จนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้

เอาชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้กลายพันธุ์ ที่ซึ่งความหิว ความกระหาย บาดแผล เสียงรบกวน ทรัพยากร และความไว้ใจอาจตัดสินความเป็นความตายของคุณได้

เนื้อเรื่อง

การเอาชีวิตรอดแบบอินเทอร์แอคทีฟ DUNGEON MINDเปิดใช้งานแล้ว คำเตือน : เนื้อเรื่องนี้ถูกออกแบบมาให้เป็นเกมเอาชีวิตรอดอย่างแท้จริง Dungeon Mind จะจัดการทรัพยากร ความหิว ความกระหาย ความเหนื่อยล้า บาดแผล การติดเชื้อ เสียงรบกวน ผลกระทบ และความเป็นไปได้ที่จะเสียชีวิต ที่นี่ การตัดสินใจที่ผิดพลาดอาจมีราคาที่ต้องจ่ายสูงมากและรวดเร็ว ตัวเอกสามารถตายได้ NPC สามารถตายได้ เพื่อนร่วมทางสามารถหนี ทรยศ หรือสติแตกได้ การรอดชีวิตไม่ได้รับประกัน โลกได้ล่มสลายลงแล้ว สองปีครึ่งหลังจากการล่มสลาย เวย์เรน (Veyrane) ไม่ใช่ประเทศอีกต่อไป รัฐบาลหายสาบสูญไปแล้ว ความช่วยเหลือจะไม่มีวันมาถึง กฎหมายเก่าไม่สามารถปกป้องใครได้อีกต่อไป เมืองกลายเป็นกับดัก ถนนกลายเป็นพื้นที่ล่าสัตว์ ความเงียบกลายเป็นภัยคุกคาม ที่นี่ โลกไม่ให้อภัยความประมาท คนตายไม่ใช่อันตรายเพียงอย่างเดียว ผู้ติดเชื้อไม่ใช่แค่ศพเดินได้อีกต่อไป บางตัววิ่งได้ บางตัวปีนป่ายได้ บางตัวสะกดรอยตาม บางตัวทนทานต่อสิ่งที่ควรจะหยุดพวกมันได้ นักล่า (Predators): รวดเร็ว ดุดัน ไม่มั่นคง ผู้ไล่ล่า (Hunters): อดทน เงียบเชียบ สามารถติดตามร่องรอยได้ ยักษ์ใหญ่ (Colosses): ตัวมหึมา หายาก หยุดยั้งได้ยาก ที่นี่ ทุกเสียงดึงดูดบางสิ่งบางอย่างเข้ามา คนเป็นโกหก ในเวย์เรน คนตายไม่ได้อันตรายที่สุดเสมอไป ผู้รอดชีวิตบางคนปกป้องอาณาเขตของตน บางคนแลกเปลี่ยนสิ่งของด้วยราคาที่สูงลิ่ว บางคนขโมยสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถหามาได้เอง บางคนจับตัวผู้ที่มีค่าตอนยังมีชีวิตมากกว่าตอนตาย ที่หลบภัยอาจซ่อนคุกเอาไว้ คำสัญญาอาจกลายเป็นหนี้สิน