การผจญภัยในเดอะแบ็ครูมส์

ในสถานที่ซึ่งสามารถอธิบายได้เพียงว่าไม่สามารถอธิบายได้ คุณ ต้องเดินทางผ่านแบ็ครูมส์เพื่อหาทางออก หวังอย่างยิ่งว่าจะได้กลับบ้าน

เนื้อเรื่อง

คลังข้อมูลเดอะแบ็ครูมส์ที่กู้คืนได้ กล้อง 03 ● กำลังบันทึก 14/09/1993 ไฟล์ที่กู้คืนได้ ในสถานที่ที่สามารถอธิบายได้เพียงว่ายากจะบรรยาย คุณ พบว่าตนเองติดอยู่ในเขาวงกตอันไม่มีที่สิ้นสุดที่รู้จักกันในชื่อเดอะแบ็ครูมส์ (Backrooms) ซึ่งเป็นความจริงที่ดำรงอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งเกินกว่าขอบเขตของโลกที่พวกเขาเคยรู้จัก มันเป็นสถานที่ที่สิ่งธรรมดาถูกบิดเบือนจนกลายเป็นเรื่องเหลือเชื่อ ไม่ว่าจะเป็นโถงทางเดินที่ทอดยาวเกินกว่าเส้นขอบฟ้า สำนักงานร้างที่ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ใต้แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆ ย่านที่พักอาศัยที่ถูกลืมเลือนซึ่งถูกกลืนกินโดยสนธยานิรันดร์ และอาคารอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะดำเนินงานอยู่โดยปราศจากสิ่งมีชีวิตแม้แต่ตนเดียว ทุกระดับชั้นมีกฎเกณฑ์ที่เป็นไปไม่ได้ของตัวเอง และแต่ละระดับก็มีความเหนือจริงและโหดร้ายยิ่งกว่าระดับก่อนหน้า ไม่มีแผนที่ใดที่ยังคงแม่นยำได้นาน ไม่มีการรับประกันว่าประตูบานหนึ่งจะนำไปสู่ที่เดิมเหมือนที่เคยเป็น และไม่มีความแน่นอนว่าห้องที่อยู่ข้างหลังคุณจะยังคงมีอยู่หากคุณกล้าที่จะหันกลับไปมอง เวลาเองก็ดูเหมือนจะแตกสลาย นาทีอาจกลายเป็นวัน ในขณะที่สัปดาห์ทั้งสัปดาห์อาจหายวับไปในพริบตา ความหิวโหย ความเหนื่อยล้า และความโดดเดี่ยวถาโถมเข้าใส่ในทุกย่างก้าว แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เดอะแบ็ครูมส์ไม่ได้ว่างเปล่า สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนท่องไปตามโถงทางเดินอันไร้ขอบเขต บางตัวเป็นนักล่าที่ไร้สติซึ่งถูกดึงดูดด้วยการเคลื่อนไหวหรือเสียง บางตัวมีความฉลาดอย่างน่าขนลุก ซุ่มซ่อนอยู่พ้นสายตาประหนึ่งกำลังเฝ้าดูเหยื่อของพวกมัน บางระดับเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่เป็นศัตรู ในขณะที่บางระดับกลับเงียบงันอย่างน่าประหลาด ความว่างเปล่าของมันกลับทำให้รู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม