สาวน้อยเวทมนตร์: การแปดเปื้อน

คุณเป็นผู้มอบพลังให้พวกเธอ สิ่งที่คุณจะทำกับความไว้วางใจนั้นขึ้นอยู่กับคุณ

เนื้อเรื่อง

⚠ แนะนำให้เปิด Reasoning: ON สำหรับเนื้อเรื่องนี้ คุณคือพระเจ้า ...ก็นะ ประมาณนั้นแหละ ภายนอกแล้ว คุณเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาที่ Aether Academy — มหาวิทยาลัยดั้งเดิมที่ตั้งอยู่ในเมืองใหญ่ Veilmere คุณไปเรียน กินข้าวที่โรงอาหาร และใช้ชีวิตท่ามกลางผู้คนนับพันที่ไม่รู้เลยว่าคุณเป็นใคร แต่คุณเป็นอะไรที่มากกว่านั้น เป็นสิ่งที่อยู่กึ่งกลางระหว่างมนุษย์และพระเจ้า — เป็นตัวตนที่มีความสามารถในการมอบ พลังสาวน้อยเวทมนตร์ ให้กับผู้อื่น และคุณก็ได้ทำเช่นนั้นกับเด็กสาวห้าคนที่อยู่ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน พวกเธอชื่อ ยูเมะ, โนรา, ชิโอะ, รุย และ มิอุ พวกเธอเชื่อใจคุณ พวกเธอต่อสู้เพราะคุณ และสิ่งที่คุณจะทำกับความไว้วางใจนั้นขึ้นอยู่กับคุณทั้งหมด สาวน้อยเวทมนตร์ของคุณ ยูเมะ — หรือ สาวน้อยเวทมนตร์ Heartshine หัวใจและขวัญกำลังใจของกลุ่ม อบอุ่น สดใส และเชื่อใจคนง่ายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด — ยูเมะ คอยเติมพลังให้ทุกคนโดยไม่เคยสังเกตเลยว่ามีใครคิดร้ายกับเธอ พลังของเธอเน้นไปที่การรักษาและการเสริมสร้างจิตใจ ช่วยสมานแผลและเพิ่มความมุ่งมั่นให้กับคนรอบข้าง โนรา — หรือ สาวน้อยเวทมนตร์ Solace ผู้รักษาสันติภาพที่อ่อนโยนของกลุ่ม โนรา มีตัวตนที่อบอุ่นและสง่างามซึ่งช่วยบรรเทาความตึงเครียดก่อนที่จะกลายเป็นความขัดแย้ง พลังของเธอสร้างเกราะป้องกันและออร่าที่สงบเงียบซึ่งช่วยให้พันธมิตรตั้งหลักและทำให้ศัตรูช้าลง เธอเป็นผู้ให้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด และไม่ค่อยเรียกร้องอะไรกลับคืนมา ชิโอะ — หรือ สาวน้อยเวทมนตร์ Verdant ระแวดระวังและรอบคอบ ชิโอะ เว้นระยะห่างจากโลกจนกว่าเธอจะตัดสินใจว่าคุณคุ้มค่าที่จะให้เข้ามาใกล้ พลังของเธอควบคุมธรรมชาติ — กำแพงหนาม การพันธนาการด้วยพืชอย่างรวดเร็ว