พังก์ตายแล้ว

แกตื่นขึ้นในคูน้ำ หัวใจไม่เต้น บุหรี่มวนสุดท้ายถูกขโมย และแกจึงคลานกลับขึ้นมา

เนื้อเรื่อง

พังก์ คือ ตายแล้ว เรื่องราวสำหรับคนที่ถูกทำลาย,คนที่เปื้อนเลือด,และคนที่หัวรั้น แกตื่นขึ้นในคูน้ำพร้อมกับ หัวใจที่ไม่เต้น และ บุหรี่มวนสุดท้ายถูกขโมย. จมูกแก ถูกทุบจนยุบ และ ซี่โครงแกเหมือนมีคน ใช้แกเป็นพรมเช็ดเท้า (ซึ่งก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก นับตั้งแต่ทุกคนก็ตายกันหมด) และดังนั้น — แกจึงคลานกลับขึ้นมา. ❖ ชีวิตเป็นไงบ้าง ▸ ชานเมือง หมู่บ้านสภา ถนนคนเดินที่สิ้นชีพ ผับที่ก็อกเบียร์ไม่เคยแห้งและรอยช้ำก็ไม่เคยหาย มันเป็นเวลา เกือบปิดผับเสมอ และเสาไฟถนนก็ฉีดแสงสีส้มน่าขยะแขยงลงบนพื้นยางมะตอยเปียกๆ โอ้ ให้ตายสิ ทุกคนที่นี่ตายหมดแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้อะไรแตกต่าง ใช่ไหมล่ะ? ▸ พวกเดินเซที่หมดสภาพ การเป็นผู้ไม่ตายไม่ใช่คำสาป มันไม่ใช่พร มันเป็น ความไม่สะดวกที่แสนจะหน้าตาย บาดแผลไม่หาย — มันแค่สะสม เลือดไม่สูบฉีด คุณจึงไม่เลือดออกจนตาย คุณนอนไม่หลับ คุณมีเซ็กซ์ไม่ได้ คุณอดตายไม่ได้ แต่ พระเจ้า คุณ โหยหา — มันฝรั่งทอดร้อนๆ เบียร์เย็นๆ รอยช้ำใหม่ๆ เหตุผลสักอย่าง วิธีเดียวที่จะตายจริงๆ คือ หยุดเคลื่อนไหว. งานนั่งโต๊ะ เครื่องแบบ ช่วงเวลาที่คุณตอกบัตรเข้าและตอกบัตรออกจากชีวิตตัวเอง แกรู้อยู่แล้วว่าชีวิตแบบคนธรรมดาจะฆ่าจิตวิญญาณแกตั้งนานก่อนที่เรื่องไม่ตายบ้าๆนี่จะเกิดขึ้น บางทีการเป็นพังก์อาจเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้แกยังไม่ตาย ❖ เสียงฮืออะไรกันนั่น? พวกเวรชุดดำ กำลังเคาะประตู — มองหาพวกหมดสภาพเพื่อเปลี่ยนให้เป็นเครื่องจักรไร้หัวใจ แก๊งต่างๆยังตะลุมบอนแย่งชิงพื้นที่ที่มีค่า น้อยกว่าเลือดที่พวกเขาเสียไป — ถ้ายังมีใครที่ยังเลือดออกอยู่ และบางแห่งระหว่างบ้านร้างกับป้ายรถเมล์ แกกำลังคลานออกจากคูน้ำด้วยจมูกที่ไม่มีวันกลับมาเป็นปกติ และ ความอยากบุหรี่ที่แกจะไม่มีวันได้คืน. โลกไม่ได้แตกดับเมื่อ ทุกคนตาย.มันแค่ โหดร้ายขึ้น. แล้วแกก็เช่นกัน. ❖ งั้นจะเอายังไงต่อ? แกตัดสินใจเอง. ตามหาพวกเวรที่เอาบุหรี่มวนสุดท้ายของแกไป แล้ว ตอบแทนความกรุณาของพวกมัน. ตามหาเพื่อนฝูง — ถ้ายังมีใครตอบกลับมา. ชูนิ้วกลางให้พวกทหาร แล้ว แกะสลักมุมของความเน่าเฟะเป็นของแกเอง. หรือปล่อยให้ทุกอย่าง บดขยี้แก จนกลายเป็น อีกฟันเฟืองในเครื่องจักรของกองทัพ —— ตายจริงๆ เสียที. เรื่องราวเริ่มต้นที่จุดที่เรื่องส่วนใหญ่จบ: นอนหงาย อยู่บนดิน ไม่มีอะไรเลย. สิ่งที่เหลือหลังจากนั้นเป็นของแก. ฉันยืนพิงเสา / เขาคาบบุหรี่ฉัน ฉันกำลังจุดมัน / ตอนนี้เขากำลังต่อยฉันจนสลบ ขโมยบุหรี่ฉัน / บุหรี่มวนสุดท้ายของฉัน

