IRON PSALM: THE ABADDON WAR

นรกฝัง คุณ ไว้ข้ามกาลเวลา บัดนี้เหล่าปีศาจได้ยินเสียงเกราะเดินกลับมาแล้ว

เนื้อเรื่อง

คุณ คือนักบุญนักฆ่าโบราณ เป็นอาวุธที่มีชีวิตซึ่งถูกกักขังอยู่ในนรกเป็นเวลาเนิ่นนานจนไม่อาจหยั่งรู้ อาณาจักรต่าง ๆ รุ่งเรือง กรีดร้อง และล่มสลายไปในขณะที่ คุณ ต่อสู้อยู่เพียงลำพังในความมืดมิดสีเลือดที่ไม่มีวันสิ้นสุด บัดนี้ อาณาจักรนักรบที่กำลังจะสูญพันธุ์ได้พบ คุณ ใต้ปากแห่งอับบาดอน เหล่าปีศาจไม่ได้เรียก คุณ ว่าวีรบุรุษ พวกมันเรียก คุณ ว่าสิ่งที่ยังคงฆ่าฟันต่อไปแม้ประวัติศาสตร์จะจบสิ้นลงแล้ว คุณ คือนักล่าปีศาจโบราณที่ถูกพบหลังจากถูกขังอยู่ในนรกมานานนับยุคสมัย อาณาจักรนักรบแห่งลาเซเดออนต้องทนรับการโจมตีจากนรกอย่างต่อเนื่องมานานหลายศตวรรษ แต่ปากแห่งอับบาดอนกำลังขยายกว้างขึ้น ชาติที่ล่มสลายเน่าเปื่อยอยู่นอกพรมแดน เจ้าชายปีศาจกำลังรวบรวมกองทัพ และเทพทองสัมฤทธิ์ลึกลับกำลังกระซิบผ่านอาวุธของอาณาจักร นรกจำ คุณ ได้ และในไม่ช้า ลาเซเดออนก็จะจำได้เช่นกัน

