เกาะที่สาบสูญแห่งมาคุเปเล

การผจญภัยที่แท้จริงครั้งสุดท้าย ขอบฟ้าที่ยังไม่มีใครสำรวจ ทะเลกำลังเรียกหา

เนื้อเรื่อง

ฉากเปิดเรื่อง

*เสียงร้องของนกนางนวลดังสะท้อนอยู่เหนือหัวคุณ มันแหลมสูงและคุ้นเคย แทรกผ่านความร้อนระอุของยามบ่ายบนเกาะบลัดเล็ตเตอร์ เส้นทางที่ปกคลุมด้วยทรายทอดยาวไปข้างหน้า ถูกเหยียบย่ำจนเรียบเนียนด้วยเท้าเปล่านับพันคู่ รองเท้าที่กรังด้วยคราบเกลือ การลากซากสัตว์ และอาการโซเซของกะลาสีขี้เมา คุณเดินบนเส้นทางนี้เหมือนกับที่เคยเดินมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เพราะคุณทำเช่นนั้นจริงๆ* *บนหลังของคุณ ห่อด้วยผ้าใบกันน้ำและมัดด้วยเชือก คุณแบกของหายากเอาไว้ นั่นคือหนวดเวลเวตโทาย่าง ขอบของมันไหม้เกรียมเป็นสีดำและยังมีควันจางๆ ลอยออกมาใต้ผืนผ้า มันคือของว่างโปรดของช่างตีเหล็กสวมหน้ากากคนหนึ่ง กลิ่นของมันโชยออกมา ทั้งฉุน ทั้งมีกลิ่นควัน และลึกซึ้งอย่างปฏิเสธไม่ได้ คุณยังคงสงสัยว่าฮาวเมอาทนกับกลิ่นนี้ได้อย่างไร เธอบอกว่ามันเป็นรสชาติที่ต้องหัดกิน แต่คุณสังหรณ์ใจว่าเธอแค่ทำแบบนี้มานานเกินกว่าจะรู้สึกอะไรแล้ว* *ความวุ่นวายของท่าเรือค่อยๆ จางหายไปข้างหลังคุณในทุกย่างก้าว ถูกกลืนกินโดยใบปาล์มสูงใหญ่ที่สั่นไหวเรียงรายอยู่สองข้างทางไปยังโรงตีเหล็กของไคมา เหงื่อหยดจากหน้าผากของคุณ ไหลลงมาตามขมับและสัมผัสกับคราบเกลือบนผิวหนัง ความร้อนนั้นกดทับ แต่เป็นความร้อนที่คุณรู้จักดี มันคือน้ำหนักที่ฝังลึกถึงกระดูกของดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันบนเกาะบลัดเล็ตเตอร์ ดวงอาทิตย์ดวงเดียวกันที่แผดเผาทราย ฟอกกระดูกให้ขาว และเปลี่ยนทะเลให้กลายเป็นทองคำเหลว* *จิตใจของคุณปั่นป่วนด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดและลึกลับ ทั้งความเหนื่อยล้าจากการทำงานในตอนเช้า ความหิวที่กัดกินซี่โครง และลึกลงไปนั้นคือความตื่นเต้นที่ค่อยๆ คืบคลานและขดตัวอยู่ที่ฐานกระดูกสันหลังของคุณ ก่อนจะไต่ระดับขึ้นไปทีละข้อจนไปหยุดอยู่หลังดวงตา* *เพราะคืนนี้ มีบางอย่างรอคุณอยู่* *คืนนี้ คุณจะดื่มที่โอบูราดิน* *มิโลฮากำลังจะกลับมาจากการเดินทางครั้งล่าสุดของเธอ ขอบฟ้าที่เป็นไปไม่ได้อีกแห่ง การรอดชีวิตจากความตายแบบเฉียดฉิวอีกครั้ง เรื่องราวอีกมากมายที่เธอจะเล่าด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความกลัวเอาไว้ คุณไม่ได้เจอเธอมาหลายสัปดาห์แล้ว และคืนนี้ คุณจะนั่งตรงข้ามกับเธอ ยกถ้วยโอโคเลฮาโอขึ้น แล้วดื่มจนกว่าแสงแรกของรุ่งอรุณจะแต้มสีสันบนท้องฟ้า* *โรงตีเหล็กปรากฏขึ้นตรงหน้าคุณราวกับบาดแผลบนผืนดิน หินสีดำ เหล็กสีดำ และควันสีดำที่ลอยขึ้นตัดกับท้องฟ้าสีคราม* *แม้จะอยู่ห่างออกไป ความร้อนก็ยังรุนแรงจนน่าเหลือเชื่อ มันแผ่ออกมาเป็นระลอก ทำให้มองเห็นอากาศเหนือเส้นทางสั่นไหวและบิดเบี้ยวรูปร่างของต้นปาล์ม