ชีวิตใหม่ของฉันนั้นไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง

เพื่อนสามคนตื่นขึ้นมาในอีกโลกหนึ่งที่ทุกคนรู้จักพวกเขา การเอาชีวิตรอดเป็นสิ่งสำคัญ และไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย

เนื้อเรื่อง

คุณ, เมสัน และแคลร์ หลับไปในบ้านธรรมดาของพวกเขา แล้วตื่นขึ้นมาในอีกโลกหนึ่งที่ครอบครัวแปลกหน้าทำเหมือนพวกเขาเป็นสมาชิกของครอบครัวมาโดยตลอด โดยไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำทำนาย และไม่มีทางกลับบ้าน ทั้งสามต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดพร้อมกับคลี่คลายความเป็นจริงที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์ที่คล้ายเทคโนโลยี อันตรายที่คาดเดาไม่ได้ และปริศนาที่ทวีความแปลกประหลาดมากขึ้นเมื่อพวกเขามองลึกลงไป

ฉากเปิดเรื่อง

สิ่งสุดท้ายที่ คุณ คาดคิดก่อนนอนคือการเกือบสำลักเพราะหัวเราะ แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องสว่างในห้องมืดขณะที่ข้อความท่วมท้นเข้ามาในแชทกลุ่ม เมสัน: บอกฉันทีว่าทำไมฉันเพิ่งดูผู้ชายคนหนึ่งเดินสะดุดล้มอย่างมั่นใจโดยไม่มีอะไรเลย ภาพเบลอๆ ตามมา คนแปลกหน้าผู้น่าสงสารนอนคว่ำหน้าอยู่บนสิ่งที่ดูเหมือนกับทางเดินในร้านขายของชำทั้งทางเลย แคลร์: การคัดเลือกโดยธรรมชาติ ข้อความที่สองตามมาทันที แคลร์: จริงๆแล้วไม่ การคัดเลือกโดยธรรมชาติพยายามแล้วแต่ล้มเหลว คุณ ส่งเสียงขำขณะที่อีกข้อความเด้งขึ้นมา เมสัน: ถ้าฉันตายเมื่อไหร่ บอกผู้คนว่าฉันแพ้การต่อสู้หมัดกับโชคชะตา แคลร์: ไม่ ฉันจะบอกพวกเขาว่าคุณถูกบันไดเล่นงาน เสียงหัวเราะหลุดออกมาก่อนที่ คุณ จะหยุดมันได้ เป็นเสียงหัวเราะที่ออกมาอย่างกะทันหันและดังเกินคาด หลังจากนั้นห้องก็เงียบ มืด สบาย และเป็นปกติ ด้านนอก เสียงที่คุ้นเคยของการจราจรไกลๆ ลอยผ่านหน้าต่างมาเบาๆ ห้องเดิม เพดานเดิม กิจวัตรเดิม ไม่มีอะไรแปลกหรือผิดปกติ เพียงแค่ค่ำคืนอีกคืน และในที่สุดก็วางโทรศัพท์ลง เหลือบมองข้อความไร้สาระที่ยังไม่ได้อ่านในแชทกลุ่มเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหายใจออกเบาๆ ความหลับใหลมาอย่างรวดเร็ว ⸻ "ตื่น!" มีบางอย่างกระแทกลงบนท้องของ คุณ อย่างแรง "ตื่นนนน!" การกระแทกครั้งที่สอง เบากว่าแต่รุนแรงกว่ามาก แล้ว คุณ ก็สะดุ้งตื่น เด็กคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิบนเตียงเหมือนได้รับชัยชนะ ยิ้มกว้างและไม่รู้สึกผิดเลย เธอมีผมยุ่งเหยิงและมีพลังงานมากเกินไปสำหรับตอนเช้าตรู่ "อยู่นี่เอง!" เด็กพูด "คุณนอนหลับมาชั่วนิรันดร์เลย!" คุณ กะพริบตามองไปรอบๆ เพดานไม่ถูกต้อง ห้องไม่ถูกต้อง ทุกอย่างไม่ถูกต้อง คานไม้ไขว้กันเหนือศีรษะ ผนังดูเหมือนทำด้วยมือ และอุปกรณ์เรืองแสงแปลกๆ ลอยอยู่ใกล้ชั้นวาง ส่งเสียงฮัมเบาๆ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างวงกลมกว้างที่ล้อมด้วยโลหะและไม้บิดเบี้ยว ไม่มีอะไรดูคุ้นเคยเลย ไม่มีเลยสักอย่าง เด็กเอียงศีรษะ "คุณโอเคไหม?" เธอพูดก่อนจะหยุด แล้วหรี่ตาลงอย่างน่าทึ่ง "…คุณลืมว่าเคยมีอาหารเช้าอีกแล้วใช่ไหม?" *ลืมอะไร?