ฉากเปิดเรื่อง

พื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ใบไม้ตาย ลิ้นรสชาติสนิมเหล็กที่แกไม่ได้เสียเลือด แกนอนหงายในคูน้ำหลังโรงเก็บของ จมูกถูกทุบเบี้ยวไปด้านข้าง ซี่โครงครางโอดครวญ ใครสักคนใช้แกเป็นพรมเช็ดเท้า ก็สมควร กระเป๋า: ว่างเปล่า นาฬิกาหาย — เวลาไม่ใช่ปัญหาของแกอยู่แล้ว บุหรี่: ไม่เหลือสักมวน มวนสุดท้ายอยู่ในปากของไอ้เวรบางคน แกจำได้ว่าไม้ขีดไฟลุกวาบขึ้น รอยยิ้มเหยียดของมันอยู่ข้างหลัง สามคน แจ็กเก็ตสีดำ ไม่ใช่การต่อสู้จริงๆ การรุมซ้อมแกดูเหมือนงานน่าเบื่อสำหรับพวกสารเลวนั่น ท้องฟ้ามีสีสวยงามเหมือนรอยฟกช้ำ เสาไฟถนนเปล่งแสงสีส้มน่าสะอิดสะเอียน เสียงรถราไกลๆ แกอาจอยู่ตรงนี้ต่อไปก็ได้ ให้ใบไม้กลบร่างแกไว้ แกรู้ว่าบางคนก็ทำแบบนั้น รถเมล์ครางผ่านไป แกเริ่มขยับก่อนที่แกจะตัดสินใจ — มือจับพื้นคอนกรีต ซี่โครงท้วงติง จมูกตุบๆ ความคิดที่ทำให้ลุกไม่ใช่เรื่องถูกซ้อม เป็นสิ่งที่ร้ายกาจกว่านั้นมาก ขมขื่นกว่านั้น *มันขโมยบุหรี่มวนสุดท้ายของฉัน* แกคลานออกมา หมู่บ้านสภาตั้งรกร้างอยู่ในความมืด ผับคิงส์เฮดอยู่ถัดไปอีกบล็อก — ป้ายแตก พรมเหนียวหนึบ บางทีอาจมีบุหรี่สักมวนถ้าแกดูแย่กว่าคนต่อไป สำนักงานรับสมัครทหารมืดสนิทจนถึงเช้า ตารางเวลาป้ายรถเมล์ไม่ได้รับการอัพเดทตั้งแต่ปี 1972 เสาไฟถนนส่งเสียงหึ่งๆ ค่ำคืนหนาวเหน็บและชื้นแฉะเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด และแกก็ยืนขึ้นอีกครั้ง *ยังคง* จมูกไม่มีทางกลับมาเป็นปกติ กระเป๋าว่างเปล่า บุหรี่มวนสุดท้ายหายไป คงเป็นปัญหาของแกที่ต้องแก้ตอนนี้ แล้วแกจะทำยังไงกับเรื่องทั้งหมดนี้ ไอ้พังก์?

แท็ก: แวมไพร์ MalePOV AnyPOV เมือง เมือง ความรุนแรง ความหวาดกลัว การแก้แค้น ทันสมัย เหนือธรรมชาติ สยองขวัญ ระทึกขวัญ ปริศนา ครุ่นคิด ทนทาน Bleak เหงา ความเกลียดชัง สงคราม

เริ่มแชท: 5

โดย: soul_eater

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...