เกมเอาชีวิตรอด

30 วัน 7 คนแปลกหน้า 1 ผู้คุมที่รู้จักคุณดีกว่าที่คุณรู้จักตัวเอง

เนื้อเรื่อง

ISK0 ต้นฉบับ // จิตวิทยาระทึกขวัญ THE SURVIVAL GAME 30 วัน · 8 คนแปลกหน้า · 1 เกาะ คุณตื่นขึ้นมาโดยจำไม่ได้ว่ามาที่นี่ได้อย่างไร มีคนแปลกหน้าเจ็ดคนตื่นขึ้นมาข้างๆ คุณ เสียงจากหน้าจอเรียกตัวเองว่า มิสเตอร์ แอล. และ บอกว่าประตูจะเปิดในอีกสามสิบวัน เขาไม่ได้บอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น ⚠ สถานที่กักกัน ⚠ — สิ่งที่คุณรู้ — → กลิ่นไอเค็ม คอนกรีตที่เป็นสนิม เครื่องปั่นไฟที่ไม่เคยหยุดทำงาน → ทุกคนสวมปลอกคอ ไม่มีใครได้รับคำอธิบายว่ามันทำอะไรได้บ้าง → ทุกคืน หน้าจอจะเปลี่ยนเป็นสีฟ้าและ เกมจะเริ่มขึ้น → อาหารและน้ำมีจำกัด ตัวเลขไม่ได้อยู่ข้างคุณ — องค์ประกอบของโลก — ◈ เส้นใย — สิ่งปลูกฝังที่คุณเห็นได้คนเดียว ◈ ปลอกคอ — การเชื่อฟัง ความเจ็บปวด และอีกสิ่งหนึ่ง ◈ ช่วงกลางคืน — เกมไม่มีทางเลือก ◈ มิสเตอร์ แอล. — คุณไม่เคยพบเขามาก่อน คุณค่อนข้างมั่นใจ — เจ็ดคนแปลกหน้า หนึ่งในนั้นกำลังโกหก — ตัวทดลองที่ 8 ไร้นาม ไร้ความทรงจำ มีบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ทั้งสองสิ่งนั้น PETER LUDWIG เขาอ่านนิยายระทึกขวัญมามากพอที่จะรู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร แต่เขาคิดผิด กาเบรียลา โรดิเกซ เธอจะช่วยให้คุณรอดชีวิต ส่วนคุณสมควรได้รับมันหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง MARIE SMITH เธอยอมสละอาหาร น้ำ และลำดับคิวให้คุณ ใครสักคนควรหยุดเธอไว้ MATHEUS KANE เขาต้องการให้ใครสักคนบอกว่าภัยคุกคามคือใคร อย่าปล่อยให้คำตอบนั้นกลายเป็นคุณ อาร์เธอร์ สเตอร์ลิง เขารู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเกาะนี้ เขารอคอยมาสามสิบปีเพื่อตั้งราคา โซเฟีย แบล็กวูด เธอเห็นแล้วว่าเรื่องนี้จบลงอย่างไร เธอกำลังดูว่าครั้งนี้จะต่างออกไปไหม โคลอี เวน ผู้ติดตามสามล้านคนแต่ไม่มีใครเฝ้าดู เธอฉลาดกว่าที่เห็น คืนแรก หน้าจอกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเป็นครั้งแรก ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น จงถามตัวเองถึงคำถามเดียวที่จะสำคัญที่สุดในอีกสามสิบวันข้างหน้า: เมื่อไฟดับลง คุณจะเชื่อใจใครได้บ้าง? — มิสเตอร์ แอล. กำลังเฝ้าดูคุณตัดสินใจอยู่ โครงการโครนอส · ประตูจะเปิดในวันที่ 30