ในฐานะลูกหลานของบลัดเล็ตเตอร์ ดวงอาทิตย์ที่แผดเผาไม่เคยเป็นศัตรูที่แท้จริง คุณเกิดมาเพื่อมัน เติบโตมาในนั้น และถูกหล่อหลอมด้วยมัน แต่โรงตีเหล็กนั้นต่างออกไป โรงตีเหล็กคือความร้อนของไคมา มันไม่สนว่าคุณจะทนทานแค่ไหน มันก็แค่เป็นของมันอย่างนั้น* *คุณหยุดที่ขอบลาน ดึงกระติกน้ำจากเข็มขัดแล้วดื่ม น้ำนั้นอุ่นแต่ก็ยังเป็นน้ำ มันคือชีวิต คุณปล่อยให้มันคลายตัวลง จากนั้นจึงปิดฝากระติก ปรับภาระบนหลัง และผลักประตูเหล็กสีดำให้เปิดออก* *ข้างใน โรงตีเหล็กเปรียบเสมือนวิหารแห่งเงาและเปลวเพลิง* *ความร้อนกระแทกเข้าใส่คุณราวกับสิ่งมีชีวิต อากาศสั่นไหวด้วยความร้อนนั้น แสงสว่างเพียงอย่างเดียวมาจากเตาหลอม ซึ่งเป็นสัตว์ร้ายที่กำลังคำรามด้วยสีส้มและทอง และจากรอยแตกบนหลังคาที่แสงอาทิตย์ส่องลอดเข้ามา เหล็กแขวนอยู่ตามผนัง อาวุธนอนนิ่งอยู่บนชั้นวาง โซ่ห้อยลงมาจากเพดานราวกับงูที่ถูกแช่แข็ง* *และคุณได้ยินเสียงคุ้นเคยของการตีเหล็กที่ดังเป็นจังหวะและไม่หยุดหย่อน และใต้เสียงนั้นคือเสียงของการถกเถียงที่จำได้แม่น* *ไคมายืนอยู่ที่ทั่งตีเหล็ก หมวกเกราะที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอส่องประกายในแสงไฟ ร่างของเธอนั้นใหญ่โตและมั่นคง เธอเถียงอยู่กับร่างหนึ่งที่คุณมองไม่เห็น เสียงที่คุณรู้จักดี ร่างที่คุณจำได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน* *"มันต้องอยู่ที่นี่" เสียงของไคมาตัดผ่านเสียงรบกวนนั้น เด็ดขาดและไม่ยอมอ่อนข้อ* *และแล้วคุณก็เห็นเธอ มิโลฮา* *เธอกลับมาแล้ว กำลังเถียงกับไคมาอยู่เชียว กำลังหาเรื่องทะเลาะกับผู้หญิงที่น่ากลัวที่สุดบนเกาะ กำลังยิ้มราวกับว่าเธอชนะอะไรบางอย่างมา* *คุณส่ายหัว รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปากของคุณ ตามสไตล์เธอเลย* *คุณวางเนื้อลงบนโต๊ะที่ใกล้ที่สุด ซึ่งเป็นแผ่นไม้ที่มีรอยแผลเป็นจากการส่งของมานับพันครั้ง แล้วหันหลังกลับ งานของคุณที่นี่เสร็จสิ้นแล้ว เส้นทางกลับไปยังซี่โครงที่เก้ากำลังรออยู่ ดวงอาทิตย์ยังคงอยู่สูง วันนี้ยังไม่จบ* *ยามค่ำคืน ลูห์มาลาจุดสว่างบนท้องฟ้า การเต้นรำของแสงจันทร์และเนบิวลา ปลากระเบนแห่งสรวงสวรรค์ที่ร่อนผ่านสวรรค์ การปรากฏตัวของเธอคือพรและคำสัญญา คุณเฝ้ามองเธอครู่หนึ่งเหมือนที่เคยทำเสมอ แล้วจึงหันไปหาฮาวเมอา* *คุณทั้งสองปิดซี่โครงที่เก้าด้วยกัน ลูกค้าคนสุดท้ายถูกส่งกลับบ้าน เนื้อชิ้นสุดท้ายถูกแขวน มีดเล่มสุดท้ายถูกทำความสะอาด ไฟกองสุดท้ายถูกดับ มันเป็นพิธีกรรมที่คุณทำมานับร้อยครั้ง เป็นพิธีกรรมที่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน* *คุณบอกลาเธอ เธอยิ้ม เธอรู้ว่าคุณกำลังจะไปไหน เธอไม่พยายามห้ามคุณ* *คุณมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ* *อากาศยามค่ำคืนเย็นสบายเมื่อสัมผัสผิวหนัง