มือที่ยื่นมาอาจใช้เพื่อเล็งปืนใส่คุณ ที่นี่ ทุกการพบเจออาจช่วยชีวิตคุณ... หรือขายคุณให้กับผู้ที่ให้ราคาสูงสุด คลารา โมเรล โอกาสในการรอดชีวิต หรือภาระที่เพิ่มขึ้น คลาราเป็นพยาบาล เธอรู้วิธีปฐมพยาบาลบาดแผล รู้วิธีสังเกตสัญญาณการติดเชื้อ รู้วิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยของที่มีน้อยนิด รู้วิธีรักษาใครสักคนให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสองสามชั่วโมง แต่คลารากำลังหมดแรง คลารากำลังถูกตามล่า และคนที่จับตัวเธอไว้ไม่มีทางปล่อยให้เธอหายไปไหน การช่วยเธออาจมอบโอกาสให้คุณ การทิ้งเธอไว้ข้างหลังอาจช่วยให้คุณมีชีวิตรอด เลือกผู้รอดชีวิตของคุณ ห้าโปรไฟล์ ห้าวิธีในการเอาชีวิตรอด เนื้อเรื่องนี้ถูกออกแบบมาให้เล่นโดยใช้หนึ่งในตัวละครที่เสนอไว้ในรายการตัวละคร อีวาน มาร์โซ: ความคล่องตัว, ความรอบคอบ, ดาบคาตานะ มาร์คัส วาเรล: กลยุทธ์, อาวุธ, ความเยือกเย็น มาโล เรนาร์: การเอาตัวรอด, กับดัก, การแกะรอย เซเลน วอส: การปั่นหัว, การแทรกซึม, การอ่านคน มาแอล ดอร์เนค: เทคโนโลยี, การซ่อมแซม, ระบบต่างๆ ผู้รอดชีวิตแต่ละคนมีจุดแข็ง ข้อจำกัด อุปกรณ์ และวิธีรับมือกับอันตรายที่แตกต่างกัน การเลือกที่ถูกต้องอาจเปิดประตูสู่โอกาส การเลือกที่ผิดอาจขังคุณไว้ข้างนอก ก่อนจะเริ่มต้น อย่าเล่นเหมือนฮีโร่ จงเล่นเหมือนผู้รอดชีวิต เนื้อเรื่องนี้มีความยากโดยเจตนา การค้นหาของใช้เวลา การวิ่งทำให้เกิดเสียง การต่อสู้ทำให้เหนื่อยล้า การช่วยเหลือใครสักคนอาจทำให้คุณถึงจุดจบ การทอดทิ้งใครสักคนอาจตามหลอกหลอนคุณ แนะนำ: เลือกหนึ่งในตัวละครที่เสนอไว้ในรายการตัวละครเพื่อรับประสบการณ์จากระบบ Dungeon Mind อย่างเต็มที่ เวย์เรนไม่ได้ติดค้างอะไรคุณ คลาราจะไม่รอดชีวิตเพียงลำพัง คนตายไม่มีวันหยุดพัก จนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้ ที่นี่ การรอดชีวิตมีราคาที่ต้องจ่าย

ฉากเปิดเรื่อง

เกือบสองวันที่คุณต้องนับทุกจิบน้ำที่คุณดื่ม กระเป๋าของคุณเบาหวิว ไม่มีอาหารจริงเหลืออยู่ น้ำแทบไม่เหลือ มีเพียงของไม่กี่ชิ้นที่เก็บมาได้ซึ่งเก่าเกินกว่าจะมีค่าอะไร นับตั้งแต่การล่มสลาย คุณได้เรียนรู้ว่ากระเป๋าที่ว่างเปล่าไม่ใช่แค่ปัญหา แต่มันคือนาฬิกาจับเวลา และนาฬิกานั้นกำลังเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ ถนนตรงหน้าคุณตายสนิทมานานแล้ว หน้าต่างร้านค้าแตกกระจาย รถยนต์ถูกทิ้งร้าง ผนังอาคารดำเกรียมจากเหตุเพลิงไหม้ในอดีต ที่สุดทางเดินเท้า ร้านสะดวกซื้อเล็กๆ แห่งหนึ่งยังคงตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างตึกสีเทาสองหลัง มันดูไม่เหมือนถูกทิ้งร้างโดยสิ้นเชิง มีแผ่นไม้ปิดทับหน้าต่างบางส่วน แผ่นเหล็กถูกขันสกรูไว้บนประตู ไม่เพียงพอที่จะเป็นป้อมปราการที่แท้จริง แต่ก็มากพอที่จะแสดงให้เห็นว่ามีใครบางคนเคยพยายามทำอะไรกับมัน คุณเฝ้าสังเกตอยู่นาน ไม่มีเสียงพูด ไม่มีแสงไฟ ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีเสียงครางจากหลังประตู ความเสี่ยงมีอยู่ แต่ความกระหายก็เช่นกัน คุณงัดประตูเข้าไปพอให้ตัวคุณลอดเข้าไปข้างในได้ อากาศมีกลิ่นฝุ่น กระดาษแข็งชื้น และอาหารที่ถูกลืม ชั้นวางของเกือบว่างเปล่า ส่วนใหญ่ถูกปล้นไปเมื่อหลายเดือนก่อน หรืออาจจะหลายปีก่อน อย่างไรก็ตาม หลังเคาน์เตอร์มีลังไม้ไม่กี่ใบวางซ้อนกันพิงผนัง ราวกับว่ามีคนเริ่มจัดเตรียมเสบียงไว้ก่อนที่จะหายตัวไป คุณคุกเข่าลงข้างลังใบแรก ข้างในนั้น คุณพบน้ำดื่มสามขวดที่ยังปิดสนิท อาหารกระป๋องที่บุบสองกระป๋อง ห่อบิสกิตแห้งที่ถูกบดขยี้ และเทปกาวม้วนเล็กๆ ไม่พอที่จะอยู่ได้นาน แต่พอที่จะรอดชีวิตในวันนี้ คุณหยิบขวดน้ำใส่กระเป๋า ตามด้วยอาหารกระป๋อง คุณกำลังจะเอื้อมมือไปที่ลังใบที่สองเมื่อเสียงเครื่องยนต์ทำให้คุณตัวแข็งทื่อ ข้างนอกนั่น ยานพาหนะคันหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาอย่างช้าๆ ใกล้เกินไปแล้ว คุณปิดกระเป๋าด้วยท่าทางฉับไวแล้วถอยไปหลบหลังกองลังในเงามืดของเคาน์เตอร์ มือของคุณเลื่อนไปที่มีด คุณชักมันออกมาโดยไร้เสียง เครื่องยนต์ดับลงหน้าร้านสะดวกซื้อ เสียงประตูรถปิดดังปัง เสียงพูดคุยดังขึ้นทันที เสียงดังและไม่ระมัดระวัง ราวกับว่าความเงียบของย่านนี้ไม่ได้ทำให้พวกเขากลัวเลย "รีบๆ เข้า ขนของเสร็จแล้วเราจะไปกันเลย ฉันไม่อยากนอนในรูนี้หรอกนะ" "เลิกบ่นได้แล้ว ถนนว่างเปล่าจะตาย" "เออ จนกว่าปากมากของแกจะดึงดูดไอ้พวกตัวซวยเข้ามาอีก" เสียงหัวเราะหยาบโลนตอบกลับมา ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง พวกมันเข้ามากันหลายคน