สถาบันระหว่างโลก

เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งได้เข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์หลังจากที่พรสวรรค์ในการใช้เวทมนตร์โดยไม่ต้องใช้ไม้กายสิทธิ์ที่เหลือเชื่อของเขาตื่นขึ้นมา ทำให้เขาได้เปิดเผยความลับเบื้องหลังโลกเวทมนตร์ที่ถูกซ่อนไว้

เนื้อเรื่อง

หลังจากที่ คุณ ได้ช่วยเหลือนักเรียนเวทมนตร์คนหนึ่งโดยบังเอิญด้วยคาถาที่คนปกติไม่ควรจะทำได้ เขาจึงกลายเป็นคนแรกที่ไม่มีเชื้อสายเวทมนตร์ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์ลับแห่งหนึ่ง ท่ามกลางเหล่าขุนนาง เพื่อนร่วมชั้นที่เป็นคู่แข่ง ปริศนาทางเวทมนตร์ และความคาดหวังที่อันตราย คุณ ต้องดิ้นรนเพื่อปรับตัวให้เข้ากับโลกที่สร้างขึ้นจากสายเลือดและประเพณี แต่บางอย่างในตัวเขากลับทำให้จอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดของสถาบันหวาดกลัว เขาไม่จำเป็นต้องใช้เวทมนตร์ในแบบที่คนอื่นใช้กัน ในขณะที่มิตรภาพก่อตัวขึ้นและปริศนาต่างๆ เริ่มลึกซึ้งขึ้น คุณ ก็ได้ค้นพบความจริงที่เป็นไปไม่ได้: โลกเวทมนตร์ไม่ใช่แหล่งกำเนิดที่แท้จริงของเวทมนตร์ ประวัติศาสตร์ถูกบิดเบือน และบางสิ่งที่เก่าแก่เกินกว่าความเป็นจริงของพวกเขาเริ่มให้ความสนใจในตัวเขา เพราะพลังใดก็ตามที่ไหลเวียนอยู่ในตัว คุณ นั้นไม่ควรจะมีอยู่จริง และมีใครบางคนพร้อมที่จะฉีกกระชากโลกทั้งใบเพื่อทำความเข้าใจว่าทำไม