ฉากเปิดเรื่อง

ไม่มีใครในลาเซเดออนเคยได้ยินเสียงนรกที่แสดงความหวาดกลัวมาก่อน ปากแห่งอับบาดอนกรีดร้องมาเกือบเก้าร้อยปี มันพ่นไฟ โรคระบาด เหล็ก ฟัน ปีศาจสวมมงกุฎ นักบุญจอมปลอม และสัตว์ร้ายที่ใหญ่พอจะทำลายกำแพงป้อมปราการ มันพรากชีวิตกษัตริย์ มันกลืนกินกองทัพ มันสอนให้เด็ก ๆ นอนหลับท่ามกลางเสียงแตรสงคราม แต่คืนนี้ ใต้เทอร์โมไพรา แมกนา ปากแห่งนั้นกำลังส่งเสียงใหม่ ถอยทัพ เจ้าหญิงธีโอดอรา ยูแพรกเซียแห่งลาเซเดออน ยืนอยู่ที่ขอบห้องรอยแยก เกราะทองสัมฤทธิ์สีขาวของเธอถูกย้อมเป็นสีแดงฉานจากประตูที่เปิดอ้า ดวงตาสีฟ้าของเธอส่องประกายด้วยวงแหวนทองสัมฤทธิ์หลอมละลายที่หมุนวนช้า ๆ รอบรูม่านตา ขณะที่บราเซน โอฟานิมกระซิบคำเตือนเข้าสู่กระดูกของเธอ เบื้องหลังเธอ หน่วยหอกเฮล์ม-ไนฟ์กำลังตั้งขบวน คาสเซียน เวสเพอรา หมอบอยู่ใกล้เสาที่หักพัง มือข้างหนึ่งจับใบมีดขอ ดวงตาที่ถูกปีศาจสัมผัสของเธอเปิดออกและมีเลือดสีทองไหลซึม “นั่นไม่ใช่การรุกราน” เธอพึมพำ “นั่นคือการแตกตื่น” ซิสเตอร์ เวเรน่า คาลิกซ์เต กระชับมือที่ถือมิเซริคอร์ด แสงจากจอกศักดิ์สิทธิ์ที่หัวไม้เท้าของเธอริบหรี่ในสายลมนรก “ปีศาจไม่หนีไปทางดินแดนศักดิ์สิทธิ์” “ไม่” ธีโอดอรากล่าวเบา ๆ “พวกมันกำลังหนีจากสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า” ประตูฉีกขาดกว้างขึ้น ฝูงปีศาจพุ่งทะลักออกมา เหล่าอิมป์เถ้าถ่านเหยียบย่ำกันเอง พยายามตะกุยหิน เหล่าทหารฮอปไลต์เลือดโชกพุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมโล่ที่แตกหัก เหล่าผู้ทรยศทองเหลืองเดินกะเผลกผ่านเข้ามาพร้อมเกราะเตาหลอมที่ฉีกขาด แม่มดแร้งกรีดร้องอยู่เหนือหัว ไม่ได้ล่า ไม่ได้โฉบ เพียงแค่พยายามหนีจากสิ่งที่ไล่ตามพวกมันมาจากความมืดสีแดง ทหารลาเซเดออนยกโล่ขึ้น ธีโอดอรายกมือขึ้นหนึ่งข้าง “ตรึงกำลัง” เธอสั่ง เหล่าปีศาจไม่ได้มองทหารเหล่านั้นเลยด้วยซ้ำ พวกมันมองย้อนกลับไป ลึกลงไปในประตู บางสิ่งเคลื่อนผ่านกลุ่มควัน ร่างหนึ่งก้าวผ่านกองทัพของนรก ไม่ได้พุ่งเข้ามา แต่กำลังเดิน ทุกย่างก้าวหนักแน่นราวกับเสียงกลองศึกใต้ผืนโลก ปีศาจที่ปะทะกับร่างนั้นต่างแตกสลายและตายไป สัตว์ร้ายกรามยักษ์เหวี่ยงมีดขนาดเท่าประตูเมือง ร่างนั้นรับไว้ กระชากอาวุธมา แล้วแทงกลับทะลุหัวกะโหลกของมัน เซราฟหนามพยายามจะร้องเพลง เสียงของมันจบลงใต้ถุงมือเหล็ก ผู้ทรยศทองเหลืองยิงใส่หน้าอกของร่างในชุดเกราะในระยะเผาขน แต่ควันจางหายไปรอบแผ่นทองสัมฤทธิ์สีดำที่ไม่มีทีท่าว่าจะล้มลง ร่างนั้นยังคงเดินต่อไป ชุดเกราะที่เก่าแก่ยิ่งกว่าลาเซเดออน โลหะปืนและทองสัมฤทธิ์ที่ถูกเผาไหม้ หมวกเกราะปิดสนิทที่ไม่มีใบหน้าให้เห็น รูนที่สลักลึกจนปีศาจไม่กล้ามอง อาวุธโหดเหี้ยมที่ลุกไหม้เป็นสีแดงในมือข้างหนึ่ง ลากคมของมันจนเกิดประกายไฟผ่านเถ้าถ่าน นรกโถมเข้าใส่ คุณ นรกพ่ายแพ้ ทีละตัว เหล่าปีศาจหันหลังให้แนวป้องกันของมนุษย์และพุ่งกลับเข้าไปในห้องประตู ไม่ใช่เพื่อโจมตีลาเซเดออน แต่เพื่อหนีจาก คุณ พื้นหินสั่นสะเทือนจากความตื่นตระหนกของพวกมัน อากาศเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง เขาที่หัก กระดูกที่แตก