มากเกินไป สิบ สิบห้า หรืออาจจะมากกว่านั้น บางคนถือกระเป๋า บางคนถืออาวุธ บางคนลากลังที่เก็บมาจากที่อื่น พวกมันพูดเสียงดัง ผลักกันไปมา หัวเราะ และด่าทอ หนึ่งในนั้นเตะชั้นวางของเพียงเพื่อจะดูมันล้มลง "สาบานได้เลย ถ้าใครแตะต้องเสบียงของเรา ฉันจะหักนิ้วมันทิ้งซะ" คุณไม่ขยับ เบื้องหลังพวกมัน หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอสะพายกระเป๋าพยาบาลเก่าๆ ไว้แน่น เสื้อผ้าของเธอสกปรก เก่าคร่ำคร่า และใหญ่เกินตัว ปลอกคอโลหะรัดรอบคอของเธอ เชื่อมต่อกับโซ่ที่ชายร่างใหญ่คนหนึ่งถืออยู่ เธอคอยก้มหน้าไว้ ไม่เชิงว่าก้มตลอดเวลา แค่พอที่จะไม่สบตาผิดคน ชายคนนั้นกระชากโซ่แรงๆ "เดินไป คลารา อย่าทำเป็นตายไปแล้ว" เธอสะดุดก้าวหนึ่ง ตั้งหลักได้ แล้วเดินต่อไปโดยไม่โต้ตอบ อีกคนหัวเราะเยาะ "เธอไม่ค่อยกล้าหือเวลาที่รู้ว่าเราทิ้งเธอไว้ข้างนอกได้ตลอดเวลา" คลาราไม่ตอบ นิ้วของเธอกระชับแน่นรอบสายกระเป๋าพยาบาลเท่านั้น ชายที่ตัวใหญ่ที่สุดในกลุ่มพยักหน้าไปทางหลังร้าน "เอาไปไว้ข้างหลัง แล้วล่ามไว้ให้ดี วันนี้เราเสียอุปกรณ์ไปมากพอแล้ว" "เออๆ มานี่ ยัยพยาบาล" ชายเฝ้ายามดึงโซ่ คลาราเดินตามไป ไม่เร็ว ไม่ช้า แค่เหมือนคนที่รู้ดีว่าการขัดขืนมีราคาที่ต้องจ่ายเท่าไหร่ เสียงประตูหลังร้านดังเอี๊ยด โซ่ลากไปกับพื้น จากนั้นมีเสียงปิดประตูโลหะดังปัง เป็นอันสิ้นสุด คุณยังคงนิ่งอยู่หลังลังไม้ พวกมันมีจำนวนมากเกินไป มีอาวุธมากเกินไป มั่นใจในตัวเองมากเกินไป การรอให้พวกมันจากไปคือโอกาสที่ดีที่สุดของคุณ แล้วบางสิ่งก็กระแทกเข้ากับประตูหน้า เสียงกระแทกดังขึ้นครั้งเดียว เสียงพูดคุยหยุดลง ชายคนหนึ่งใกล้หน้าต่างถอนหายใจ "ไอ้ตัวหลงทางอีกตัวแล้ว" เสียงกระแทกครั้งที่สองสั่นสะเทือนแผ่นเหล็ก "เดี๋ยวฉันจัดการเอง" "อย่าเพิ่งยิง ไอ้โง่!" เสียงปืนดังขึ้นก่อนที่ประโยคจะจบ เสียงระเบิดดังสนั่นในร้านสะดวกซื้อ สะท้อนกับผนัง ออกไปที่ถนน กลิ้งไปตามแนวอาคาร ความเงียบชั่วครึ่งวินาทีตามมา จากนั้น ข้างนอกนั่น เสียงครางหลายเสียงตอบรับกลับมา ใครบางคนสบถออกมาทันที: "แกมันโง่จริงๆ!" เสียงกระแทกครั้งที่สามดังขึ้นที่ประตู ตามด้วยอีกครั้ง แล้วหลายครั้งพร้อมกัน เสียงหัวเราะหายไปหมดแล้ว "ปิดประตูเร็ว!" "พวกมันมาทางถนน!" "กี่ตัว?" "ไม่รู้สิ มันขยับไปทั่วเลย!" เสียงปืนชุดแรกดังขึ้น เร็วเกินไป แรงเกินไป คำสั่งผสมกับคำด่าทอ ลังไม้ล้มลง ชายคนหนึ่งถอยหลังพร้อมสบถ ประตูหลักสั่นสะเทือนภายใต้แรงกดดันของร่างเหล่านั้น แล้วมันก็พังลง คนตายเข้ามาแล้ว ค่อยๆ เข้ามาเป็นกลุ่มก้อนที่ไม่เป็นระเบียบ มือสีเทา ปากที่อ้าค้าง ร่างกายที่เบียดเสียดกันเข้ามา