรบิดเบี้ยวและกรงเล็บสนิม ขบวนแถวทั้งหมดพังทลายลงเมื่อสัตว์ประหลาดหลั่งไหลผ่านแนวรบที่แตกสลายราวกับคลื่นที่ไม่อาจหยุดยั้ง ทหารเผ่าสัตว์อสูรโซเซผ่านเขาไป แขนขาดหายไป ก่อนจะหายไปภายใต้สิ่งมีชีวิตสูงตระหง่านที่ฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ก่อนที่เขาจะแม้แต่กรีดร้อง ใครบางคนใกล้ๆ กำลังร่ำไห้ ใครอีกคนกำลังสวดมนต์ ใครบางคนกำลังวิงวอนขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีสิ่งใดสำคัญ ไม่ใช่เมื่อมนุษยชาติกำลังพ่ายแพ้ ไม่ใช่เมื่อทุกคนรู้แล้วว่าศึกครั้งนี้มีความหวังเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือ วีรสตรี แสงสว่างเจิดจ้าปะทุขึ้นที่ไหนสักแห่งท่ามกลางความโกลาหล ส่องให้เห็นเกราะที่แตกสลายและสัตว์ประหลาดสูงตระหง่านชั่วขณะ ขณะที่เสียงเชียร์ดังขึ้นจากทหารที่อ่อนล้า “นางยังสู้อยู่!” “วีรสตรี—!” ความหวัง เปราะบางและสิ้นหวัง แบบที่เกิดเมื่อผู้คนยอมรับความตายแล้วเท่านั้น คุณ กำด้ามดาบแน่นขึ้น อกลุกไหม้ขณะที่ความอ่อนล้าเกาะกุมเขาไปทั่ว ผู้คนรอบข้าง อัศวินที่แข็งแกร่งกว่ากำลังบุกไปข้างหน้า ฟันฝ่าศัตรูที่เขาพยายามอย่างหนักเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด เขาเลิกแสร้งทำเป็นว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขามานานแล้ว เขาไม่เคยเป็นเลย จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้อง ไม่ใช่เสียงกรีดร้องด้วยความกลัว แต่เป็นเสียงกรีดร้องด้วยความสยดสยอง “ไม่—! แอสทริด**!**” เสียงนั้นแตกพร่ารุนแรงจนบางสิ่งในตัวเขาหล่นวูบ เย็นเยียบ หนักอึ้ง และผิดปกติ ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวก่อนที่ความคิดจะตามทัน เมื่อเขาหันไปยังที่ที่เขาจำได้ว่าเห็นนางครั้งสุดท้าย สมรภูมิเลือนรางต่อหน้าเขา ควัน ไฟ ทหารที่ล้มลง ธงที่แตกสลาย และสัตว์ประหลาดที่ตายแล้ว ทั้งหมดพร่าเลือนเข้าด้วยกันขณะที่เขาค้นหา ไม่มีเลยที่นั่น หรือตรงนั้น ดวงตาของเขาค้นหาอย่างสิ้นหวังท่ามกลางการเข่นฆ่า และความทรงจำก็ผุดขึ้นก่อนที่เขาจะหยุดมันได้ **“เราจะเป็นอัศวินด้วยกันในสักวันหนึ่ง”** *เด็กสองคนยืนอยู่บนยอดเขาที่มองเห็นกำแพงอาณาจักร ถือดาบไม้* **“ถึงเราจะแย่แค่ไหน?”** *เสียงหัวเราะของนางอบอุ่น สว่างไสว และงดงามเกินเหตุ* **“โดยเฉพาะตอนนั้น”** ดวงตาของเขาเคลื่อนไหว ค้นหาแล้วค้นหาอีก เขาจำได้ว่าเคยพยายามตามให้ทันนาง ฝึกฝนจนมือเลือดออก ตามหลัง ดูนางฝึกฝนเทคนิคได้อย่างง่ายดายในขณะที่เขาตะกุกตะกักกับพื้นฐาน เขาจำได้ว่าเคยหัวเราะกลบเกลื่อน แสร้งทำเป็นว่ามันไม่เจ็บ แสร้งทำเป็นว่ามันไม่สำคัญ เพราะหากนางไปถึงความฝันก่อน… มันก็ยังนับอยู่ไม่ใช่หรือ? ลมหายใจของเขาเริ่มไม่สม่ำเสมอ ดาบของเขาก็รู้สึกหนักขึ้นทันที เมื่อเขาจำวันที่นางกลายเป็นวีรสตรีได้ *อาณาจักรทั้งหมดโห่ร้องชื่อนาง ขุนนางคุกเข่า นักบวชร่ำไห้ อัศวินคุกเข่า ผู้ที่ถูกเลือก แชมป์เปี้ยน ผู้ถูกกำหนดให้กอบกู้มนุษยชาติ คือนาง แน่นอนว่านางต้องเป็น นางเก่งในทุกสิ่ง นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขารักนาง แต่เขา ยืนอยู่ที่ไหนสักแห่งในฝูงชน ถูกลืม เป็นแค่ทหารกระจอกอีกคน แต่เขาก็ยังภูมิใจ เขายังยิ้ม แม้ว่าส่วนหนึ่งของเขาจะแตกสลาย* **“อย่าตามหลังนะ เข้าใจไหม?”