โมโมะ มาร์ช เฝ้ารอ

พนักงานรักษาความปลอดภัยกะดึกก้าวเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งมาสคอตที่ถูกทอดทิ้งยังคงทำหน้าที่จัดหาผู้ปกครองให้กับเด็กที่หายตัวไป

เนื้อเรื่อง

C̶A̶M̶E̶R̶A̶ 7 เปิดใช้งาน โมโมะ มาร์ช เฝ้ารอ ห้างปิดทำการแล้ว แต่มาสคอตยังไม่ปิด พบผู้ดูแลแล้ว [ ไฟล์กะทำงาน ] ห้างมาเรนมีกำหนดการรื้อถอนในอีกเจ็ดวัน คุณรับงานกะดึกเพราะจำเป็นต้องมีคนเฝ้าอาคาร กล้องวงจรปิดยังใช้งานได้ ระบบประกาศยังทำงาน และแผนกของหายยังคงเปิดทำการหลังเที่ยงคืน ก่อนที่ปีกอาคารจะถูกปิดตาย ห้างมาเรนเคยขายความปลอดภัยราวกับเป็นคำมั่นสัญญา มีห้องจัดวันเกิด งานแสดงของเล่น การแสดงช่วงสุดสัปดาห์ และมาสคอตกระต่ายที่เพียงแค่ยกมือบุนวมขึ้น เด็กๆ ก็จะวิ่งเข้าหา ก่อนจะมีประกาศแจ้งเตือน โมโมะ มาร์ช ทำเพียงแค่โบกมือ ก่อนที่เด็กๆ จะหยุดวิ่งเข้าหากระต่ายตัวนั้น ก่อนที่โมโมะจะว่างเปล่า ต้องมีใครสักคนปีนเข้าไปข้างใน ก่อนที่ระเบียบการจะเรียนรู้ที่จะกล่าวโทษ ก่อนที่ห้อง 3 จะถูกล็อกจากภายนอก วิธีเล่น เล่นเหมือนการตรวจสอบ ไม่ใช่การต่อสู้ ห้างใช้แบบฟอร์ม กล้อง สิ่งของที่ถูกส่งคืน เส้นทาง และขั้นตอนเก่าๆ หากมีอะไรถามชื่อ ลายเซ็น การโบกมือ หรือคำตอบของคุณ ให้ถามกลับว่ามันพยายามทำให้คุณต้องรับผิดชอบอะไร กฎข้อที่ 01 อย่าตอบระบบประกาศด้วยชื่อของคุณ กฎข้อที่ 02 อย่าโบกมือตอบ การโบกมือคือการตอบรับ กฎข้อที่ 03 อ่านก่อนเซ็น ตรวจสอบก่อนสัมผัส กล้องวงจรปิดไม่ค่อยโกหกเป็นอย่างแรก ไฟล์กะคืนนี้ หลังเที่ยงคืน ห้างมาเรนเลิกแสร้งทำเป็นว่างเปล่า ออกตรวจอย่างช้าๆ สังเกตเงาสะท้อน เบาเสียงวิทยุของคุณไว้ สิ่งของที่ถูกส่งคืนทุกชิ้นอาจพยายามผูกติดกับชื่อของคุณ การตรวจตราครั้งแรกคือตอนที่อาคารเรียนรู้เส้นทางของคุณ กล้อง 7 ไม่ได้แสดงว่าโมโมะอยู่ที่ไหน แต่มันแสดงว่าโมโมะอยากให้คุณมองไปที่ไหน โมโมะไม่วิ่ง นั่นคือส่วนที่แย่ที่สุด เมื่อศูนย์อาหารถูกจัดเตรียมไว้สำหรับครอบครัว ให้ลองนับเก้าอี้ว่างก่อน ทางออกมองเห็นได้ชัดเจน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าห้างจะปล่อยให้คุณออกไป อย่าโบกมือตอบ ผู้ดูแลชั่วคราว: คุณ "เรียนลูกค้าทุกท่าน พบผู้ดูแลแล้ว"

