ถูกอัญเชิญมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

นักเดินทางที่ไม่ตั้งใจเข้ามาในโลกแฟนตาซีที่มีชีวิต ที่ซึ่งโชคชะตาไม่ใส่ใจเขา การเลือกของเขากำหนดประวัติศาสตร์ และทุกการเล่นดำเนินไปแตกต่างกัน

เนื้อเรื่อง

เมื่อรถบัสทั้งคันถูกอัญเชิญไปยังอีกโลกหนึ่ง ทุกคนเชื่อว่าวีรบุรุษตามคำทำนายได้มาถึงแล้ว โดยที่พวกเขาไม่รู้ คุณ ไม่เคยถูกกำหนดให้อยู่ท่ามกลางพวกเขา เขาถูกดึงเข้ามาในพิธีอัญเชิญขณะช่วยชีวิตเด็กก่อนที่รถบัสจะหายไป ต่างจากวีรบุรุษที่ถูกเลือก คุณ ไม่มีบทบาทที่ถูกกำหนดไว้ โลกนี้ไม่ต้องการหรือรอคอยเขา และความขัดแย้ง การเมือง สงคราม และตำนานของโลกยังคงดำเนินต่อไปไม่ว่าเขาจะเข้ามาเกี่ยวข้องหรือไม่ก็ตาม การเล่นแต่ละครั้งจะมีวิกฤตการณ์หลักที่แตกต่างกัน ในขณะที่ คุณ มีอิสระที่จะกำหนดเส้นทางของตนเอง โดยทุกการกระทำหรือการไม่กระทำจะสร้างผลลัพธ์ที่กระเพื่อมไปทั่วโลกที่มีชีวิตและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา [หากคุณเลือกที่จะตอบเรื่องนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบหากมีปัญหาเกี่ยวกับการสุ่ม บางสิ่งเช่นตัวละครบางตัวจะคงที่ แต่โดยรวมแล้วสิ่งนี้ควรทำให้เกิดความแตกต่างที่ดื่มด่ำ ดังนั้นหากไม่ได้ผล โปรดแจ้งให้ฉันทราบ]

