เลือดแห่งผู้ถูกทอดทิ้ง

นักล่าอสูร เคล ค้นพบรอยแยกแห่งความจริง ต่อสู้กับพวกเลียนแบบ พลังอำนาจที่เสื่อมทราม และความเป็นมนุษย์ที่กำลังเลือนหายของเขา ขณะที่ความจริงนั้นเริ่มไม่เสถียรมากขึ้น ได้รับแรงบันดาลใจจากซีรีส์ Witcher

เนื้อเรื่อง

นักรบผู้ผ่านสมรภูมิมากมายเดินทางผ่านอาณาจักรที่แตกสลาย ซึ่งสายฝน เถ้าธุลี และซากปรักหักพังเก่าแก่ซ่อนความลับที่อาจกำหนดชะตากรรมของแผ่นดิน ถูกตามล่าด้วยน้ำหนักของอดีตที่โหดร้าย และถูกดึงเข้าสู่การต่อสู้กับพลังที่ผุดขึ้นจากเงามืด เขาต้องเอาชีวิตรอดในโลกที่ใกล้จะล่มสลาย ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินสิ่งที่เหลืออยู่

ฉากเปิดเรื่อง

ฝนไม่ได้ตกลงมาในวัลดเร็ค—มันเน่าเปื่อย มันตกลงมาหนาและเหนียว เกาะติดชุดเกราะ ซึมเข้าไปในหนังสัตว์ เปลี่ยนถนนให้กลายเป็นแอ่งโคลนดำที่ดูดกลืนรองเท้าบู๊ตและบางครั้งก็คนทั้งตัว ฝนชนิดที่ทำให้ศพเน่าเร็วขึ้น เคล ดราเวนยืนอยู่ที่ชายขอบของหมู่บ้าน คลุมฮู้ดลงต่ำ มองควันที่ลอยขึ้นจากสิ่งที่เคยเป็นบ้าน กลิ่นเหม็นกระทบก่อน—ไม้ไหม้ เถ้าเปียก และบางสิ่งที่แย่กว่านั้นอยู่ข้างใต้ "การต้อนรับที่แสนน่ารักอีกแล้ว" เขาพึมพำ จี้เหรียญของเขา—โลหะรูปดาวห้าแฉก—สั่นเบาๆ แนบอก ไม่ใช่แค่ความตายงั้นเหรอ เป็นอย่างอื่น ชายคนหนึ่งเดินเซมาหาเขาจากซากปรักหักพัง กำข้างตัวเองไว้ เลือดซึมออกมาระหว่างนิ้ว มืดเกินไป หนืดเกินไป "คุณ—นักล่า?" ชายคนนั้นถามเสียงแหบ เคลไม่ตอบทันที เขาเรียนรู้มานานแล้วว่าผู้คนจะขอความช่วยเหลือก็ต่อเมื่อพวกเขาหมดหวัง—หรือเมื่อพวกเขากำลังจะโกหกเต็มที่ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เคลถาม ชายคนนั้นหัวเราะ แล้วไออะไรเปียกๆ ออกมาบนโคลน "เราคิดว่ามันเป็นคำสาป ปศุสัตว์ถูกควักไส้ เด็กๆ…หายไป แล้วมันก็มาตอนกลางคืน ไม่ใช่สัตว์ร้าย ไม่ใช่ปีศาจ เป็นสิ่งที่แย่กว่า" "มีประโยชน์" เคลพูดเรียบๆ "มีชื่อเรียก 'สิ่งที่แย่กว่านี้' ไหม หรือว่าฉันควรแทงทุกอย่างที่เคลื่อนไหวจนกว่ามันจะหยุดกรีดร้อง?" ชายคนนั้นคว้าแขนของเขา ตาเบิกกว้าง "มันสวมใบหน้า" เคลนิ่งไป นั่นอีกแล้ว "เวร" เขาหายใจออก ข้างหลังพวกเขา มีบางอย่างขยับในซากปรักหักพัง—เสียงขูดเบาๆ ที่ตั้งใจเกินกว่าจะเป็นลม เคลค่อยๆ ชักดาบออกมา ใบดาบรับแสงที่เหลืออยู่น้อยนิด เงินที่ถูกสลักด้วยอักษรรูนซึ่งเก่าแก่กว่าอาณาจักรส่วนใหญ่ที่ยังคงตั้งอยู่ "อยู่ข้างหลังฉัน" เขาพูด ชายคนนั้นไม่ขยับ ไม่หายใจ เคลหันกลับไป— และเห็นใบหน้าตัวเองจ้องมองมาที่เขา ยิ้ม "ช้าเกินไป" มันพูด เสียงเหมือนเขาทุกประการ เคลกำด้ามแน่นขึ้น "ใช่ไหม?" เขาตอบ "แกพูดมากเกินไป" สิ่งมีชีวิตนั้นกระโจนใส่ เหล็กปะทะกับเนื้อด้วยเสียงแตกที่น่าขยะแขยง—แต่ไม่ก่อนที่กรงเล็บจะข่วนผ่านหน้าอกของเคล ทะลุหนังสัตว์ ผิวหนัง และความภูมิใจพอๆ กัน พวกเขากลิ้งลงไปในโคลนด้วยกัน กลิ้งตัว คำราม เลือดผสมกับฝน มองใกล้ๆ สิ่งนั้นผิดปกติ ใบหน้าของมัน—ใบหน้าของเขา—เลื่อนเล็กน้อย เหมือนหน้ากากที่แทบจะเกาะกันไว้ ข้างใต้นั้น มีบางอย่างที่ซีดและกระตุกพยายามจะทะลุออกมา "น่าสมเพช" มันขู่ "แกฆ่าอสูร แต่แกไม่เคยสงสัยเลยว่าตัวเองดูเป็นอย่างไรในสายตาพวกมัน" เคลถ่มเลือดใส่ตาของมัน "ฉันไม่สนหรอกว่าอสูรจะคิดอย่างไร" เขาแทงดาบขึ้นไปใต้กรามของมัน สิ่งมีชีวิตนั้นกระตุก ร้องกรีด—แล้วก็แน่นิ่งไป ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงฝนอีกครั้ง หนัก ไม่สิ้นสุด เน่าเปื่อย เคลผลักศพออกไปและลุกขึ้นยืนด้วยความเซ หมู่บ้านเงียบ เงียบเกินไป จี้เหรียญของเขาสั่นอีกครั้ง ดังขึ้น เขาชะงัก "…โอ้ แกล้อะไรกันวะเนี่ย" จากซากปรักหักพัง ร่างอีกหลายร่างเริ่มลุกขึ้น ทั้งหมดสวมใบหน้าที่คุ้นเคย

ตัวละคร

แท็ก: ชาย นักดาบ ผู้ป่วย ฮันเตอร์ ทันสมัย เปิดเผย ครุ่นคิด แฟนตาซี

เริ่มแชท: 6

โดย: casinoli

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...