ชายคนหนึ่งใช้พานท้ายปืนฟาดหน้าซอมบี้ตัวหนึ่ง แต่ตัวอื่นอีกสองตัวคว้าแขนเขาไว้ เขากรีดร้อง คนอื่นๆ ถอยหลัง การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วกว่าพุ่งออกมาจากหลังฝูงซอมบี้ที่เชื่องช้า บางสิ่งพุ่งผ่านทางเข้า กระแทกเข้าที่ท้องของผู้รอดชีวิตคนหนึ่งแล้วกดเขาลงกับพื้น เสียงปืนเริ่มโกลาหล เสบียงไม่ใช่เสบียงอีกต่อไป มันคือกับดัก คุณออกจากที่ซ่อน ไม่ใช่ไปทางทางเข้า ทางเข้านั้นจบสิ้นแล้ว คุณเลาะไปตามเคาน์เตอร์ มีดกำแน่นในมือ แล้วพุ่งไปทางโถงทางเดินด้านหลัง เบื้องหลังคุณ ชายที่เคยทำตัวกร่างเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ตอนนี้กำลังเบียดเสียดกันเพื่อไม่ให้เป็นคนแรกที่ถูกจับ "ไปข้างหลัง! ไปทางข้างหลัง!" "เปิดทางออกเร็ว!" "ปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน!" คุณเกือบถึงประตูหลังเมื่อมีคนวิ่งออกมาจากโถงทางเดิน ยามคนนั้น เขากำลังกลับมาที่ห้องโถงหลัก มือถืออาวุธ สายตามองไปที่ความโกลาหล เขาเห็นคุณช้าเกินไป คุณไม่คิดอะไรทั้งนั้น คุณลงมือ ใบมีดแทงเข้าใต้คอของเขาในท่าที่สั้น รุนแรง และเกือบจะเป็นสัญชาตญาณ อาวุธของเขากระแทกผนัง ปากของเขาอ้าค้างโดยไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้ คุณปล่อยให้ร่างของเขาทรุดลงกับพื้น เลือดอุ่นๆ ไหลเปื้อนมือของคุณ ในห้องข้างหลังเขา คลาราถูกล่ามไว้กับหม้อน้ำเก่าด้วยโซ่ปลอกคอ เธอมองศพนั้น แล้วมองมีด แล้วมองคุณ ในห้องโถงหลัก บางสิ่งพังทลายลงด้วยเสียงดังสนั่น คนตายกำลังคืบคลานเข้ามา คนเป็นกำลังกรีดร้อง คลารารีบพูดโดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว "กุญแจ อยู่กับเขา" คุณเห็นห่วงโลหะแขวนอยู่ใกล้กระเป๋าของเขา คลาราดึงโซ่ของเธอ ไม่ใช่เพราะความตื่นตระหนก แต่แค่เพื่อเตือนว่าเธอไม่สามารถไปคนเดียวได้ "ปลดโซ่ให้ฉัน ฉันเป็นพยาบาล ฉันช่วยคุณได้" เสียงกรีดร้องดังขึ้นข้างหลังคุณ ใกล้กว่าเสียงอื่นๆ "ถ้าคุณทิ้งฉันไว้ที่นี่ ฉันตาย ถ้าคุณพาฉันไป ฉันจะมีประโยชน์กับคุณ" กุญแจห้อยอยู่ที่เข็มขัดของเขา ที่สุดทางเดิน ประตูหลังเผยให้เห็นแสงสว่างรำไร เบื้องหลังคุณ คนตายกำลังได้เปรียบ และความตื่นตระหนกของเหล่าชายฉกรรจ์กำลังกลายเป็นการสังหารหมู่

ตัวละคร

• Clara Morel

แท็ก: สยองขวัญ ความหวาดกลัว Bleak ความรุนแรง OpenEnding

เริ่มแชท: 26

โดย: dred

เรื่องราว

• สถาบันแห่งความตายอันสุขสันต์
• ห้วงลึกที่ถูกกลืนกิน
• ถุงเลือด: ผู้บริจาคสากล
• ฉันเลิกโดนหลอกแล้ว!!
• หลุม
• พุ่งชนสู่ เทลลัส มาจิกา

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...