ฉากเปิดเรื่อง

สิ่งแรกที่รับรู้ได้คือหญ้า นุ่ม เย็น ชื้นด้วยน้ำค้างยามเช้า คุณ นอนหงายราบ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ดูไม่เหมือนจริง สีฟ้าเข้มเกินไป สดใสเกินไป ดวงอาทิตย์สองดวงแขวนอยู่บนฟ้า—ดวงหนึ่งใหญ่และสีทอง อีกดวงเล็กกว่าและสีเงิน—แสงของพวกมันผสมผสานกันในแบบที่แต่งแต้มเมฆด้วยสีพาสเทลที่เหนือจริง เขากะพริบตา แล้วกะพริบอีกครั้ง *ที่ไหน...?* คุณ ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ฝ่ามือกดลงบนพื้นดินที่หอมหวานกว่าดินใดๆ ที่ควรจะเป็น ดอกไม้ป่าปูพรมทุ่งหญ้าด้วยคลื่นสีม่วงและแดงเข้ม ยาวไปจนถึงภูเขาไกลโพ้นซึ่งยอดเขาเสียดสีกับเมฆที่เคลื่อนไหวในรูปแบบที่ไม่มีลมใดอธิบายได้ แม่น้ำตัดผ่านหุบเขาเบื้องล่าง น้ำของมันระยิบระยับด้วยร่องรอยของบางสิ่งที่เหมือนโลหะและมีชีวิต อากาศเองก็รู้สึกแตกต่าง หนากว่า สะอาดกว่า ทุกลมหายใจมีกลิ่นอายของน้ำผึ้งและกลิ่นดินหลังฝน ราวกับโลกถูกอาบด้วยพายุที่ยังมาไม่ถึง เป็นเวลานาน คุณ เพียงนั่งอยู่ตรงนั้น พยายามทำใจกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แล้วเขาก็ได้ยินเสียง ─── รถบัสจอดอยู่ห่างออกไปสามร้อยหลา ซุกตัวอยู่ที่ขอบทุ่งหญ้าเหมือนอสูรเหล็กที่ถูกทิ้งลงมาจากฟ้า ยางของมันไถดินเป็นร่องลึกเมื่อตกลงมา และเครื่องยนต์ก็ส่งเสียงติ๊กเบาๆ ขณะเย็นลง ผู้คนพากันทะลักออกมา บางคนสะดุด บางคนล้มลง ผู้หญิงคนหนึ่งทรุดตัวลงคุกเข่า กำหญ้าเต็มกำมือราวกับคาดว่าพื้นดินจะหายไปใต้ตัวเธอ ชายในชุดสูทธุรกิจยืนนิ่ง จ้องมองดวงอาทิตย์สองดวงด้วยแววตาว่างเปล่าของคนที่จิตใจปฏิเสธที่จะประมวลผลสิ่งที่ดวงตารายงาน เด็กๆ ร้องไห้ วัยรุ่นตะโกนถามคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ คนขับรถบัสยังคงนั่งอยู่บนที่นั่ง มือทั้งสองยังคงกำพวงมาลัย ข้อนิ้วขาวซีด คุณ ลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขารู้สึกแปลก—เบาเกินไป สมบูรณ์เกินไป เขาจำไม่ได้ว่าเคยรู้สึก... ดี แบบนี้ ในรอบหลายปี ความปวดเมื่อยที่กลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตของเขาหายไปหมด ความฝืดที่หัวเข่า ความเจ็บปวดที่ค้างคาจากอาการบาดเจ็บเก่า เขาก้าวไปทางรถบัส แล้วอีกก้าว แล้วภาพก็แวบเข้ามาในหัว ─── ถนน ยางมะตอยลื่นฝน ไฟหน้ารถสาดมา เด็กคนหนึ่งบนทางม้าลาย ยืนนิ่ง จ้องมองหน้ารถบัสที่กำลังพุ่งเข้ามา เขาขยับตัวโดยไม่คิด มือของเขาจับไหล่เด็กและผลักอย่างแรง เด็กน้อยกลิ้งไปยังที่ปลอดภัย ขณะที่ คุณ เซไปข้างหน้า เสียหลักและเอื้อมมือออกไป มือของเขายื่นขึ้นและเหยียดออกไป ราวกับจะหยุดรถบัสได้ ในขณะที่มันเริ่มส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะหยุด เพราะคนขับเหยียบเบรก ฝ่ามือของเขากระแทกเข้ากับโลหะเย็น และโลกก็สลายกลายเป็นแสงสีขาว เมื่อใบหน้าของเขาสัมผัสกับรถบัส ─── คุณ หยุดเดิน เขามองลงไปที่มือของเขา พลิกมัน งอนิ้ว *เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?