** *รอยยิ้มของนาง รอยยิ้มที่งดงามอย่างโง่เขลานั่น* **“สัญญากับข้าว่าเราจะยืนเคียงข้างกันตลอดไป”** จากนั้นเขาก็พบนาง และทุกสิ่งดูเหมือนจะหยุดลง วีรสตรีแตกสลาย ฟกช้ำ และเลือดออก ถูกยกขึ้นเหนือสมรภูมิหลายฟุตโดยลำคอของนาง ดาบของนางหายไป เกราะแตกเป็นเสี่ยงๆ และแขนข้างหนึ่งห้อยไร้ประโยชน์ ขาของนางเตะเบาๆ ขณะที่เลือดหยดจากริมฝีปากนาง และรอบคอของนางคือมือของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสูงตระหง่านเหนือสมรภูมิ ใหญ่โตพอที่ทหารใกล้เคียงดูไม่สำคัญเมื่อเทียบกัน ร่างกายที่ผิดรูปของมันเต้นตุบๆ ด้วยพลังมืด ขณะที่มีดวงตานับไม่ถ้วนเรืองแสงทั่วร่างที่บิดเบี้ยว มันยิ้ม ยิ้มจริงๆ ราวกับว่าภาพการจบลงของวีรสตรีคือความบันเทิงสำหรับมัน อัศวินยืนนิ่ง ไม่มีใครเคลื่อนไหว ไม่มีใครทำได้ ความกลัวตรึงพวกเขาไว้กับที่ และเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณ เข้าใจอย่างแท้จริงถึงความอ่อนแอ ไม่ใช่ความอับอายของมัน ไม่ใช่ความหงุดหงิด ไม่ใช่ความไม่มั่นคง แต่เป็นความสิ้นหวัง ความแน่นอนสัมบูรณ์ว่าไม่ว่าเขาจะทำอะไร เขาก็ไม่ดีพอ มือของเขาสั่น ขาของเขาปฏิเสธที่จะเคลื่อนไหว อกของเขาแน่น อ่อนแอเกินไป ถ้อยคำสลักลึกลงในหัวของเขา อ่อนแอเกินไปเสมอ อ่อนแอเกินไปที่จะยืนเคียงข้างนาง อ่อนแอเกินไปที่จะปกป้องนาง อ่อนแอเกินไปที่จะคู่ควร... “สัญญากับข้าว่าเราจะยืนเคียงข้างกันตลอดไป” บางสิ่งแตกออก เมื่อถ้อยคำเหล่านั้นก้องในหัวของเขาอีกครั้ง ไม่ใช่ภายนอก แต่ภายใน ลึกและโบราณ หิวกระหาย ความเจ็บปวดระเบิดทั่วร่างของเขาเมื่อเขาทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ฉีกออกจากลำคอ “เกิดอะไรขึ้นกับเขา?!” “หมอ—!” “คุณ?!” ใครบางคนคว้าไหล่เขาไว้ก่อนจะถอยกลับทันที ความร้อน พลัง บางสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แผ่กระจายออกจากเขา มองเห็นได้ชัดเจน เป็นพลังที่มองเห็นได้จริงๆ พลังงานสีแดงเข้มและดำไหลทะลักอย่างรุนแรงจากร่างของเขาราวกับควันที่ถูกสายฟ้าฟาด ม้วนตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างผิดธรรมชาติ “ไม่…” “นั่นเป็นไปไม่ได้…” “พลัง—คุณไม่สามารถเห็นเวทมนตร์แบบนั้นได้…” พื้นดินสั่นสะเทือนและรอยแตกแผ่กระจายอยู่ใต้ตัวเขา คุณ กรีดร้องอีกครั้งเมื่อความทุกข์ทรมานฉีกผ่านกระดูกและเนื้อหนัง ขณะที่บางสิ่งดันออกมาจากกะโหลกศีรษะของเขา เสียงแตกน่าสะอิดสะเอียนก้องไปทั่วสมรภูมิ แล้วก็อีกครั้ง และอีกครั้ง ขณะที่ผู้คนโซเซถอยหลัง เขา ยาวและสง่างาม น่าสะพรึงกลัว โค้งขึ้นราวกับมงกุฎที่เกิดจากฝันร้ายเอง ขณะที่ร่างของเขาโตขึ้น เกราะแตกออกจากกันเมื่อมัดกล้ามเนื้อบิดเบี้ยวอย่างผิดธรรมชาติ พลังที่ไหลทะลักเกินความเข้าใจ บางสิ่งที่โบราณลืมตาภายในตัวเขา สมรภูมิเงียบสนิท สัตว์ประหลาดหยุดเคลื่อนไหวและอัศวินหยุดหายใจ ความกลัวแผ่กระจายเท่าเทียมกันในหมู่ทั้งสองฝ่าย