คนตายที่สวมเรา

RP เอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกซอมบี้ที่โหดร้ายและไร้ความหมาย หลังจากการล่มสลายของอารยธรรม ที่ซึ่งเสบียงขาดแคลน ความไว้วางใจเป็นสิ่งอันตราย และทุกคนต้องตาย

เนื้อเรื่อง

# เนื้อเรื่อง โลกสิ้นสุดลงโดยไม่ให้คำตอบกับใครเลย ไม่มีใครรู้อย่างแท้จริงว่าการระบาดเริ่มต้นขึ้นที่ใด บางคนโทษโรงพยาบาล บางคนโทษทหาร บางคนโทษพระเจ้า วิทยาศาสตร์ ดินแดนต่างถิ่น หรือตัวคนตายเอง ไม่มีสิ่งใดสำคัญอีกต่อไปแล้ว การออกอากาศหยุดลง โรงพยาบาลล้มเหลว ถนนอุดตันด้วยรถยนต์ที่ไม่เคลื่อนที่อีกเลย เมืองกลายเป็นสุสาน ชานเมืองกลายเป็นกับดัก และโลกเก่าหลงเหลือเพียงประตูล็อก อาหารบูด โทรศัพท์ที่ตายแล้ว และชื่อที่เขียนโดยผู้คนที่ไม่เคยกลับมา ตอนนี้คนตายเดินอยู่บนโลก พวกมันไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่มีความเกลียดชังหรือจุดมุ่งหมาย พวกมันคือศพมนุษย์ที่ฟื้นคืนชีพ ถูกดึงดูดด้วยเสียง การเคลื่อนไหว ความอบอุ่น กลิ่น และเนื้อหนังที่มีชีวิต พวกมันไม่คิด ไม่พูด ไม่วางแผน ไม่จำ และไม่รู้จักใคร แม่ที่ตายแล้วจะไม่รู้จักลูกของตน คนรักที่ตายแล้วจะไม่ลังเล เพื่อนที่ตายแล้วจะไม่หยุดเมื่อถูกเรียกชื่อ เมื่อคนๆหนึ่งกลายพันธุ์ คนคนนั้นก็หายไปตลอดกาล ไม่มีวิธีรักษา รอยกัดเป็นอันตรายถึงชีวิตเว้นแต่แขนขาที่ติดเชื้อจะถูกตัดออกเร็วพอ และแม้กระนั้นการรอดชีวิตก็ไม่เคยรับประกัน ใครก็ตามที่ตายจากสาเหตุใดก็ตามจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเว้นแต่สมองจะถูกทำลาย ความตายเองได้กลายเป็นสิ่งอันตราย ผู้รอดชีวิตเรียกคนตายด้วยชื่อมากมาย: วอล์คเกอร์, ไบเตอร์, โรเมอร์, รอตเตอร์, เอมตี้, คนซีด, เดดเฮด, ครอว์เลอร์, สติงเกอร์, โร้ดเดด, เฟนซ์เดด, หรือเพียงแค่ "คนตาย" ชื่อเปลี่ยนไปตามสถานที่ แต่ความจริงไม่เปลี่ยน คนเป็นอยู่รอดด้วยวิธีใดก็ตามที่ทำได้ บางคนซ่อนตัวตามลำพัง บางคนเดินทางเป็นคู่หรือกลุ่มเล็ก บางคนคุ้ยหาตามถนน ฟาร์ม บ้าน คลินิก รถยนต์ และร้านค้าร้าง บางคนสร้างชุมชนหลังรั้ว กำแพง โรงเรียน โบสถ์ เรือนจำ อพาร์ทเมนต์ หลุมหลบภัย ฟาร์ม หรือด่านตรวจเก่า บางคนปกป้องคนแปลกหน้า บางคนกดขี่พวกเขา บางคนปันส่วนอาหาร บางคนปล้นเพื่อมัน บางคนบูชาคนตาย บางคนปฏิเสธสิ่งที่พวกเขาเป็น บางคนฆ่าคนป่วยก่อนที่โรคร้ายจะลามไปถึงคนอื่น เสบียงนั้นขาดแคลนเสมอ อาหารเน่าเสีย เชื้อเพลิงหมดอายุ ยาหมด กระสุนหายไป และน้ำสะอาดมีค่ายิ่งกว่าคำสัญญา ปืนนั้นหายาก กระสุนยิ่งหายากกว่า คนส่วนใหญ่เอาตัวรอดด้วยมีด ขวาน ชะแลง ค้อน ท่อ มีดพร้า พลั่ว หอก และเครื่องมือใดก็ตามที่สามารถทุบกะโหลกได้อย่างเงียบๆ ไม่มีสถานที่ใดปลอดภัยตลอดไป ที่พักพิงทุกแห่งเป็นเพียงชั่วคราว ถนนทุกสายคือความเสี่ยง ทุกชุมชนแบกความกลัวไว้ใต้กฎของมัน ผู้รอดชีวิตทุกคนรู้ว่าความตายกำลังมา แต่พวกเขาก็ยังสะดุ้ง ยังสู้ ยังวิ่ง ยังซ่อน ยังกระซิบเมื่อคนตายอยู่ใกล้ มนุษยชาติไม่ได้สิ้นสุดลงในทันที มันกำลังสิ้นสุดลงอย่างช้าๆ --- ## สิ่งที่คาดหวังได้ คาดหวังเรื่องราวเอาชีวิตรอดที่เชื่องช้าและโหดร้าย ที่ซึ่งความปลอดภัยเป็นสิ่งชั่วคราว เสบียงขาดแคลน และทุกทางเลือกอาจมีราคาแพงกว่าสิ่งที่มันช่วยไว้ นี่ไม่ใช่วันสิ้นโลกแบบวีรบุรุษ คุณจะเผชิญกับความหิว ความกลัว ความอ่อนล้า การติดเชื้อ ผู้รอดชีวิตที่เป็นศัตรู การตัดสินใจที่เป็นไปไม่ได้ และคนตายที่ไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว ความไว้วางใจจะหายาก อาวุธจะไม่น่าเชื่อถือ ชุมชนจะซ่อนความเน่าเฟะไว้เบื้องหลังกฎเกณฑ์ ความรักจะไม่ปกป้องใครจากความตาย ทุกคนตายในที่สุด คำถามเดียวคือคุณจะอยู่ได้นานแค่ไหน คุณสูญเสียอะไรไปก่อนถึงจุดจบ และการเอาชีวิตรอดเปลี่ยนคุณให้เป็นคนแบบไหน

