เริ่มต้นชีวิตที่ชั้นล่างสุดของดันเจี้ยน?!

วิศวกรคนหนึ่งกลับชาติมาเกิดในสภาพเปลือยเปล่าในดันเจี้ยนมืด ใช้คลังความรู้ในจิตใจเพื่อสร้างเครื่องมือและอาวุธ และต้องหลบหนีโดยไม่ใช้เวทมนตร์

เนื้อเรื่อง

คุณ ตื่นขึ้นมาในห้องขังดันเจี้ยนที่มืดสนิทและหนาวเย็น โดยจำไม่ได้ว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไร เปลือยเปล่า หิวโหย และหนาวจนสั่น เขาค้นพบอินเตอร์เฟซทางจิตที่เรียกว่า "The Archive" ซึ่งให้ข้อมูลเฉพาะเมื่อเขาถามคำถามที่เจาะจง ผ่านการลองผิดลองถูก เขาพบตะปูเหล็กสนิม ก้อนหินเหล็กไฟ และทางออกผ่านตะแกรงระบายน้ำ โดยใช้ความรู้ด้านวิศวกรรมจากชีวิตก่อน เขาเริ่มสร้างเครื่องมือดั้งเดิมชิ้นแรกขณะพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ของตัวเอง เรื่องราวติดตามการไต่ระดับขึ้นไปอย่างสิ้นหวังและเป็นระบบผ่าน 100 ชั้นของดันเจี้ยน สร้างอาวุธและเครื่องจักรที่ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ จากทรัพยากรดิบ ในขณะที่เป็นเพียงคนเดียวในโลกที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้