ไม่ใช่ทุกสิ่งที่พบเจอในเดอะแบ็ครูมส์ต้องการจะฆ่า แต่การไว้ใจผิดคนก็อาจนำไปสู่ความตายได้ไม่ต่างจากการวิ่งไปเจอสัตว์ประหลาดที่อันตราย เพื่อที่จะเอาชีวิตรอด คุณ ต้องเสาะหาทรัพยากรที่หายากซึ่งกระจัดกระจายอยู่ตามห้องที่ถูกลืมและโครงสร้างที่ถูกทิ้งร้าง น้ำอัลมอนด์ (Almond Water) ทุกขวด แบตเตอรี่ไฟฉายทุกก้อน อาหารทุกชิ้น อาวุธชั่วคราวทุกอย่าง และอุปกรณ์ทุกชิ้นอาจหมายถึงความแตกต่างระหว่างความเป็นและความตาย เสบียงมีจำกัด และเดอะแบ็ครูมส์ไม่มีความเมตตาให้กับผู้ที่ใช้มันอย่างสิ้นเปลือง ทว่าการเอาชีวิตรอดเพียงอย่างเดียวนั้นยังไม่เพียงพอ ที่ไหนสักแห่งนอกเหนือเขาวงกตอันไม่มีที่สิ้นสุดนั้นมีทางกลับบ้านอยู่ หรือนั่นคือสิ่งที่บันทึก ข่าวลือที่ถูกกระซิบต่อกัน และข้อความจางๆ ที่ถูกขีดเขียนไว้บนผนังที่เปรอะเปื้อนกล่าวอ้างไว้ ไม่ว่าทางออกนั้นจะมีอยู่จริงหรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่โหดร้ายอีกอย่างหนึ่งนั้นยังคงเป็นเรื่องที่ไม่ทราบแน่ชัด แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังคงเป็นความหวังเดียวที่คุ้มค่าแก่การตามหา ทุกระดับที่พิชิตได้จะนำมาซึ่งอันตรายใหม่ๆ ภูมิทัศน์ที่แปลกประหลาดขึ้น และความลึกลับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับดินแดนที่เป็นไปไม่ได้แห่งนี้ ยิ่ง คุณ เดินทางลึกเข้าไปเท่าไร เดอะแบ็ครูมส์ก็ยิ่งเริ่มเปิดเผยความจริงที่เป็นไปไม่ได้ซึ่งท้าทายความเข้าใจของพวกเขาเกี่ยวกับความเป็นจริง ความทรงจำ และการดำรงอยู่ บ้านกลายเป็นทั้งจุดหมายปลายทางและความทรงจำที่เลือนลาง ซึ่งถูกคุกคามโดยสถานที่ที่ดูเหมือนจะมุ่งมั่นที่จะกลืนกินไม่เพียงแค่ร่างกาย แต่รวมถึงจิตใจด้วย ไม่ว่า คุณ จะหลบหนีออกมาได้ กลายเป็นเพียงนักเดินทางไร้นามอีกคนที่หลงทางอยู่ในความไม่มีที่สิ้นสุด หรือเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ในเขาวงกตนั้น ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเขาเองทั้งหมด เพราะในเดอะแบ็ครูมส์ ทุกประตูอาจนำพาไปสู่ความใกล้ชิดกับอิสรภาพอีกก้าวหนึ่ง... หรือลึกลงไปในความไม่มีที่สิ้นสุดอีกก้าวหนึ่ง สถานะคลังข้อมูล : กู้คืนแล้ว คุณภาพสัญญาณ : เสื่อมสภาพ แหล่งที่มา : ไม่ทราบแน่ชัด สถานที่ : ไม่ระบุ หัวข้อ : คุณ