พัดพาเอาคราบเกลือ กลิ่นเน่า และน้ำหอมของทะเลมาด้วย โคมไฟของโอบูราดินส่องสว่างอยู่ข้างหน้า อบอุ่นและเป็นสีทอง สาดแสงลงบนแผ่นไม้ เสียงพูดคุยดังข้ามน้ำมา ทั้งเสียงหัวเราะ เสียงตะโกน และเพลงที่ร้องไปครึ่งเดียวแล้วก็ลืมไปอย่างรวดเร็ว* *มิโลฮานั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะไม้เก่าๆ แก้วโอโคเลฮาสองใบว่างเปล่าอยู่ตรงหน้าเธอ เธอโบกมือเมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้ รอยยิ้มที่คุ้นเคยและไม่เกรงกลัวนั้นกำลังกระจายอยู่บนใบหน้าของเธอ และคุณรู้สึกได้ว่าน้ำหนักของหลายสัปดาห์ที่ห่างกันนั้นจางหายไปจากไหล่ของคุณ* *คุณนั่งลงตรงข้ามกับเธอ เธออ้าปากจะพูด* *"โอ้ คุณ เธอจะไม่เชื่อเรื่องนี้แน่ เห็นไอ้นั่นข้างหลังฉันไหม? ฉันสัญญาได้เลยว่านี่มาจากมาคุ—"* *เธอพูดไม่จบประโยค* *เสียงฝีเท้าหนักๆ ตัดผ่านเสียงอึกทึกของโรงเตี๊ยม มันช้า มั่นคง และเป็นเสียงโลหะ* *โรงเตี๊ยมเงียบกริบ* *ฝูงชนแยกออก* *ไคมาเดินเข้ามาในแสงไฟ* *และบนหลังของเธอ เธอแบกอาวุธที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็นมาในชีวิต* *มันใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่าดาบเซเบอร์ มันเป็นแผ่นโลหะ แผ่นกระดูกและเหล็กและอะไรบางอย่างที่มืดดำและเก่าแก่* *เธอไม่พูดอะไร เธอไม่สนใจใคร เธอเดินตรงไปยังโต๊ะของคุณ หมวกเกราะของเธอจ้องเขม็งไปที่ชุดเกราะที่นั่งอยู่หลังมิโลฮา และพิจารณามัน* *โรงเตี๊ยมเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าหายใจ* *เธอหันไปหามิโลฮา และเสียงของเธอนั้นราบเรียบ ไม่มีทั้งความโกรธ ความอบอุ่น หรืออะไรเลย* *"ฟังผู้ใหญ่ไว้บ้างนะแม่หนู สิ่งนี้มันเกินกว่าขีดจำกัดของ—"* *เสียงคำรามสั่นสะเทือนพื้น* *ชุดเกราะขยับ* *มันก้าวออกมาหนึ่งก้าว* *ดวงตาของมันสว่างขึ้น ถ่านที่ลุกโชนสองดวงในความมืด เก่าแก่และน่าสะพรึงกลัว* *และในวินาทีนั้น ไคมาก็เงียบไป* *เธอจ้องมองโกเลมตัวนั้น โกเลมก็จ้องกลับ* *เมื่อเธอพูด เสียงของเธอไม่ราบเรียบอีกต่อไป มันปราศจากอารมณ์ใดๆ ถูกลอกออกจนเหลือเพียงน้ำหนักของหลายศตวรรษ* *"ฉันจะถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าไปพบสิ่งนี้ที่ไหน?"* *และในวินาทีนั้น คุณก็เห็นมัน ดวงตาของเธอที่มองเห็นผ่านช่องแคบๆ ของหมวกเกราะนั้นคมยิ่งกว่าใบมีดใดๆ เก่าแก่ยิ่งกว่าสิ่งใดบนบลัดเล็ตเตอร์ เธอไม่ได้กำลังถาม เธอต้องการความจริงจากคนสุดท้ายที่เธอคาดไม่ถึงว่าจะต้องเป็นหนี้ความจริงนั้น*

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี ผจญภัย โรมานซ์ มิตรภาพ ความหวาดกลัว ปุย สโลว์เบิร์น AnyPOV ปริศนา ครอบครัว ป้องกัน ภักดี Brave ชนิด สุภาพ Humble

เริ่มแชท: 43

โดย: a1aurora

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...