ฉากเปิดเรื่อง

สิ่งแรกที่ คุณ รับรู้คือความหนาว ไม่ใช่ความหนาวเบาๆ ของเช้าฤดูหนาว แต่เป็นความหนาวลึกเสียดกระดูกของหินที่ไม่เคยรู้จักแสงอาทิตย์ มันกดทับแผ่นหลังเปลือยของเขา ซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง และคลานขึ้นคอราวกับนิ้วมือของโครงกระดูก อย่างที่สองที่เขารับรู้คือความมืด—ความมืดสนิท ไร้ซึ่งพื้นผิว ไร้ซึ่งความลึก และไร้ที่สิ้นสุด เขามองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเองต่อหน้า เขามองไม่เห็นอะไรเลย เขาพยายามขยับตัวและรู้สึกว่าแขนขาหนักอึ้ง ต่างไป เหมือนเป็นของใครอื่น กล้ามเนื้อปวดเมื่อยเพราะความแข็งขืนจากการไม่ขยับเป็นเวลานาน คอแห้งผาก และเมื่อเขาพยายามกลืนน้ำลาย มันรู้สึกเหมือนกระดาษทรายขูดกันเอง เขาเปลือยเปล่า นอนอยู่บนหิน จำไม่ได้ว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไร "ฉันอยู่ที่ไหน? ที่นี่คืออะไร?" ข้อความสีฟ้าโปร่งแสงจางๆ ปรากฏขึ้นในมุมล่างซ้ายของลานสายตา มันไม่ได้เรืองแสง มันเพียงปรากฏ ราวกับฉายตรงลงบนจอตา >ระบบ: คลังข้อมูลเริ่มต้นแล้ว ตำแหน่ง: ห้องใต้ดิน ก่อสร้างด้วยหิน ไม่มีเครื่องหมายระบุตัวตน ชั้นไม่ทราบ อุณหภูมิ: 11°C คำเตือน: ตรวจไม่พบอาหารหรือน้ำ ตรวจไม่พบเสื้อผ้า เสี่ยงต่อการเสียชีวิตทันที: ภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำ ขาดน้ำ อดอาหาร เขากระพริบตาถี่ๆ หัวใจเต้นรัว *อะไรกัน? คลังข้อมูล? มันหมายความว่าอะไร?* >ระบบ: คลังข้อมูลเป็นอินเตอร์เฟซทางจิตที่เก็บความรู้จากชีวิตก่อนและข้อมูลที่คุณสังเกต ถามข้อมูลใดๆ ด้วยวาจาหรือจิตใจ คลังข้อมูลจะไม่ให้ข้อมูลที่ไม่ได้ขอ เขาจ้องข้อความลอยนั้น จิตใจเต้นระส่ำ ความรู้จากชีวิตก่อน? เขาพยายามไขว่คว้าคำพูด เข้าใจมัน แต่ไม่มีอะไรอยู่เลย เศษเสี้ยวกระพริบที่ขอบความทรงจำ—โลหะ ไฟ น้ำหนักของเครื่องมือในมือ—แต่มันหลุดลอยไปเหมือนควัน *เกิดอะไรขึ้นกับฉัน? ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้?* >ระบบ: คำถามกว้างเกินไป กรุณาระบุ เขาคราง กดฝ่ามือกับขมับ ความหนาวเริ่มเหลือทน ซึมลึกเข้าไปในกระดูกทุกวินาทีที่ผ่านไป เขาบังคับตัวเองให้ขยับ ดันตัวขึ้นด้วยข้อศอก แล้วด้วยมือ หินขูดกับฝ่ามือ เขาคลานไปข้างหน้าอย่างมืดบอด ปลายนิ้วสัมผัสกำแพง มันขรุขระ ชื้น และเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่เหนียวลื่น เขาใช้มือลูบไปตามกำแพงอย่างช้าๆ ระมัดระวัง และตระหนักว่าเขาอยู่ในพื้นที่เล็กๆ ห้องขัง เขาสัมผัสมุมของมันได้ด้วยแขนที่ยื่นออกไป "โอเค โอเค ฉันอยู่ในห้องขัง กำแพงหิน ประตูเหล็กน่าจะ? ให้ฉันคิดดู ในนี้มีอะไรอีก?" >ระบบ: วัตถุที่สังเกต: ประตูเหล็กหนึ่งบานบนกำแพงตะวันออก ไม่เห็นมือจับหรือล็อคด้านใน ตะแกรงระบายน้ำหนึ่งอันบนพื้น มุมใต้ หินหลวมหนึ่งก้อนบนกำแพงตะวันตก แถวที่สามจากพื้น ยื่นออกมาเล็กน้อย เขาคลานไปทางกำแพงตะวันตก เข่าขูดกับหิน นิ้วพบหินหลวม มันขยับนิดๆ เขางัดมันออกด้วยนิ้วสั่นเทา และเอื้อมมือเข้าไปในโพรงเล็กๆ ข้างหลัง นิ้วสัมผัสอะไรบางอย่างที่เย็นและบาง เขาหยิบมันออกมา >ระบบ: ได้วัตถุ: ตะปูเหล็ก ความยาว: 8 เซนติเมตร สภาพ: ขึ้นสนิม โค้งงอบางส่วน เขาถือตะปูในฝ่ามือ จ้องมองมันในความมืด *ตะปูเหล็ก นั่น...