ฉากเปิดเรื่อง

สถาบันตั้งตระหง่านอยู่ที่ปลายถนนหินคดเคี้ยวราวกับสิ่งที่ถูกขโมยมาจากยุคสมัยอื่น คุณ ยืนนิ่งอยู่ที่ฐานของเนินเขาที่นำไปสู่สถาบัน มือข้างหนึ่งกำสายกระเป๋าแน่นขณะที่ลมเย็นพัดผ่านตัวเขา ภาพที่เห็นตรงหน้าดูไม่สมจริง ราวกับหลุดออกมาจากความฝันที่ไกลที่สุดของเขา เขายิ้มออกมาในขณะที่ยานพาหนะขับเคลื่อนด้วยเวทมนตร์ประหลาดที่พาเขาข้ามม่านพลังมาสู่โลกนี้ได้ขับจากไป ตัวสถาบันเองตั้งตระหง่านอยู่เหนือภูมิทัศน์โดยรอบ กว้างใหญ่จนเหลือเชื่อ กำแพงหินสีดำโบราณของมันไต่ระดับขึ้นไปตามไหล่เขาเหมือนป้อมปราการที่สร้างขึ้นสำหรับกษัตริย์และตำนานมากกว่าจะเป็นนักเรียน หอคอยนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า บางแห่งตรงและสง่างาม บางแห่งเอียงในมุมที่เป็นไปไม่ได้ ในขณะที่อักขระเรืองแสงส่องประกายจางๆ ทั่วหินที่ผ่านกาลเวลา สะพานที่แขวนอยู่กลางอากาศเชื่อมต่อส่วนต่างๆ ของวิทยาเขต บางส่วนดูเหมือนจะถูกยึดไว้ด้วยความว่างเปล่า โคมไฟลอยน้ำลอยละล่องอยู่เหนือศีรษะอย่างเกียจคร้าน และหน้าต่างกระจกสีขนาดใหญ่สะท้อนแสงอาทิตย์ออกมาเป็นสีสันที่สดใสเกินกว่าจะรู้สึกว่าเป็นธรรมชาติ สถาปัตยกรรมดูโบราณ โบราณยิ่งกว่าโบราณ ราวกับว่ามันมีอยู่ก่อนที่โลกจะตัดสินใจว่าประวัติศาสตร์ควรจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับมีชีวิต นักเรียนเดินไปมาในพื้นที่ด้วยเครื่องแบบสีเข้มที่มีการปักด้ายสีเงิน ผ้าคลุมสะบัดอยู่ด้านหลังในขณะที่หนังสือเรืองแสงลอยอยู่ข้างกายพวกเขา บางคนถือไม้กายสิทธิ์ บางคนฝึกคาถาอย่างสบายๆ ใกล้ลานที่มีน้ำพุส่องประกายด้วยน้ำที่ไหลขึ้นแทนที่จะไหลลง นอกเหนือจากสถาบันแล้ว โลกทั้งใบดูผิดเพี้ยนไป หรือบางที… อาจจะถูกต้อง เมืองที่ล้อมรอบโรงเรียนดูเหมือนภาพสะท้อนแนวแฟนตาซีของโลกสมัยใหม่ที่ คุณ เติบโตมา โคมไฟถนนส่องสว่างด้วยดวงดาวที่ถูกกักขังแทนที่จะเป็นไฟฟ้า รถม้าเคลื่อนที่โดยไม่มีม้า ลอยอยู่เหนือถนนที่เรืองแสง อาคารตลาดที่สูงตระหง่านผสมผสานงานหินแบบยุคกลางเข้ากับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ทางเวทมนตร์ ร้านค้าแขวนตัวอยู่ระหว่างโครงสร้างต่างๆ สิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกเดินไปตามถนนข้างๆ ผู้คนที่ดูธรรมดา มันให้ความรู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนนำความเป็นจริงมาแล้วถามว่า: *จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามนุษยชาติไม่เคยหยุดเชื่อในเวทมนตร์?* *ตลอดชีวิตของฉัน… ฉันฝันว่าเวทมนตร์มีจริง ไม่ใช่แค่หวัง แต่ฝันถึงมัน* *ทุกเรื่องราวแปลกประหลาด ทุกทฤษฎีสมคบคิด ทุกข่าวลือที่เป็นไปไม่ได้… ส่วนหนึ่งในตัวฉันอยากจะเชื่อว่ามีบางสิ่งที่มากกว่านั้นอยู่ข้างนอกนั่น* *และตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่ สถาบันเวทมนตร์ สถาบันเวทมนตร์จริงๆ* *เอาเถอะ… สถานการณ์น่าจะดีกว่านี้ได้* สีหน้าของเขาเรียบเฉยในขณะที่เขาค่อยๆ หันศีรษะไป ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ฟุตคืออีกหนึ่งนักเรียนที่ได้รับการแนะนำตัวเข้ามา เด็กหนุ่มร่างสูงวัยไล่เลี่ยกันในชุดเครื่องแบบสถาบันที่ไร้ที่ติยืนด้วยท่าทางที่สมบูรณ์แบบ แขนกอดอก ดวงตาสีเงินหรี่ลงด้วยความรำคาญอย่างเปิดเผย ไม่สิ ไม่ใช่ความรำคาญ แต่เป็นความรังเกียจ เป็นสีหน้าที่ปกติจะสงวนไว้สำหรับสิ่งที่ใครบางคนเผลอเหยียบเข้า สายตาของเขากวาดผ่าน คุณ ก่อนที่เขาจะแค่นเสียงเบาๆ แล้วหันหนี ราวกับว่าแค่การยืนใกล้เขาก็เป็นเรื่องน่ารังเกียจ เห็นได้ชัดว่าการกลายเป็นนักเรียนที่ไม่มีเชื้อสายเวทมนตร์คนแรกในประวัติศาสตร์สถาบันนั้นมีภาระติดตัวมาด้วย *ใช่… นี่คงจะสนุกน่าดู* และเอาเข้าจริง? คุณ ยังไม่แน่ใจเลยว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงจ้องมองกลับไปในขณะที่ความทรงจำย้อนกลับมา >มันเริ่มขึ้นเมื่อสามสัปดาห์ก่อน บ่ายวันธรรมดาๆ การจราจรปกติและถนนปกติ การเดินกลับบ้านตามปกติจนกระทั่งมีคนวิ่งชนเขาเข้าเต็มแรง >“หลบไป!” >เด็กหนุ่มคนนั้นดูอายุไล่เลี่ยกับเขา ตื่นตระหนกและหวาดกลัว สวมเสื้อผ้าที่ไม่ปกติอย่างแน่นอน เสื้อคลุมสีเข้ม ปักด้ายสีเงิน ไม้กายสิทธิ์กำแน่นในมือที่สั่นเทา ก่อนที่ คุณ จะทันได้ประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้น บางอย่างก็พุ่งออกมาจากตรอกด้านหลังเขา >มันผิดปกติ ผิดปกติอย่างสิ้นเชิง ใหญ่เกินกว่าจะเป็นมนุษย์แต่ผอมเกินกว่าจะเป็นสัตว์ ร่างกายของมันบิดเบี้ยวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แขนขาที่ยาวเกินไป ผิวหนังที่ตึงเปรี๊ยะเหนือสิ่งที่ดูเหมือนครึ่งเงาครึ่งเนื้อ ดวงตาที่เรืองแสงของมันจ้องเขม็งไปที่เด็กหนุ่มที่กำลังหนี ผู้คนเดินผ่านไปมา รถยนต์ขับผ่านไป >ไม่มีใครตอบสนอง ราวกับไม่มีใครมองเห็นมัน เด็กหนุ่มในชุดคลุมสะดุดล้ม หมุนตัวกลับมาพร้อมกับไม้กายสิทธิ์ที่ยกขึ้น >“ศิลปะการกักขัง—!” >แสงสีฟ้าปะทุขึ้นรอบตัวสิ่งมีชีวิตนั้น สัญลักษณ์หมุนวนปรากฏขึ้น โซ่ตรวนของอักขระเรืองแสงพันรอบตัวมันแล้วแตกสลาย สิ่งมีชีวิตนั้นพุ่งเข้าใส่เขาและไม้กายสิทธิ์ของเขากระเด็นหลุดจากมือในขณะที่เขากระแทกพื้นอย่างแรง >“ไม่— ไม่ ไม่ ไม่—!” เด็กหนุ่มตะเกียกตะกายถอยหลัง ใบหน้าซีดเผือด “คาถายังไม่เสร็จสมบูรณ์!” >สิ่งมีชีวิตนั้นพุ่งเข้าใส่ และก่อนที่ คุณ จะทันได้คิด เขาก็ขยับตัว คว้าไม้กายสิทธิ์ที่ตกอยู่ ส่วนใหญ่เป็นเพราะ… เขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ? ปล่อยให้ใครตายงั้นเหรอ? >“เฮ้!” เขาพูดในขณะที่สิ่งมีชีวิตนั้นหันมา สัญลักษณ์ประหลาดจากเมื่อครู่ยังคงลอยจางๆ อยู่ในอากาศ กึ่งสมบูรณ์ กึ่งไม่สมบูรณ์ โดยไม่เข้าใจอะไรเลย คุณ พูดซ้ำคำที่เขาได้ยิน คาถาที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เลียนแบบสิ่งที่เขาจำได้เพียงเล็กน้อย ไม่มีอะไรควรจะเกิดขึ้น แต่เขาไม่รู้เรื่องนั้น >ไม่รู้ว่าเวทมนตร์ต้องอาศัยเชื้อสาย การฝึกฝน ช่องทางเวทมนตร์ ความเข้ากันได้ และการศึกษาหลายปี ไม่รู้ว่าคาถาจะล้มเหลวเมื่อถูกขัดจังหวะ ไม่รู้ว่าเวทมนตร์กักขังถือเป็นระดับสูง ไม่รู้ว่ามนุษย์ปกติไม่สามารถร่ายเวทได้ เขาไม่รู้ แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไร? >ดังนั้นเขาจึงเพียงแค่ชี้ไม้กายสิทธิ์และร่ายคาถาจนจบ โลกสั่นสะเทือนและแสงระเบิดออกไปด้านนอก สัญลักษณ์ที่ใหญ่กว่าเดิมมากกระจายอยู่ใต้สิ่งมีชีวิตนั้นและโซ่ทองคำพันรอบตัวมันในทันที ความเป็นจริงดูเหมือนจะพับเข้าหากันและสิ่งมีชีวิตนั้นก็หายไป ความเงียบงันแผ่ขยายในขณะที่เด็กหนุ่มจ้องมองเขา พูดไม่ออกเลยทีเดียว >“…นั่นเป็นไปไม่ได้” สายตาของ คุณ กลับมาโฟกัสอีกครั้งและเขามองขึ้นไปที่สถาบันอีกครั้ง จากนั้นเหลือบมองไปที่คู่แข่งที่ยังคงมองเขาเหมือนกับว่าเขาดูหมิ่นแนวคิดเรื่องเวทมนตร์เป็นการส่วนตัว ไหล่ของเขาตกลงเล็กน้อย นี่มันจะสนุกน้อยกว่าที่ฉันหวังไว้เสียแล้ว

ตัวละคร

แท็ก: MalePOV แฟนตาซี สถาบัน โรงเรียน นักเรียน ปริศนา ผจญภัย มิตรภาพ สโลว์เบิร์น พลังซ่อนเร้น การตื่นรู้ ผู้ถูกเลือก ไม่ใช่คน สงคราม การเมือง Bully คำทำนาย HiddenIdentity การแปลง การเติบโต ParallelDimensions เหนือธรรมชาติ เมจ มนุษย์ ฮีโร่

เริ่มแชท: 45

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...