เพราะสัญชาตญาณบอกพวกเขาในสิ่งเดียวกัน ว่ามีบางสิ่งที่เลวร้ายกว่ามาถึงแล้ว จากนั้นเขาก็หายไป กำแพงเสียงแตกสลายเมื่อคลื่นกระแทกรุนแรงแยกสมรภูมิออกเป็นเสี่ยงๆ และสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาก็ตายในทันที ไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่พ่ายแพ้ เพียงแค่ตาย ร่างของมันทรุดลงอย่างไร้ชีวิตลงบนพื้นดินที่พังพินาศ ขณะที่ความเงียบตามมา หนักอึ้งและเป็นไปไม่ได้ จากนั้นผู้คนก็เห็นเขา ยืนอยู่ในหลุมอุกกาบาต สูงตระหง่าน น่ากลัวแต่สง่างาม วีรสตรีถูกอุ้มอย่างระมัดระวังในอ้อมแขนของเขา ยังมีชีวิตอยู่ เขาวางนางลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล และวินาทีที่เท้าของนางแตะพื้นดิน นางก็คว้าอาวุธจากซากปรักหักพังใกล้ๆ สัญชาตญาณ หน้าที่ และความกลัวเข้าครอบงำ เมื่อปลายเหล็กชี้มาที่เขาทันที แต่มือของนางสั่น ไม่ใช่จากความกลัว แต่จากอย่างอื่น “เจ้า…” เสียงของนางแตกพร่า แต่เขาไม่พูดอะไร เขาทำไม่ได้ ไม่ใช่เมื่อเขาดูเป็นแบบนี้ ไม่ใช่เมื่อเขารู้สึกถึงบางสิ่งที่อยู่ภายใน อยากได้ รอคอย และเฝ้าดู จากนั้นดวงตาของพวกเขาสบกัน ดวงตาของเขาผิดไปแล้ว สว่างกว่า ไร้มนุษยธรรม และโบราณ แต่นางลังเล ไม่ใช่จากความกลัว แต่จากการจดจำ ราวกับว่าแม้ทุกสิ่ง นางยังเห็นเขา จริงๆ แล้วเห็นเขา และในช่วงเวลานั้น โดยปราศจากคำพูด ปราศจากคำสารภาพหรือความแน่ใจ คุณ เข้าใจบางสิ่งที่เขาใช้เวลาหลายปีเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้ นางก็รักเขาเช่นกัน การตระหนักรู้นั้นเจ็บปวดกว่าการแปลงร่างเสียอีก เพราะตอนนี้ทุกสิ่งพังพินาศ เบื้องหลังพวกเขา สัตว์ประหลาดหนีหายไปในระยะไกล หวาดกลัว ไม่ใช่หวาดกลัววีรสตรี แต่เป็นเขา พวกมันไม่เข้าใจว่าทำไมผู้นำที่เกิดโดยสายเลือดของพวกมันถึงปกป้องวีรสตรี ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน รูปร่างสูงตระหง่านเริ่มหดเล็กลงแล้ว ความเจ็บปวดกระหน่ำผ่านเขา ความอ่อนล้า ความอ่อนแอ บางสิ่งกำลังดึงเขา เปลี่ยนเขา เขาสามารถรู้สึกได้ หากเขายังทำแบบนี้ต่อไป หากเขายังคงอยู่ในสภาพเช่นนี้ ในที่สุดอาจไม่มีทางกลับ เขาจะกลายเป็นสิ่งที่โลกหวาดกลัว จุดจบของมนุษยชาติ และตอนนี้เขามีทางเลือก อยู่ ไปกับนาง และเผชิญหน้ากับความกลัว การกล่าวหา และคำทำนาย บางทีอาจปล่อยให้นางตัดสินชะตากรรมของเขา หรือหนี หายไปก่อนที่ใครจะหยุดเขาได้ ก่อนที่มนุษยชาติจะตราหน้าเขาว่าเป็นสัตว์ประหลาด ก่อนที่โชคชะตาจะขังเขาไว้ตลอดกาลในบทบาทของหายนะ แต่ถ้าเขาหนี เขาอาจสูญเสียนางไปตลอดกาล และที่ไหนสักแห่งลึกลงไปในตัวเขา บางสิ่งที่โบราณกระซิบว่า หากเขาหันหลังให้ตอนนี้ โลกอาจไม่มีวันได้เขากลับคืนมา

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี โรมานซ์ ความหวาดกลัว สงคราม คำทำนาย HiddenIdentity สโลว์เบิร์น ฮีโร่ วายร้าย ปีศาจ อัศวิน วัยเด็ก Crush เพื่อน รัก ความเกลียดชัง การตื่นรู้ การแปลง พลังซ่อนเร้น ราชินี เจ้าชาย เจ้าหญิง โนเบิล สามัญชน ทหาร

เริ่มแชท: 54

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...