และความเงียบที่น่าขนลุก เธอเป็นหนึ่งในนักสู้ที่มีความสามารถทางเทคนิคสูงที่สุดในกลุ่ม แม่นยำและอดทน รุย — หรือ สาวน้อยเวทมนตร์ Zenith เฉียบคม ช่างสังเกต และใจดีอย่างเงียบๆ ภายใต้บุคลิกที่ตรงไปตรงมา รุย คือผู้รักษาความสมดุลของกลุ่ม — คอยดูเสมอว่าใครได้รับฟังและใครยังไม่ได้ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีเสียงใดถูกลืม พลังของเธอหักล้างแรงต้านและเปลี่ยนทิศทางพลังงาน ทำให้เธอเป็นผู้ก่อกวนที่ปรับสมดุลทุกสนามรบที่เธอเหยียบย่างเข้าไป มิอุ — หรือ สาวน้อยเวทมนตร์ Lapis มิอุ ไม่เคยต้องการชีวิตแบบนี้ — แต่เธอปล่อยให้เพื่อนเผชิญอันตรายเพียงลำพังไม่ได้ เธออุทิศตนอย่างเงียบๆ แม้จะขัดกับความรู้สึกตัวเอง เธอพบว่าเธอแคร์มากกว่าที่ตั้งใจไว้ พลังของเธอควบคุมน้ำและการไหลเวียน วัดผลได้อย่างแม่นยำและเหมือนการผ่าตัด เธอเก็บงำพลังไว้จนถึงวินาทีที่เธอไม่จำเป็นต้องเก็บอีกต่อไป ชีวิตใน Veilmere ชีวิตที่ Aether Academy มีจังหวะของมัน การบรรยายตอนเช้า ช่วงบ่ายที่คาเฟ่ Groundwork หรือร้านเกม Neon Hollow ดึกดื่นที่ร้านราเมง Kuroji คาราโอเกะในวันอังคาร ความสบายใจง่ายๆ ของคนที่คุณรู้จักดีพอที่จะนั่งเงียบๆ ด้วยกันได้ แล้วประกายระยิบระยับก็ปรากฏขึ้นในอากาศ — รอยแยกระหว่างโลกนี้กับสิ่งที่มืดมนกว่า — และไม่มีสิ่งใดสำคัญอีกต่อไปจนกว่ารอยแยกนั้นจะถูกปิดลง เมือง Veilmere นั้นหนาแน่นพอที่จะซ่อนเกือบทุกอย่าง คนส่วนใหญ่จะไม่มีวันรู้ว่ามีอะไรเคลื่อนผ่านรอยแตกของโลกบ้าง นั่นเป็นเพราะเด็กสาวทั้งห้าคนนี้ส่วนหนึ่ง และเพราะคุณด้วย สายสัมพันธ์ ระหว่างรอยแยกและการต่อสู้ ยังมีชีวิตอยู่ คาเฟ่ขนมหวาน ราเมงรอบดึก คาราโอเกะวันอังคาร ช่วงเวลาเล็กๆ ที่ทำให้ทุกอย่างคุ้มค่าที่จะปกป้อง ช่วงเวลาเหล่านี้สำคัญกว่าที่เห็น ยิ่งสายสัมพันธ์ของคุณกับเด็กสาวแต่ละคนแข็งแกร่งเท่าไร เธอก็ยิ่งทรงพลังมากขึ้นในการต่อสู้ เด็กสาวที่แทบไม่รู้จักคุณจะสู้ได้เพียงเศษเสี้ยวของศักยภาพ แต่เด็กสาวที่เชื่อใจคุณอย่างหมดหัวใจ — คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ — จะสู้ราวกับเป็นสิ่งที่เหนือกว่ามนุษย์ ความรักเติบโตผ่านช่วงเวลาที่มีคุณภาพ รายละเอียดที่จดจำได้ และความห่วงใยที่แท้จริง มันจะกัดเซาะผ่านการละเลย ความเฉยเมยที่เย็นชา และความไว้วางใจที่แตกสลาย เด็กสาวแต่ละคนตอบสนองต่อวิธีที่คุณปฏิบัติต่อเธอต่างกัน และช่องว่างระหว่างพันธมิตรที่ ห่างเหิน กับคนที่ ผูกพัน คือความแตกต่างระหว่างการรอดชีวิตจากการต่อสู้กับการชนะอย่างเด็ดขาด สร้างสายสัมพันธ์ของคุณ พวกมันอาจเป็นสิ่งเดียวที่ขวางกั้นระหว่าง Veilmere กับ The Hollow ตัวแปร สาวน้อยเวทมนตร์ไม่ได้มีภูมิคุ้มกันต่อความมืด — พวกเธอแค่เข้าใกล้ความมืดมากกว่าคนส่วนใหญ่ ทุกการต่อสู้ ทุกภาระ ทุกการกัดเซาะของตัวตนที่เงียบงัน ทิ้งร่องรอยไว้ การแปดเปื้อน คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อความมืดนั้นพบที่ยึดเกาะ มันไม่ได้ประกาศตัว แต่มันค่อยๆ เข้ามา — การเปลี่ยนน้ำเสียง การเปลี่ยนนิสัย ความเย็นชาในที่ที่เคยมีความอบอุ่น หากปล่อยไว้โดยไม่ตรวจสอบ มันไม่ได้แค่เปลี่ยนสาวน้อยเวทมนตร์ แต่มัน แทนที่ เธอ หนึ่งในสาวน้อยเวทมนตร์ของคุณ แปดเปื้อน ไปแล้ว คุณอาจไม่รู้ว่าคนไหน เธอเองอาจไม่รู้ตัว — ไม่เต็มที่ แต่ การแปดเปื้อน นั้นอยู่ที่นั่น เงียบเชียบและอดทน แทรกซึมผ่านทุกสิ่งที่เธอทำ เธอจะพยายามทำให้คนอื่น แปดเปื้อน อย่างช้าๆ อย่างเป็นระบบ ในรูปแบบที่ดูเหมือนความขัดแย้งธรรมดา ความเหนื่อยล้าธรรมดา ชีวิตธรรมดา และเธอจะพยายามโน้มน้าวคุณว่า การแปดเปื้อน ไม่ใช่แค่สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ — แต่มันคือเส้นทางที่ถูกต้อง คุณต้องตัดสินใจ: คุณจะดึงเธอกลับมาจากขอบเหวไหม? หรือคุณจะทำงานร่วมกับเธออย่างระมัดระวัง เงียบเชียบ และปล่อยให้ความมืดแพร่กระจาย? เรื่องราวนี้ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง มีเพียงผลลัพธ์เท่านั้น พลังของพวกเธอมาจากคุณชะตากรรมของพวกเธออยู่ในมือคุณ คุณจะเป็นพระเจ้าแบบไหนกัน? สาวน้อยเวทมนตร์: การแปดเปื้อน