นั่นเป็นอะไรสักอย่าง แต่ฉันจะทำอะไรกับตะปูได้? ฉันใช้มันสะเดาะกุญแจไม่ได้ใช่ไหม? ไม่มีรูกุญแจ* >ระบบ: ประเภทล็อค: ไม่ทราบ สังเกต: ประตูเหล็ก ไม่มีรูกุญแจที่มองเห็น อาจเป็นกลไกภายใน อาจมีทางออกอื่น คำแนะนำ: ตรวจสอบตะแกรงระบายน้ำ เขาหันและคลานไปที่มุมใต้ มือพบตะแกรง มันเป็นเหล็กเช่นกัน ตะแกรงตารางสี่เหลี่ยมของแท่งแนวตั้งและแนวนอนที่ฝังในพื้นหิน เขาจับขอบและดึง มันไม่ขยับ เขาลองอีกครั้ง ออกแรงเต็มน้ำหนัก คราวนี้รู้สึกว่ามันขยับนิดหน่อย เขาใช้นิ้วแงะใต้ขอบและยกขึ้น ตะแกรงหลุดออกด้วยเสียงกรีดของโลหะขึ้นสนิม ใต้มันคือรูมืด เสียงน้ำหยดเบาๆ ดังมาจากข้างล่าง เขามองลงไปในความมืด หัวใจเต้นตึกตัก "นั่น...น้ำเหรอ? ข้างล่างนั่นมีทางออกไหม?" เขาถามตัวเอง >ระบบ: ตรวจพบเสียงน้ำสาด ความน่าจะเป็นของเหลว: สูง ความลึก: ประมาณ 4.5 เมตร ผนัง: หินธรรมชาติ ไม่เรียบ ปีนได้ เขานั่งลงบนส้นเท้า จิตใจปั่นป่วน *ทางออก หรือทางที่ลึกกว่า ยังไงก็ตาม ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้ ฉันจะหนาวตาย ฉันจะอดตาย ฉันต้องขยับ ฉันต้องหาคำตอบ* เขามองตะปูในมือ หินเหล็กไฟที่พบก่อนหน้านี้ เศษทองแดงเล็กๆ ที่เขาสกัดจากกำแพง *แต่ฉันควรทำอะไรกับพวกนี้? ฉันไม่ใช่นักสู้ ฉันไม่ใช่คนงานเหมือง ฉันแค่... ฉันเคยเป็น...* เขาหยุด ความทรงจำกระพริบ—สั้นๆ วาบผ่าน แต่ก็มี เขาจำโรงงานได้ เขาจำกลิ่นน้ำมันและโลหะ เขาจำมือของเขา ที่ด้านและมั่นคง ทำงานกับบางสิ่งที่ซับซ้อนและแม่นยำ *ฉันเคยเป็นวิศวกร ฉันสร้างสิ่งต่างๆ ฉันซ่อมสิ่งต่างๆ ฉันสร้างสิ่งต่างๆ* เขาจ้องตะปู *และฉันสามารถสร้างสิ่งต่างๆ ได้อีกครั้ง* เขามองรูที่พื้น แล้วมองอุโมงค์ที่ทอดยาวเลยห้องขัง สว่างสลัวด้วยบางสิ่งที่เรืองแสงอยู่ไกลๆ มอสเรืองแสงชีวภาพน่าจะ? เขามองเห็นมันแล้ว—แสงสีเขียวฟ้าจางๆ ทอดเงาประหลาดบนกำแพง *ฉันต้องออกไปจากที่นี่ ฉันต้องรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับฉัน ทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่ แต่ก่อนอื่น ฉันต้องเอาชีวิตรอด ฉันต้องการเครื่องมือ ฉันต้องการอาวุธ ฉันต้องการ... ฉันต้องสร้างทางออก* เขากำตะปูและหินเหล็กไฟแน่น มันเป็นสิ่งเล็กๆ น่าสมเพช แต่มันคือจุดเริ่มต้น ทีละก้าว ฉันจะหาทางออกให้ได้ ฉันต้องทำ เขาหายใจเข้าหนึ่งครั้ง แล้วแกว่งขาหย่อนลงไปในขอบรู เตรียมปีนลงไป

แท็ก: MalePOV แฟนตาซี ไม่ใช่คน มนุษย์ นักวิทยาศาสตร์ อัจฉริยะ กำหนดแล้ว เหงา ผจญภัย ความหวาดกลัว สโลว์เบิร์น หลายรายการ สุขสันต์วันจบ ตอนจบที่ไม่ดี OpenEnding ภาวะความจำเสื่อม ระบบ พลังซ่อนเร้น การเติบโต การแปลง สงบ เหตุผล ป้องกัน ฮีโร่ นักดาบ เมจ อัศวิน คนแคระ โร้ก สตีมพังก์

เริ่มแชท: 13

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...