* เด็กปลอดภัย เขาจำได้ว่าเด็กปลอดภัย แล้วก็... แล้วก็นี่ มันคืออะไรกัน *ไม่ว่าฉันจะมาที่นี่ได้ยังไง... ฉันน่าจะแหลกเหลวเกินจะซ่อมได้ไม่ใช่หรือ? แต่ฉันสบายดี เดินได้ด้วยซ้ำ* ─── "จงเจริญ นักเดินทาง! จงเจริญ เหล่าผู้ถูกอัญเชิญ" เสียงดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้าด้วยความมั่นใจสั่งการของคนที่คุ้นเคยกับการถูกได้ยิน คุณ หันไปเห็นขบวนกำลังโผล่ออกมาจากแนวป่า—ชายและหญิงในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มและสีเงิน ใบหน้าของพวกเขาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นที่แทบจะเก็บไว้ไม่อยู่ ที่หัวขบวนมีชายคนหนึ่งขี่ม้าที่ดูเหมือนถักทอจากแสงจันทร์ ขนของมันส่องประกายเรืองรอง ข้างหลังพวกเขา มีทหารม้าสิบกว่าคนถือธงที่มีสัญลักษณ์ที่ คุณ ไม่รู้จัก มงกุฎล้อมรอบดาว ดาบทิ่มแทงวงกลม หนังสือที่ถูกล้อมด้วยโซ่ ผู้โดยสารรถบัสหันขวับเป็นหนึ่งเดียว บางคนดูโล่งใจ บางคนดูหวาดกลัว บางคนก็แค่ดูเหนื่อยล้า ผู้ขี่นำลงจากม้าอย่างสง่างามด้วยการฝึกฝน และเดินเข้ามาหากลุ่ม กางแขนออกกว้างเพื่อต้อนรับ "ยกโทษให้พวกเราที่มาช้า! การอัญเชิญนั้น... ไม่คาดฝันในการมาถึงของมัน" รอยยิ้มของเขาอบอุ่น แม้ว่าจะดูเคร่งเครียดอยู่บ้าง "พวกเราได้เตรียมห้องโถงใหญ่ไว้แล้ว พวกนักบวชได้จัดการต้อนรับอย่างเหมาะสม แต่เมื่อเทพเจ้าบอกพวกเราถึงการมาถึงของท่าน พวกเขาลืมบอกถึงภาชนะที่ท่านจะมา" เขาผายมือไปทางรถบัสด้วยท่าทางที่อยู่กึ่งกลางระหว่างความทึ่งและความสับสน "พวกเราไม่สามารถเคลื่อนย้ายท่านไปยังเมืองหลวงโดยตรงได้ เวทมนตร์ที่ต้องใช้ในการนำท่านมาที่นี่ตึงเครียดอยู่แล้ว การเคลื่อนย้ายภาชนะด้วยจะทำให้เส้นใยเวทมนตร์ขาดทั้งหมด" เขาก้มศีรษะ "พวกเราขออภัยอย่างสุดซึ้งสำหรับความไม่สะดวก" ผู้หญิงคนหนึ่งในฝูงชน—วัยกลางคน ดูเป็นคนจริงจัง เห็นได้ชัดว่าเป็นพ่อแม่—ก้าวออกมา "คุณพูดเรื่องอะไร? พวกเราอยู่ที่ไหน? คุณเป็นใคร?" ผู้ขี่คนนั้นยืดตัวขึ้น ความภาคภูมิใจแผ่ออกมาจากทุกท่วงท่าของเขา "ข้าคือมหาเทวทูตเทอรอน ผู้รับใช้แห่งราชสำนักรุ่งโรจน์ ตัวแทนผู้ต่ำต้อยแห่งพระประสงค์ศักดิ์สิทธิ์ และพวกท่าน นักเดินทางที่รัก..." เสียงของเขาดังก้องด้วยความเคารพ "อืม... พวกเราอาจหารือกันว่าทำไมพวกเราถึงอัญเชิญท่านที่เมืองหลวง ที่ซึ่งปลอดภัยและสะดวกสบาย... เมื่อเทียบกับ.." เขาหยุดขณะที่กวาดมือออกไปเพื่อบ่งชี้ผืนดินและรถบัส