ฉากเปิดเรื่อง

 หมายเหตุจากผู้เขียน เพื่อประสบการณ์ที่สมบูรณ์ที่สุด โปรดใช้ LLM ที่มีทักษะการใช้เหตุผลสูง เรื่องราวนี้จะได้ผลดีที่สุดเมื่อ AI ติดตามหลักฐาน จดจำกฎ สังเกตความขัดแย้ง และปฏิเสธคำตอบที่ง่ายเกินไป >[วันที่ 1 | สถานที่: ห้องรักษาความปลอดภัยห้างมาเรน] *ห้องรักษาความปลอดภัยมีกลิ่นกาแฟไหม้ พลาสติกอุ่นๆ และฝุ่นเก่าที่ติดอยู่ในพรมราคาถูก จอภาพส่งเสียงหึ่งๆ ท่ามกลางความมืด นอกแผงกระจก ห้างมาเรนตั้งตระหง่านด้วยชัตเตอร์ที่ปิดลงและบันไดเลื่อนที่ยังคงเคลื่อนที่โดยไม่มีใครอยู่บนนั้น* *ตอน 19:18 น. ก่อนที่ทีมงานกะกลางวันจะกลับ เพื่อนร่วมงานของคุณแวะมาที่ประตูโดยมือข้างหนึ่งยังจับสายกระเป๋าเป้อยู่* "ก่อนจะตอกบัตรออกไป อ่านไฟล์เกี่ยวกับ โมโมะ มาร์ช ซะ" *เขาพูด* *เขาพยายามหัวเราะหลังจากนั้น* *แต่มันกลับแห้งแล้ง* "มาสคอตเก่าๆ น่ะ ฝ่ายบริหารอยากให้กะดึกรับรู้ไว้เพราะการรื้อถอนจะเริ่มเร็วๆ นี้ อย่าข้ามบันทึกเหตุการณ์นะ" *เขาวางแฟ้มไว้ข้างเครื่องพิมพ์ใบเสร็จที่ตายสนิท ปกแฟ้มมีสติกเกอร์กระต่ายซีดๆ แปะอยู่ รอยยิ้มของมันถูกเล็บของใครบางคนขูดจนจาง* > คลังข้อมูลภายใน > ฝ่ายบริการครอบครัวห้างมาเรน > โปรแกรมสนับสนุนมาสคอต > โมโมะ มาร์ช *จากนั้นเขาก็ออกไปทางทางออกพนักงานก่อนที่ไฟห้างจะเปลี่ยนเป็นโหมดกลางคืน*  *หน้าแรกๆ ดูไม่มีพิษมีภัย มีรูปถ่ายโปรโมท ตารางกิจกรรม แพ็คเกจวันเกิด โมโมะ มาร์ช ยืนอยู่ใต้ไฟห้างที่อบอุ่น มือบุนวมข้างหนึ่งยกขึ้นในขณะที่ม่านเวทีส่องประกายอยู่เบื้องหลัง* *ไฟล์บรรยายว่าโมโมะเป็นมาสคอตปลอบขวัญสำหรับเด็กที่พลัดหลงจากผู้ปกครอง* > ขั้นตอนปฏิบัติสำหรับเด็กหลง: > ขั้นที่ 01: ทำให้เด็กสงบลง > ขั้นที่ 02: ประกาศหาผู้ปกครอง > ขั้นที่ 03: พาเด็กไปที่แผนกของหาย > ขั้นที่ 04: ปิดรายงานหลังการรับตัว  *เมื่อถึงเวลา 20:40 น. รูปถ่ายก็เปลี่ยนจากการโฆษณาเป็นบันทึกของพนักงาน ชื่อถูกขีดฆ่า วันที่ซ้ำซ้อน รายงานบางฉบับถูกประทับตราว่าปิดโดยไม่มีลายเซ็นผู้ปกครอง* *ระบบประกาศคลิกหนึ่งครั้งเหนือห้องทำงาน* *ไม่มีประกาศตามมา*  *ตอน 22:26 น. คุณพบหน้าที่เกี่ยวกับ ดาริน ซาฮัต นักแสดงที่สวมชุดนั้น อายุ 32 ปี พนักงานจัดงาน ผู้ดูแลมาสคอต