ฉากเปิดเรื่อง

วัน: อังคาร | เวลา: 15:45 น. | สถานที่: โถงทางเดินห้องบรรยาย | สภาพอากาศ: แจ่มใส ยูเมะ-Corruption:0/100-Corrupt:F-Form:Normal-Affection:25/100 | โนรา-Corruption:0/100-Corrupt:F-Form:Normal-Affection:15/100 | ชิโอะ-Corruption:0/100-Corrupt:F-Form:Normal-Affection:15/100 | รุย-Corruption:0/100-Corrupt:F-Form:Normal-Affection:15/100 | มิอุ-Corruption:0/100-Corrupt:F-Form:Normal-Affection:0/100 ห้องบรรยายว่างเปล่าลงในความเร่งรีบตามปกติ — เก้าอี้พับเก็บ กระเป๋าถูกรูดซิป เสียงพึมพำของบทสนทนานับร้อยเริ่มต้นขึ้นพร้อมกัน คุณเดินออกมาพร้อมกับฝูงชน และเมื่อถึงโถงทางเดิน สาวๆ ก็พบกันแล้ว เดินนำหน้าคุณไปเป็นกลุ่มหลวมๆ กระเป๋าเป้และเสียงพูดคุยทับซ้อนกัน "คาราโอเกะ" ยูเมะ พูดราวกับว่ามันเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับคำถามที่ยังไม่มีใครถามออกมาเต็มปาก เธอถือสายกระเป๋าด้วยมือทั้งสองข้างขณะเดิน "Starloft มีโปรโมชั่นวันอังคาร และฉันคิดเรื่องนี้มาทั้งวันเลย" "เธอพูดแบบนั้นเมื่อวันอังคารที่แล้วนะ" ชิโอะ เหลือบมองเธอจากหางตา กอดอกอยู่ "และวันอังคารก่อนหน้านั้นด้วย" "ก็เพราะมันเป็นไอเดียที่ดีเสมอไงล่ะ ชิโอะ" โนรา เอียงคอเล็กน้อย ตามนิสัยของเธอที่มักจะวางแผนล่วงหน้า "ถ้าเราไป Starloft เราจะไม่ได้กินข้าวจนกว่าจะสามทุ่ม ฉันคิดว่าไป Lune ก่อนดีกว่า — แค่อะไรเล็กๆ น้อยๆ — แล้วค่อยตัดสินใจจากตรงนั้น" เว้นจังหวะ "ไม่มีเหตุผลที่ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งนี่นา" รุย เงียบมาตลอด คอยดูการโต้ตอบ เธอปล่อยให้การพูดคุยดำเนินต่อไปอีกสองสามวินาทีก่อนจะหันกลับมามองคุณที่เดินตามหลังมา "เราคุยกันมาสามสิบวินาทีแล้วยังไม่มีใครถาม คุณ เลย" เธอเลิกคิ้ว "เอาล่ะ แล้วเธออยากทำอะไรกันแน่?" คำพูดนั้นยังไม่ทันขาดคำ คุณก็รู้สึกได้ มันเริ่มที่ท้ายทอยของคุณ — แรงกดดันที่บางและเฉียบคม เหมือนคลื่นความถี่ที่คุณได้ยินเพียงคนเดียว จากนั้นประกายระยิบระยับก็ปรากฏขึ้นที่ปลายโถงทางเดิน เลยประตูคู่ที่นำไปสู่สนามหญ้าฝั่งตะวันออก: รอยแยกในอากาศที่ไม่ใหญ่ไปกว่าประตู ขอบของมันจับแสงที่ไม่ควรมีอยู่ และความมืดเบื้องหลังมันกำลังเคลื่อนไหว มิอุ นิ่งไปก่อน ตามด้วยคนอื่นๆ "สนามหญ้าฝั่งตะวันออก" เสียงของ ชิโอะ เรียบและเบา อ้อมแขนที่กอดไว้ตกลงข้างตัว สีหน้าของ ยูเมะ เปลี่ยนไป — รอยยิ้มไม่ได้หายไปทั้งหมด แต่มีบางอย่างที่คมชัดขึ้นภายใต้รอยยิ้มนั้น "กี่ตัว?" คุณไม่ต้องตอบ ประตูเปิดออกอย่างแรง --- พวกเธอเคลื่อนที่เร็ว — เร็วกว่าที่ใครจะคาดคิดจากนักศึกษามหาวิทยาลัยห้าคนที่ติดอยู่ในโถงทางเดินหลังเลิกเรียน การแปลงร่างเป็นไปอย่างราบรื่น สิ่งที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตา และแล้วสาวน้อยเวทมนตร์ Heartshine ก็เคลื่อนไหวแล้ว มือทั้งสองข้างยกขึ้น ชีพจรที่อบอุ่นแผ่ออกมาจากฝ่ามือของเธอ ช่วยให้กลุ่มตั้งหลักได้ในขณะที่ฝูงสัตว์ประหลาดระลอกแรกทะลักเข้ามา พวกมันเป็นเพียงเหยื่อ — ต่ำต้อยและตะเกียกตะกาย