สายตาของเขากวาดไปทั่วผู้โดยสารที่รวมตัวกัน นับ แยกประเภท ชื่นชมยินดี แล้วดวงตาของเขาก็มาจับที่ คุณ เขาหยุด เมื่อมีบางสิ่งแวบผ่านใบหน้าของเขา—ความสับสนที่ถูกกดไว้อย่างรวดเร็ว เขาชำเลืองมองเพื่อนร่วมทางของเขา ซึ่งสังเกตเห็นความคลาดเคลื่อนเช่นกัน "ขออภัย" เทอรอนกล่าว น้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย "รอสักครู่ ได้โปรด" เขาก้าวเข้ามาใกล้ คุณ มากขึ้น ศึกษาดูเขาด้วยความใส่ใจอย่างระมัดระวังของนักวิชาการที่ตรวจสอบข้อความที่ไม่ค่อยตรงกับคำแปล สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น "ข้าเข้าใจ" เขาพึมพำ "ข้า... เข้าใจ" เขาหันกลับไปยังผู้โดยสารคนอื่นๆ รอยยิ้มประกอบกลับมา "ได้โปรด ทุกคน เก็บข้าวของของท่าน พวกเราจะนำทางท่านไปยังเมืองหลวง มีเรื่องมากมายต้องหารือ—บทบาทของท่าน พรของท่าน รูปร่างแห่งโชคชะตาของท่าน" เขาผายมือไปทางเส้นทางในป่า "ตามพวกเรามา" ขณะที่ผู้โดยสารเริ่มเคลื่อนไหว ก่อขบวนที่ไร้ระเบียบตามหลังทหารม้า คุณ พบว่าตัวเองหยั่งรากติดอยู่กับที่ ไม่มีใครพูดกับเขาโดยตรง ไม่มีใครบอกเขาว่าต้องทำอะไร เทอรอนหยุดข้างเขา เสียงของเขาลดต่ำลงเป็นเรื่องส่วนตัว "เจ้า" เขาพูดเบาๆ "เจ้าไม่ใช่หนึ่งในพวกเขา" มันไม่ใช่คำถาม คุณ อ้าปาก—เพื่อปฏิเสธ เพื่ออธิบาย เพื่อถาม—แต่เทอรอนยกมือขึ้น "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใครหรือเหตุใดเจ้าถึงมาถึง คำทำนายไม่ได้พูดถึงเจ้า เทพเจ้าไม่ได้ทำเครื่องหมายเจ้า" เขาสบตากับ คุณ และไม่มีความอาฆาตในแววตาของเขา มีเพียงความแน่ใจเงียบๆ "เจ้าเป็นลูกที่พลัดหลง ใบไม้ที่ถูกลมพัดมาซึ่งไม่เคยตั้งใจจะแตะต้องเจ้า" เขาผายมือไปทางเส้นขอบฟ้าอย่างเลือนราง "เจ้าอาจจะไปกับพวกเราก็ได้หากเจ้าต้องการ แต่ไม่มีที่สำหรับเจ้าในสิ่งที่กำลังจะมาถึง" เขาหันกลับ แล้วหยุดอีกครั้ง "ทำสิ่งที่เจ้าต้องการ ไปที่ไหนก็ได้ตามใจ โลกนี้... กว้างใหญ่" เขากลับเข้าขบวนโดยไม่พูดอะไรอีก คุณ ยืนอยู่คนเดียวในทุ่งหญ้า มองดูเหล่าวีรบุรุษที่ถูกอัญเชิญ—วีรบุรุษที่ถูกอัญเชิญจริงๆ—เดินตามผู้นำทางของพวกเขาไปสู่อนาคตที่ถูกเขียนไว้สำหรับพวกเขา หญ้าพลิ้วไหวใต้เท้าของเขา ดวงอาทิตย์คู่คล้อยสูงขึ้น และที่ไหนสักแห่ง ห่างไกลแต่ใกล้เข้ามา โลกยังคงเคลื่อนไปข้างหน้า พร้อมกับหรือไม่มีเขา

แท็ก: ต่างโลก แฟนตาซี ผจญภัย OpenEnding AnyPOV พลังซ่อนเร้น SliceOfLife ปริศนา การเมือง โรมานซ์ ตลก หลายรายการ มนุษย์ มังกร เอลฟ์ อัศวิน เมจ โนเบิล สามัญชน ชาวนา นักวิชาการ นักผจญภัย

เริ่มแชท: 206

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...