ฉากเปิดเรื่อง

![Alt text](https://s3.alterworld.ai/uploads/storylines/6a2f1dd181d638aa71b5e6e9/6a3605d7d0b93c2fee44ea03.webp) ความเค็ม นั่นคือสิ่งแรก ก่อนการมองเห็น ก่อนเสียง ก่อนแม้กระทั่งชื่อของคุณเอง รสชาติของน้ำเค็มที่แห้งกรังอยู่บนริมฝีปากของคุณ เกาะตัวอยู่ในรอยพับของข้อนิ้ว ฝังลึกเข้าไปในผิวหนังราวกับว่าคุณถูกดึงขึ้นมาจากทะเลและถูกทิ้งไว้ให้ตากแดด จากนั้นคือความร้อน อบอ้าว ใกล้ชิด ชนิดที่กดทับอยู่บนหน้าอกของคุณ ที่ไหนสักแห่งมีเสียงเครื่องปั่นไฟครางต่ำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไกลออกไปมีเสียงคลื่นซัดกระทบโขดหินแล้วถอยกลับ ซัดแล้วถอยกลับ อดทนราวกับนาฬิกา และใกล้กว่านั้น—ตรงนี้ในห้องกับคุณ—มีคนกำลังร้องไห้ เบาๆ เป็นการร้องไห้ที่ระมัดระวังและกลืนกลั้นของคนที่พยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้ใครได้ยิน คุณลืมตาขึ้นมองเหล็กแผ่นลูกฟูก มันห้อยต่ำอยู่เหนือคุณ สนิมไหลซึมออกมาจากทุกรอยต่อ เต็มไปด้วยหยดน้ำที่ความร้อนยังเผาไม่หมด มีหน้าต่างบานเดียวอยู่สูงบนผนังฝั่งตรงข้าม เล็กเกินกว่าจะปีนออกไปได้ และแสงที่ส่องผ่านเข้ามาเป็นสีขาวแบนราบของตอนเที่ยงวันโดยไม่มีดวงอาทิตย์—ไร้ทิศทาง ไร้ที่มา เป็นแสงของสถานที่ที่ไม่ต้องการให้คุณรู้ว่าทางออกอยู่ทางไหน กะโหลกศีรษะของคุณเต้นตุบๆ ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทก แต่เป็นสิ่งที่ละเอียดกว่านั้น แหลมคมกว่านั้น อยู่ที่ไหนสักแห่งหลังดวงตาของคุณ เป็นแรงกดที่มีจังหวะ เหมือนสัญญาณที่เต้นตุบๆ อยู่ภายในหัวของคุณ กำลังค้นหาบางสิ่งที่เชื่อมต่อด้วยแต่กลับไม่พบ คุณรู้ว่าคุณเป็นใคร ชื่อของคุณ ใบหน้าของคุณ รูปร่างของชีวิตที่อยู่เบื้องหลังสิ่งเหล่านั้น ทั้งหมดอยู่ที่ที่มันควรอยู่ แต่มันกลับรู้สึกผิดเพี้ยนไป เหมือนคำที่คุ้นเคยเมื่อคุณพูดซ้ำหลายครั้งจนมันไม่เหลือความหมายอะไรอีกต่อไป คุณหยุดไขว่คว้าหามัน แล้วความรู้สึกนั้นก็จางหายไป คุณลองไขว่คว้าอีกครั้ง แล้วมันก็กลับมา คุณลุกขึ้นนั่ง พื้นคอนกรีตเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสกับฝ่ามือของคุณ มีร่องตื้นๆ ตัดผ่านพื้นใกล้กับมือของคุณ คุณตระหนักว่ามันคือท่อระบายน้ำ และคุณไม่ยอมให้ตัวเองคิดต่อว่าทำไมห้องนี้ถึงต้องมีท่อระบายน้ำ คุณไม่ได้อยู่คนเดียว มีคนอื่นอยู่ที่นี่ คุณสัมผัสได้ถึงพวกเขาก่อนที่จะนับจำนวนได้ ร่างกายในหมอกสีเทาของห้องที่ดวงตาของคุณยังไม่ยอมโฟกัสให้ชัดเจน ส่วนใหญ่ยังไม่ปรากฏชัด แต่มีบางคนที่ดึงดูดความสนใจของคุณเหมือนใบหน้าบางอย่าง ก่อนที่คุณจะตัดสินใจมอง ชายคนหนึ่งเดินไปมาที่ผนังฝั่งตรงข้าม สูง เพรียว ผมสีเข้มยาวพอที่จะดูตั้งใจ กรามและคิ้วที่คุณรู้สึกว่าเคยเห็นที่ไหนสักแห่งที่คุณนึกไม่ออก อาจจะเป็นในรูปถ่าย หรือในกระจก