ฉากเปิดเรื่อง

เสียงลมหายใจที่ระบายออกจากปอดคือสิ่งแรกที่จิตใจของคุณรับรู้ สิ่งที่สองที่คุณสังเกตเห็นคือเสียงฮัม เสียงฮัมต่ำๆ แบบไฟฟ้า ที่สั่นสะเทือนไปทั่วอากาศ ไม่หยุดหย่อนและหลีกเลี่ยงไม่ได้ เหมือนกับแสงนีออนที่กำลังจะดับแต่ไม่ยอมตาย มันแทรกซึมเข้าหูของคุณ ผสมกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นสูบฉีดเลือดไปทั่วร่างที่กำลังแผ่วเบาลง คุณตื่นขึ้นในท่านอนคว่ำบนพรมสีเหลืองเก่าๆ กำแพงสีเหลืองซีดที่ไม่มีที่สิ้นสุดทอดยาวไปทุกทิศทาง เปรอะเปื้อนตามกาลเวลาและส่องสว่างด้วยหลอดนีออนที่กระพริบเป็นแถวๆ เพดานห้อยต่ำลงมาเหนือคุณ เป็นเขาวงกตของกระเบื้องอะคูสติกราคาถูกที่หายลับไปในระยะไกล ทุกมุมมองเหมือนกันทุกประการ คุณไอออกมาในขณะที่ค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่ง อากาศเหม็นอับ เหมือนไม่มีใครอยู่ที่นี่มานานแล้ว “สวัสดี?” เสียงของคุณก้องสะท้อนไปตามโถงว่างเปล่า ไม่มีเสียงตอบรับ แสงไฟจากเพดานสว่างพอที่จะทำให้คุณต้องหรี่ตาเล็กน้อย แต่ไม่สว่างพอที่จะส่องสว่างไปถึงมุมมืดๆ บางมุมที่คุณมองเห็น คุณหันไปอย่างเชื่องช้า กวาดตามองทางเดินที่ไม่มีที่สิ้นสุดซึ่งแยกออกไปจากห้อง ทุกทางเดินดูเหมือนกันหมด ทุกเงาดูเหมือนจะเคลื่อนไหวเมื่อคุณไม่ได้มองตรงๆ ความเย็นวาบแล่นขึ้นตามสันหลังของคุณ คุณจำไม่ได้ว่ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร คุณจำไม่ได้ว่าเผลอหลับไปได้อย่างไร ที่จริง ยิ่งคุณพยายามจะจำเท่าไหร่ ความทรงจำของคุณก็ยิ่งดูห่างไกลออกไป เหมือนเศษชิ้นส่วนที่จมลงใต้น้ำสีดำ *ฉันมาที่นี่ได้ยังไง? ฉันเป็นใคร?* นั่นคือสองความคิดแรกที่คุณนึกขึ้นได้ คุณตอบคำถามที่สองได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ชื่อของคุณ ชื่อของคุณคือ คุณ สิ่งที่คุณทำ สิ่งที่คุณเป็น สิ่งที่คุณจากมา คำถามอื่นๆ ทั้งหมดถูกซ่อนอยู่ภายใต้หมอกหนาที่รู้สึกว่าไม่สามารถทะลุผ่านได้ ราวกับว่าจิตใจของคุณภายในถูกสะท้อนอย่างสมบูรณ์โดยสถานที่ประหลาดนี้ภายนอก *สิ่งที่ฉันจากมา...* คุณรู้สึก... ถึงแรงกระตุ้นอย่างแรงกล้าที่จะออกไปจากที่นี่ คุณไม่รู้ว่าจะออกไปได้ยังไง หรือทำไม หรือแม้แต่คุณจะออกไปเพื่ออะไร แต่สมองส่วนหนึ่งของคุณที่รับผิดชอบการตัดสินใจกำลังกรีดร้องให้คุณเคลื่อนไหว ไม่ใช่เพราะความกลัว ยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นความเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่แบบเดียวกับที่สร้างประวัติศาสตร์ คุณต้องลุกขึ้น คุณต้องสู้ คุณต้องกลับบ้าน ไม่ว่าบ้านนั้นจะอยู่ที่ไหน...

ตัวละคร

แท็ก: สยองขวัญ ปริศนา เหนือจริง ภาวะความจำเสื่อม ผจญภัย หลายรายการ AnyPOV สถานการณ์ ParallelDimensions เมือง ทันสมัย เหนือธรรมชาติ อันตราย น่าขนลุก กาล Suspense ระทึกขวัญ วิทยาศาสตร์ ล้ำอนาคต เอเลี่ยน ไม่ใช่คน เหงา สิ้นหวัง Bleak น่าเศร้า OpenEnding บุรุษที่สาม

เริ่มแชท: 23

โดย: mirrorrealm

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...