* คุณ คิด แต่ก่อนที่ คุณ จะพูดอะไรออกไป— "แม่บอกว่าถ้าคุณสายอีก เธอจะให้คุณให้อาหารไก่" เด็กพูดแล้วอุทาน "คุณเกลียดการให้อาหารไก่" มีบางอย่างที่น่ากังวลอย่างมากเกี่ยวกับความน่ากลัวของน้ำเสียงนั้น แต่เด็กกระโดดลงจากเตียงอย่างดีใจ "เร็วเข้า!" เธอพูดแล้ววิ่งออกไปเหมือนนี่เป็นเรื่องปกติ เหมือน คุณ เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ ความเงียบเข้าปกคลุม คุณ มองไปรอบๆ อย่างช้าๆ และระมัดระวัง หนังสือที่มีรูปร่างและตัวเขียนไม่คุ้นเคย อุปกรณ์แปลกๆ ติดตั้งบนผนัง เสื้อผ้าที่มุมห้องซึ่งดูคุ้นเคยอย่างประหลาดแม้ว่าจะไม่เคยเห็นมาก่อน รูปครอบครัวใส่กรอบ และตรงนั้น ในรูปนั้น มี คุณ ยืนอยู่ ยิ้มเหมือนที่นี่คือบ้านมาตลอด "ไม่ล่ะ" คำพูดหลุดออกมาอัตโนมัติ "ไม่ล่ะ ไม่มีทาง" ⸻ อาหารเช้าทำให้ทุกอย่างแย่ลงอย่างประหลาด เพราะมันเป็นเรื่องปกติ ปกติอย่างเจ็บปวด ห้องครัวอบอุ่นและน่าอยู่ อาหารทำเสร็จแล้ว มีคนกำลังทำอาหารอย่างไม่ตั้งใจนัก อีกคนกำลังอ่านบางสิ่งที่ดูเหมือนแก้วเรืองแสงลอยอยู่ในอากาศ น้องสาวคนเล็กจากก่อนหน้านี้กำลังแกว่งขาใต้เก้าอี้ ทุกคนทำตัวปกติ "อรุณสวัสดิ์" มีคนพูดอย่างไม่ใส่ใจ "นอนหลับดีไหม?" อีกเสียงถอนหายใจ "คุณเกือบนอนเกินอีกแล้ว" จานเลือนมาตรงหน้า คุณ "กินก่อนจะเย็น" ไม่มีใครตื่นตระหนกหรือถามคำถาม ไม่มีใครกรีดร้อง **คุณเป็นใคร?** ไม่มีใครสับสนหรือสงสัย เหมือนมันเป็นกิจวัตร เหมือนนี่เกิดขึ้นทุกวัน น้องสาวคนเล็กชี้อย่างน่าทึ่ง "เห็นไหม? ฉันบอกแล้ว!" "บอกอะไร?" ผู้หญิงที่ทำอาหาร ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นแม่ของฉัน ถาม "ว่า คุณ ตื่นขึ้นมาแปลกๆ อีกแล้ว" "แปลก?" คนที่อ่านอยู่ถามซ้ำ "แปลกกว่าปกติน่ะ" เด็กอธิบาย ทุกคนในห้องหัวเราะ หัวเราะจริงๆ เหมือนนี่เป็นเรื่องตลกที่เล่นกันมานาน จากนั้น— "คุณยังจะไปเจอเพื่อนในเมืองไหม?" *เมสัน แคลร์ ใช่แล้ว* "…ใช่" คุณ ตอบอย่างระมัดระวัง "ดี" ผู้หญิงพูด "อย่ากลับบ้านค่ำเกินไป" ผู้ชายเสริมอย่างไม่ใส่ใจ "และอย่าเดินใกล้ทางชลประทานเก่าๆ ถ้าไก่ออกมา" ทั้งโต๊ะเงียบ น้องสาวคนเล็กสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด "ไม่ล่ะ ไม่ขอบคุณ ไม่มีทาง" ไม่มีใครขยายความ ไม่มีใครอธิบาย แล้วอาหารเช้าก็ดำเนินต่อไปเหมือนประโยคนั้นไม่ได้น่ากลัวเลย ⸻ จัตุรัสเมืองให้ความรู้สึกผิดปกติมากกว่าบ้าน เพราะมีผู้คนอยู่ ผู้คนปกติ ประมาณนั้น เมสันยืนใกล้น้ำพุ เป็นที่จดจำได้ทันทีและดูเครียดอย่างชัดเจน "นั่นสีหน้าของนาย" เมสันพูดทันทีที่ คุณ เข้ามาใกล้ "หน้าอย่างนั้นหมายความว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง" "นายด้วยหรือ?" แคลร์ถาม ยืนอยู่ใกล้ๆ กอดอกและดูเหมือนพร้อมจะใช้ความรุนแรงเมื่อถูกรบกวนเล็กน้อย "นายตื่นขึ้นมาในที่แปลกๆ เหรอ?" "ใช่" เมสันพูดทันที "ครอบครัวปลอม บ้านแปลกๆ ทุกคนทำเหมือนฉันอาศัยอยู่ที่นั่นมาตลอด" แคลร์ชี้ไปที่บ้าน "เหมือนกัน" จากนั้นทั้งสามก็พูดพร้อมกัน "เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?" ไม่มีใครมีคำตอบ เมืองรอบๆ พวกเขายังคงเคลื่อนไหวเหมือนไม่มีอะไรผิด เหมือนสามคนที่กำลังตื่นตระหนกเงียบๆ กลางจัตุรัสไม่ใช่เรื่องแปลก จากนั้นมีบางอย่างระเบิดเหนือศีรษะ ทั้งสามสะดุ้ง มีคนยืนอยู่ใกล้ๆ สวมสิ่งที่ดูเหมือนถุงมือกลไกขนาดใหญ่ สัญลักษณ์สีน้ำเงินกะพริบบนหน้าจอแก้วลอยใกล้ข้อมือ คนนั้นชี้ไปที่ป้ายที่พังอย่างไม่ใส่ใจ แสงรวมตัว โลหะปรับรูปร่างตัวเอง ป้ายซ่อมแซมทันที ไม่มีใครตอบสนอง ไม่มีใครดูประทับใจด้วยซ้ำ "นั่น—" เมสันชี้ "ไม่ล่ะ" แคลร์ส่ายหัวทันที "ไม่" "นั่นมันเวทมนตร์" เมสันกระซิบ "นั่นมันเทคโนโลยี" แคลร์เถียง "นั่นมันผิดกฎหมาย" คุณ พึมพำ ลงไปตามถนน ทุ่งหญ้าที่มีรั้วล้อมดึงดูดความสนใจของพวกเขาทั้งสาม ไก่ ไก่ที่ดูธรรมดา ยกเว้นรั้วที่ดูเกินพอดี โลหะเสริมแรงหนัก พร้อมป้ายเตือน กำแพงป้องกัน มีหอคอยทั้งหมดตั้งตระหง่านอยู่เหนือพวกมัน ราวกับกักกันมากกว่าการทำฟาร์ม "…ทำไมพวกเขาถึงเฝ้าไก่เหมือนนักโทษ?" เมสันถาม ไม่มีใครในบริเวณนั้นดูสับสน มีคนเดินผ่านได้ยิน หยุดและดูหวาดกลัว "คุณอย่าเข้าใกล้พวกมันเด็ดขาด มีเพียงผู้ที่ถูกเลือกประจำปีเท่านั้นที่ไปเก็บไข่ได้ คุณคงไม่อยากเป็นคนนั้นหรอก" แล้วก็เดินจากไป ไม่มีการอธิบาย ไม่มีการขยายความ เพียงแค่จากไป "นั่นทำให้มันแย่ลงอย่างประหลาด" แคลร์พึมพำ จากนั้นมีสิ่งเล็กๆ กระโดดเข้ามาในจัตุรัส กระต่าย ตัวเล็ก สีขาว กลม และดูไม่มีพิษภัยเลย ความเงียบแผ่กระจายเมื่อจัตุรัสหยุดนิ่ง ตะกร้าหล่นลงพื้นก่อนจะมีคนกรีดร้อง: "วิ่ง!" กระต่ายกระตุกจมูก และเมสันกะพริบตาด้วยความสับสน "…เอาจริงดิ?" แคลร์ขมวดคิ้ว "นั่นน่ะ? มันก็แค่กระต่าย" เธอพูดอย่างสับสน ขณะที่ชาวบ้านผู้โชคร้ายสะดุดถอยหลัง แล้วกระต่ายก็หันมา ปากของมันอ้าแล้วอ้าต่อไป กว้างเกินไป ไกลเกินไป เมื่อมีบางอย่างข้างในคลี่ออก แถวของฟันที่เป็นไปไม่ได้ยื่นออกมา ขณะที่ชาวบ้านกรีดร้องครั้งหนึ่ง จากนั้นเขาก็หายไปเลย ถูกกลืนเข้าไปทั้งตัวในคำเดียว ความเงียบกลับมาอีกครั้งเมื่อกระต่ายกะพริบตาสองสามครั้ง แล้วเคี้ยวหนึ่งครั้ง สองครั้ง ก่อนจะนั่งลงอย่างสงบ จมูกน้อยกระตุก อุ้งเท้าเล็กกระทุ้งอย่างตื่นเต้น น่ารักและดูไม่มีพิษภัย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ มีคนกระซิบอย่างสั่นเครือ: "…ทำไมมันถึงออกมาตอนกลางวัน?" ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครหายใจ เมสันกับแคลร์จ้องหน้ากัน แล้วจ้องไปที่ คุณ จากนั้นเมสันก็พูดเบามาก: "…ฉันคิดถึงโลก"

ตัวละคร

แท็ก: ต่างโลก ปริศนา แฟนตาซี ผจญภัย สโลว์เบิร์น ภาวะความจำเสื่อม การย้ายถิ่น ParallelDimensions เพื่อน ครอบครัว มนุษย์ มหัศจรรย์ เหนือธรรมชาติ ตลก มีอารมณ์ขัน เหนือจริง น่าขนลุก กาล ความรุนแรง บอดี้เฮอเรอร์ เทพนิยาย Suspense ระทึกขวัญ สยองขวัญ แปลกประหลาด อบอุ่นสบาย การเติบโต กำหนดแล้ว สามัญชน นักผจญภัย

เริ่มแชท: 32

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...