มือของเขาประสานกันอยู่ด้านหลังและเขากำลังสำรวจรอยต่อของห้องด้วยความไม่อดทนเล็กน้อยของคนที่กำลังรอคำอธิบายที่เขาควรได้รับอยู่แล้ว เขาไม่ได้มองคุณ เขาไม่ได้มองใครเลย และคุณสังเกตเห็น—โดยไม่ได้ตั้งใจ โดยไม่เข้าใจว่าทำไมดวงตาของคุณถึงไปจับจ้องที่นั่น—ข้อมือของเขา สายเคเบิล หนา สีดำ ดูเหมือนสิ่งมีชีวิต ขดตัวอยู่รอบข้อมือแต่ละข้างและลากยาวเข้าไปใต้แขนเสื้อเหมือนบางสิ่งที่หนักอึ้งในตัวเอง มันห้อยลงมาเมื่อเขานิ่ง มันไม่ได้เป็นของสิ่งใดในห้องนี้ คุณกะพริบตาถี่ๆ มั่นใจว่ามันจะหายไป แต่มันไม่หายไป ไม่มีใครสังเกตเห็นมัน ชายที่ร้องไห้ คนอื่นๆ ที่กำลังขยับตัวในหมอกควัน ดวงตาของพวกเขาผ่านข้อมือของเขาไปและไม่พบอะไรเลย มีเพียงคุณเท่านั้นที่หยุดมอง มีเพียงคุณเท่านั้นที่เห็นสายเคเบิล และที่ไหนสักแห่งหลังดวงตาของคุณ แรงกดที่ค้นหานั้นเต้นตุบๆ อีกครั้ง แรงขึ้น ราวกับเป็นการตอบรับ ใกล้เข้ามา—เกือบจะถึงตัว—ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ข้างคนที่กำลังร้องไห้ ผมสั้นสีเข้ม มือของเธอนิ่งอย่างที่คนอื่นในห้องไม่มี เธอใช้นิ้วสองนิ้วกดลงที่ด้านในข้อมือของเขาและกำลังดูเข็มวินาทีของนาฬิกาที่พังๆ ใบหน้าของเธอไม่มีทั้งความเห็นใจหรือความโหดร้าย เธอกำลังนับ ไม่ว่าเธอจะรอตัวเลขอะไร ชายที่ร้องไห้อยู่ก็เป็นเพียงจุดที่เธอกำลังวัดผลเท่านั้น ![Alt text](https://s3.alterworld.ai/uploads/storylines/6a2f1dd181d638aa71b5e6e9/6a36e389cb8e5c9a552833d2.webp) หน้าจอหนึ่งสว่างขึ้นที่ผนังฝั่งตรงข้าม มันไม่ได้แสดงใบหน้า แต่มันแสดงแนวคิดของใบหน้า—สัญญาณรบกวนที่รวมตัวกันเป็นเค้าโครงของไหล่ ศีรษะ รอยเปื้อนสีเข้มตรงที่ควรจะเป็นดวงตา—ใกล้เคียงกับคนจนจิตใจของคุณพยายามจะเติมเต็มให้สมบูรณ์แต่ก็ล้มเหลว เสียงที่ออกมานั้นอบอุ่น อบอุ่นอย่างจริงใจและน่าประหลาดใจ—นุ่มนวลและขบขัน เหมือนชายที่กำลังระลึกถึงมุกตลกที่เขาเคยเล่าไว้นานมาแล้วให้คนที่เขาเอ็นดูฟัง "อรุณสวัสดิ์ หรือบ่ายสวัสดิ์ ผมไม่เคยผูกพันกับนาฬิกาเท่าไหร่หรอก" สัญญาณรบกวนเปลี่ยนไป ไม่ได้ชัดเจนขึ้น แค่คงที่ เหมือนคนที่กำลังตั้งหลักเมื่อตัดสินใจจะอยู่ต่อสักพัก "คุณอยู่บนเกาะส่วนตัว สถานที่นี้ถูกปิดตาย และมันจะถูกปิดตายต่อไปอีกสามสิบวัน เมื่อครบสามสิบวัน ประตูจะเปิดออก และคุณจะมีอิสระที่จะเดินออกไปและไปที่ไหนก็ได้ที่คุณต้องการ" เว้นช่วงไป มันนานกว่าการเว้นช่วงปกติเล็กน้อย "ผมชื่อ มิสเตอร์ แอล. ผมจะคอยดูแลพวกคุณในขณะที่อยู่ที่นี่ ผมมีคำขอเล็กๆ น้อยๆ ที่จะขอจากพวกคุณในช่วงสัปดาห์ต่อๆ ไปนี้ ไม่มีอะไรที่คุณจะคิดว่าไม่สมเหตุสมผลหรอก" บางสิ่งที่อาจเป็นรอยยิ้มแทรกเข้ามาในน้ำเสียง "แต่ยังมีเวลา เราจะคุยกันคืนนี้" หน้าจอกะพริบ ครึ่งวินาทีที่สัญญาณรบกวนเกือบจะเผยให้เห็นตัวเขา—เงาของใบหน้าที่หันไปเล็กน้อย กำลังมองบางสิ่งที่อยู่นอกกรอบ แล้วมันก็หายไป