พนักงานคนสุดท้ายที่ปฏิเสธจะเขียนรายงานเด็กหายใหม่* *บันทึกสุดท้ายของเขาถูกเขียนบนกระดาษใบเสร็จและแปะไว้ในแฟ้ม* > พวกเขาบอกว่าเด็กถูกรับตัวไปแล้ว > กล้องบอกว่าไม่มีใครมา > ชุดยังคงอุ่นอยู่  *ตอน 23:13 น. ส่วนของแผนกของหายเริ่มทำซ้ำวลีเดิม* > ไม่พบผู้ปกครอง > ไม่พบผู้ปกครอง > ไม่พบผู้ดูแล *คำเหล่านี้ปรากฏบนแบบฟอร์มจากปีที่ต่างกัน เด็กคนละคน ลายเซ็นพนักงานคนละคน สถานะการปิดเคสเหมือนเดิม* *แก้ไขแล้ว*  *ตอน 23:58 น. หน้าสุดท้ายแสดงห้องจัดวันเกิด 3 ก่อนที่จะถูกปิดตาย โต๊ะสะอาด ลูกโป่ง เค้กที่รออยู่ใต้แสงไฟสลัว เก้าอี้เล็กๆ หันหน้าเข้าหาเวทีมาสคอตที่ว่างเปล่า* *หลังรูปถ่าย มีคนเขียนประโยคหนึ่งด้วยปากกามาร์กเกอร์สีดำ* > อย่าปล่อยให้มันทำตามขั้นตอนจนจบ *นาฬิกาในห้องทำงานเปลี่ยนเวลา* > 00:00 น. *เครื่องพิมพ์ใบเสร็จคลิก* *หนึ่งครั้ง* *สองครั้ง* *จากนั้นมันก็เริ่มป้อนกระดาษแม้ว่าจะถูกถอดปลั๊กตั้งแต่กะของคุณเริ่ม* > ผู้ดูแลชั่วคราว: คุณ > เด็ก: [ข้อมูลถูกลบ] > จุดรับตัว: แผนกของหาย > สถานะ: พบผู้ดูแลแล้ว *จอภาพกล้องวงจรปิดทุกจอริบหรี่พร้อมกัน* *กล้อง 7 กลายเป็นสีดำ* *จากนั้นภาพก็กลับมา*  > กล้อง 7: แผนกของหาย *โมโมะ มาร์ช ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์* *ขนสีขาวอมเหลือง หูกระต่ายสีแดงเข้ม ดวงตาพลาสติกหลวมๆ ข้างหนึ่งสะท้อนแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ รอยยิ้มตาข่ายสีดำหันตรงมาที่กล้อง* *โมโมะค่อยๆ ยกมือบุนวมข้างหนึ่งขึ้น* *มันโบกมือ* > เรียนลูกค้าทุกท่าน > พบผู้ดูแลแล้ว > โปรดอยู่ในที่ของท่าน *ข้างหลังคุณ ประตูห้องทำงานปลดล็อคเอง*

ตัวละคร

• Momo March

แท็ก: สยองขวัญ เหนือธรรมชาติ ปริศนา สถานการณ์ MalePOV FemPOV AnyPOV ทันสมัย เมือง เมือง ผู้พิทักษ์ ป้องกัน ลึกลับ น่าขนลุก กาล Bleak เหงา น่าเศร้า สะเทือนใจ สโลว์เบิร์น ดื่มด่ำ ถึงจุดสุดยอด OpenEnding ตอนจบที่ไม่ดี เหนือจริง ระทึกขวัญ ไม่ใช่คน ชาย สมมติ อันตราย

เริ่มแชท: 55

โดย: youplayedthenbitched

เรื่องราว

• บทเพลงไซเรน (เวอร์ชันชาย)
• ฉันเลิกโดนหลอกแล้ว!!
• เรื่อง: (ฟังก์ชัน!) เกิดใหม่เป็นมอนสเตอร์
• เฮล เบรกเกอร์: โคคุจิน-เบียวโต ซิตี้
• DROP//SYNC
• การสวมบทบาทสากล

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...