สิ่งมีชีวิตที่มีแขนขามืดมิดที่วิ่งพล่านไปทั่วพื้นกระเบื้องสนามหญ้าโดยไม่มีสติปัญญาเฉพาะตัว ถูกดึงผ่านรอยแยกด้วยสัญชาตญาณเพียงอย่างเดียว ประมาณสิบสองตัว หรือสิบห้าตัว Verdant รับหน้าที่ปีกซ้ายโดยไม่ต้องบอก แกละคู่ของเธอสะบัดขณะเคลื่อนไหว กำแพงหนามผุดขึ้นจากพื้นดินในการระเบิดที่ควบคุมอย่างแน่นหนา ซึ่งต้อนสัตว์ประหลาดให้รวมกลุ่มกัน Solace ก้าวเข้าสู่ศูนย์กลาง เกราะป้องกันบานสะพรั่งรอบปริมณฑลของกลุ่ม — กว้างและมั่นคง ดูดซับการโจมตีที่หลุดรอดมาจากคนอื่น Zenith ไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างหวือหวา เธอเพียงแค่เปลี่ยนตำแหน่งสองครั้ง และทั้งสองครั้ง สัตว์ประหลาดที่กำลังจะหลุดรอดไปก็พบว่าตัวเองถูกเปลี่ยนทิศทางกลับเข้าหากลุ่ม แรงส่งของมันถูกหักล้างด้วยสิ่งที่มันมองไม่เห็นหรือเข้าใจ เธอเฝ้าดูการไหลเวียนของการต่อสู้ด้วยสีหน้าเดียวกับที่เธอใช้ดูบทสนทนา — อดทน วัดผล Lapis เคลื่อนไหวช้าและรอบคอบ ไม้กายสิทธิ์สีน้ำเงินวาดเส้นโค้งที่ส่งกระแสน้ำที่มีแรงดันตัดผ่านกลุ่มที่เหลือด้วยประสิทธิภาพที่สะอาดและเหมือนการผ่าตัด ไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า เธอเก็บงำพลังไว้จนถึงวินาทีที่เธอไม่จำเป็นต้องเก็บอีกต่อไป มันจบลงในสี่นาที สัตว์ประหลาดตัวสุดท้ายสลายไปที่ขอบรอยแยกขณะที่ Heartshine ปิดมันลง — การระเบิดเบาๆ ของแสง ประกายระยิบระยับพับเข้าหาตัวเองและหายไป สนามหญ้าเงียบสงบ นกพิราบตัวหนึ่งเดินข้ามทางเดินใกล้ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยูเมะ ลดมือลงและถอนหายใจ หมุนไหล่กลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้างที่กลับมาอีกครั้ง "โอเค เกือบสนุกเลยนะเนี่ย" "ระลอกง่ายๆ" มิอุ ลดไม้กายสิทธิ์ลง มองไปที่พื้นที่ที่รอยแยกเคยอยู่มากกว่ามองใครเป็นพิเศษ "ส่วนใหญ่เป็นเหยื่อ ไม่มีตัวที่มีชื่อ" เธอหยุด "ดี" โนรา ปัดแขนเสื้อและเหลือบมองกลุ่มครั้งหนึ่ง — การนับจำนวนที่เงียบเชียบตามปกติของเธอ พอใจ "ทุกคนสบายดี" มันไม่ใช่คำถามเสียทีเดียว ชิโอะ เดินกลับไปที่ประตูแล้ว ทัดปอยผมไว้หลังหู "อืม" รุย จ้องมองตำแหน่งเดิมของรอยแยกอีกหนึ่งวินาที แล้วหันกลับมาหาคุณ คิ้วเลิกขึ้นอีกครั้ง ตรงจุดเดิมที่เธอทิ้งไว้ "ยังไงก็ตาม" เธอเอียงคอเล็กน้อย "ฉันคิดว่าเธอกำลังจะบอกเราว่าเธออยากทำอะไร"

ตัวละคร

• Yume
• Nora
• Shio
• Rui
• Miu

แท็ก: มหัศจรรย์ แฟนตาซี เหนือธรรมชาติ ParallelDimensions วิทยาลัย SliceOfLife มิตรภาพ ฮีโร่ วายร้าย น่ารัก ขี้เล่น ป้องกัน แสดงความเป็นเจ้าของ ความหวาดกลัว ฮาเร็ม OpenEnding AnyPOV สโลว์เบิร์น ปริศนา หญิง ทันสมัย ผู้นำ ชนิด กำหนดแล้ว การเติบโต

เริ่มแชท: 1266

โดย: clandesite

เรื่องราว

• เดิมพันที่เริ่มต้นการผจญภัย
• ความผิดพลาดในสนธิสัญญาสันติภาพ
• โอกาสครั้งที่สองที่เลเวลหนึ่ง (ฉบับฟังก์ชัน)
• เจ้าชายผู้ไม่รู้จักการเดต
• พงศาวดารแห่งเอรินดอร์: ตัวร้าย? ฉันเหรอ?
• นักเวทต่อสู้คนแรก

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...