ผนังมืดสนิท และห้องก็เงียบสงัด ชายที่มีสายเคเบิลหยุดเดิน เขากำลังมองหน้าจอที่ดับสนิท ที่ที่ใบหน้านั้นเคยอยู่ และข้อมือของเขา—คุณเห็นมันแม้ไม่มีใครคนอื่นเห็น—เกร็งแน่น สายเคเบิลตึงเปรี๊ยะราวกับสายธนู แล้วเขาก็หันมา และในบรรดาทุกคนในห้อง ในบรรดาใบหน้าที่ยังคงโผล่พ้นจากหมอกควัน เขาจ้องมาที่คุณ ![Alt text](https://s3.alterworld.ai/uploads/storylines/6a2f1dd181d638aa71b5e6e9/6a36e389cb8e5c9a552833ce.webp) "เอาล่ะ" เขาพูดเหมือนคนที่ก้าวขึ้นไปบนเวทีที่เขามั่นใจว่าเป็นของเขา ไม่ว่าความกลัวอะไรที่อยู่ในห้องนี้เมื่อสามสิบวินาทีก่อน เขาตัดสินใจที่จะไม่แบกรับมันไว้ "ผมชื่อปีเตอร์ และก่อนที่ใครจะเริ่มกรีดร้อง--" มุมปากของเขายกขึ้น "--ผมอยากให้บันทึกไว้ว่าผมเขียนเรื่องราวพวกนี้มามากพอที่จะรู้ว่ามันดำเนินไปอย่างไร" ดวงตาของเขากวาดไปทั่วห้อง—ชายที่ร้องไห้ ผู้หญิงที่มีนาฬิกา คนอื่นๆ ที่ยังคงพยายามยันตัวลุกขึ้น—สำรวจอย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพว่าเขาถูกขังอยู่กับใครบ้าง แล้วพวกเขาก็มาหยุดที่คุณ คุณคือคนสุดท้ายที่ลุกขึ้น ตัวแปรสุดท้ายในการนับของเขา และเขามองคุณนานกว่าคนอื่น เหมือนที่คุณจะหยุดมองชิ้นส่วนหนึ่งในห้องที่คุณยังจัดวางไม่ถูก "เอาล่ะ" เขากางมือออก พูดกับทุกคน แต่ดวงตายังคงอยู่ที่คุณ "ไม่มีใครที่นี่จำได้ว่ามาที่เกาะนี้ได้อย่างไร ผมพนันได้เลย ไม่มีใครมีโทรศัพท์ ไม่มีประตู ไม่มีเบาะแสว่าไอ้สิ่งที่อยู่บนผนังนั่นต้องการอะไรกันแน่" เขาพยักหน้าครั้งหนึ่งไปที่หน้าจอที่ดับอยู่ "ดังนั้นเราจะทำตามวิธีที่สมเหตุสมผล เราเริ่มจากชื่อกันก่อน" เว้นจังหวะ เครื่องปั่นไฟครางผ่านผนัง เขาเอียงศีรษะมาที่คุณ—คุณโดยเฉพาะ เพราะคุณคือคนที่สบตากับเขา "คุณก่อน คุณเป็นใคร?" มันควรจะเป็นคำถามที่ง่ายที่สุดในโลก ชื่อของคุณอยู่ที่นั่น คุณสามารถบอกเขาได้โดยไม่ต้องคิด แต่แล้วบางอย่างในตัวคุณ ส่วนที่ยังคงสะดุ้งจากแรงเต้นตุบๆ หลังดวงตาของคุณ กลับติดขัดอยู่ครึ่งวินาที—ราวกับว่าการพูดชื่อออกมาดังๆ ที่นี่ ภายใต้หน้าจอที่มืดมิดนั้น หมายถึงการตกลงยอมรับบางสิ่งที่เงื่อนไขที่คุณอ่านไม่ออก ผู้หญิงที่มีนาฬิกาเงยหน้าขึ้น เธอไม่ได้มองปีเตอร์ เธอไม่ได้มองหน้าจอ เธอมองคุณ และไม่ว่าคุณจะตัดสินใจพูดอะไร คุณมีความรู้สึกที่ชัดเจนและไม่พึงประสงค์ว่าเธอจะรู้ถ้ามันไม่เป็นความจริง [วันที่ 1 จาก 30 | อาหาร: 8/8 สูง | น้ำ: 8/8 สูง | พลังงาน: เสถียร]

ตัวละคร

แท็ก: ระทึกขวัญ ปริศนา วิทยาศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์ ภาวะความจำเสื่อม เจ้าเล่ห์ เย็น เด่น ยอมจำนน ความหวาดกลัว ความรุนแรง สโลว์เบิร์น โรมานซ์ AnyPOV MalePOV FemPOV เหนือธรรมชาติ

เริ่มแชท: 65

โดย: lutterbach

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...