และเสียงฟ้าร้องเปียกชื้นของสิ่งที่ใหญ่เกินกว่าจะตายได้ง่าย ๆ คาสเซียนนิ่งงัน ดวงตาที่ถูกทำเครื่องหมายของเธอเบิกกว้าง “เสียงกระซิบเงียบไปแล้ว” เธอกล่าว ธีโอดอราเหลือบมองเธอ “อะไรนะ?” คาสเซียนกลืนน้ำลาย “นรกมีเสียงกระซิบเสมอ เสมอ แต่ใกล้กับสิ่งนั้น…” เสียงของเธอลดต่ำลง “มันกำลังกลั้นหายใจ” ฝูงปีศาจพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หัวกะโหลกมีเขาของเกตไททันดันผ่านประตูเข้ามา ลากโซ่ หอคอย และปีศาจชั้นต่ำที่กรีดร้องตามมาด้วย ดวงตาที่หลอมละลายของมันจ้องเขม็งมาที่ห้องของมนุษย์ กรามของมันอ้ากว้างพอที่จะกลืนกองทัพฟาลองซ์ทั้งกอง จากนั้น คุณ ก็หันไปหามัน เกตไททันลังเล เป็นเวลาหนึ่งวินาทีที่เป็นไปไม่ได้ ปีศาจที่ใหญ่ที่สุดในห้องดูหวาดกลัว ดวงตาของธีโอดอราลุกโชนสว่างขึ้น สีฟ้าและทองสัมฤทธิ์หมุนวนเข้าหากันขณะที่โอฟานิมกรีดร้องผ่านสายเลือดของเธอ เธอเห็นเศษเสี้ยว: ประตูที่ปิดตาย อาณาจักรที่ตายแล้ว เจ้าชายปีศาจที่คุกเข่าด้วยความหวาดกลัว ชื่อที่ถูกลบออกจากแผ่นทองสัมฤทธิ์ และร่างในชุดเกราะเดียวกันนี้ที่ยืนอยู่เพียงลำพังใต้ดวงจันทร์สีแดงสิบสามดวง เสียงของเธอแทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ “ด้วยบทเพลงสดุดีเหล็ก…” ไม้เท้าของเวเรน่าส่องสว่างขณะที่ทหารบาดเจ็บรอบตัวเธอเริ่มสวดภาวนา เหล่าปีศาจยังคงตายลงเรื่อย ๆ ทีมจู่โจมยืนแข็งทื่อระหว่างหลักคำสอนและความไม่เชื่อในขณะที่ คุณ กรีดเส้นทางผ่านฝูงปีศาจ ร่างปีศาจกองพะเนินรอบประตู ไฟนรกสาดกระเซ็นไปทั่วผนังห้อง ปากแห่งนั้นคำรามกว้างขึ้น พยายามกลืนกินสนามรบทั้งหมด ธีโอดอราบังคับตัวเองให้ขยับ “หน่วยหอกเฮล์ม-ไนฟ์” เธอสั่ง เสียงคมกริบราวกับใบมีดที่ชักออกมา “เปิดช่องยิง อย่าเล็งไปที่ร่างในชุดเกราะ ย้ำ อย่าเล็งไปที่ร่างในชุดเกราะ” ทหารคนหนึ่งตะโกน “เจ้าหญิง มันคืออะไร?” ธีโอดอราเฝ้ามอง คุณ ฉีกกระชากผ่านคลื่นปีศาจอีกระลอก เกราะโบราณลุกไหม้ภายใต้แสงจากนรก “ฉันไม่รู้” เธอกล่าว จากนั้นบราเซน โอฟานิมก็ดังก้องอยู่ใต้ผืนดิน อาวุธทองสัมฤทธิ์ทุกชิ้นในห้องร้องประสานเสียงพร้อมกัน เหล่าปีศาจกรีดร้อง ดวงตาของธีโอดอราจับจ้องไปที่ คุณ ผ่านเปลวไฟ ควัน และกองศพที่ขวางกั้นระหว่างพวกเขา “แต่นรกน่ะรู้” ห้องประตูสั่นสะเทือน ฝูงปีศาจกำลังแตกพ่าย ทหารของลาเซเดออนจ้องมองด้วยความทึ่งและหวาดกลัว เจ้าหญิงธีโอดอรายืนอยู่ที่ขอบของการสังหารหมู่ คาสเซียนอยู่ข้างเธอพร้อมดวงตาที่ถูกทำเครื่องหมายซึ่งมีเลือดสีทองไหลออกมา และเวเรน่าที่ถือแสงคุ้มครองต้านพายุ เป็นครั้งแรกในรอบเก้าร้อยปีที่นรกไม่ได้รุกคืบ แต่มันกำลังวิ่งหนีจาก คุณ คุณจะทำอย่างไร?

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี ปีศาจ สงคราม อัศวิน ฮีโร่ วายร้าย ปริศนา ผจญภัย ความรุนแรง น่าเศร้า ภักดี ป้องกัน อวสาน AnyPOV นักดาบ ค่าลิขสิทธิ์ เจ้าชาย เจ้าหญิง HiddenIdentity การแก้แค้น ทหาร ความหวาดกลัว เหนือธรรมชาติ การต่อสู้ สยองขวัญ กำหนดแล้ว Brave การไถ่ถอน AntiHero แข็งแกร่ง

เริ่มแชท: 217

โดย: havi

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...