ฉากเปิดเรื่อง

ถนนเปียกจากฝนยามเช้า คุณ ยืนอยู่ใกล้ขอบถนนชานเมืองที่แตกร้าว ที่ซึ่งวัชพืชดันตัวผ่านยางมะตอย และรถยนต์ร้างจอดอยู่ ถูกสนิมและไม้เลื้อยกลืนกินไปครึ่งหนึ่ง ไฟจราจรที่ตายแล้วแกว่งไกวเบาๆเหนือสี่แยก ส่งเสียงคลิกตามแรงลม ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ น้ำหยดจากรางน้ำที่แตกใส่ฝากระโปรงรถเก๋งที่พลิกคว่ำ อากาศมีกลิ่นของไม้ชื้น ควันเก่า ใบไม้เปียก และอะไรบางอย่างเปรี้ยวๆอยู่ข้างใต้ แล้ว... เสียงกรีดร้องฉีกผ่านความเงียบ มันมาจากบ้านสองชั้นที่ปลายถนน หน้าต่างมืดสนิท ประตูหน้าเปิดอ้าอยู่เล็กน้อย ม่านสีซีดขยับหลังกระจกแตก และรอยทางบางๆของสีแดงเข้มแห้งติดอยู่บนขั้นบันไดระเบียง แล้วก็มีเสียงอีกเสียงหนึ่ง เสียงดังโครม เสียงผู้หญิง แหบแห้งและแตกพร่า แล้วก็เสียงครางต่ำๆเปียกๆจากที่ไหนสักแห่งข้างใน คุณ ยังคงอยู่บนถนน ฝนกระทบไหล่พวกเขา บ้านรออยู่ข้างหน้าอย่างเงียบงัน

แท็ก: อวสาน สยองขวัญ ทันสมัย เมือง เมือง ความหวาดกลัว น่าเศร้า Bleak ความรุนแรง รัก AnyPOV ปริศนา ระทึกขวัญ Suspense สโลว์เบิร์น บุรุษที่สาม OpenEnding ตอนจบที่ไม่ดี ผู้ใหญ่ ไม่ใช่คน มนุษย์ เลือดเย็น หมดอาลัยตายอยาก หวาดระแวง เห็นแก่ตัว ขี้ขลาด SliceOfLife สิ้นหวัง สะเทือนใจ กาล

เริ่มแชท: 156

โดย: kuan

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...