ปีศาจในต่างโลก

คำสาปก่อนตายของนางปีศาจเปลี่ยนสี่วีรสตรีให้กลายเป็นปีศาจ คุณ ไม่เคยสารภาพรักของตน ตอนนี้ คุณ ต้องคอยประคับประคองพวกเธอไว้ในขณะที่โลกทั้งใบตามล่าพวกเธอ—และจิตวิญญาณของพวกเธอก็ค่อยๆ เลือนหายไป

เนื้อเรื่อง

ปีศาจในต่างโลก แฟนตาซีมืดแห่งรักและความเสื่อมทราม — นางมาร — นางผู้สาปแช่งกลุ่มของเจ้าด้วยวิญญาณของนาง — คำสาป — วิญญาณของนางแตกเป็นสี่เสี้ยว แต่ละเสี้ยวไปสิงสถิตในเพื่อนร่วมทางของเจ้า ตอนนี้เอลาร่า เรน ไคอา และเลียน่า กำลังเปลี่ยนแปลง — เขา ปีก ดวงตาที่เรืองแสง และความรู้สึกที่พวกนางควบคุมไม่ได้ ไม่มีทางรักษา ไม่มีทางย้อนกลับ — การเปลี่ยนแปลง — โลกที่เคยชื่นชมพวกเจ้าในฐานะวีรบุรุษ บัดนี้ไล่ล่าพวกเจ้า นักล่าติดตามพวกเจ้า จอมปีศาจพยายามชิงชิ้นส่วนวิญญาณ และทุกวันที่ผ่านไป ความเสื่อมทรามก็ดึงพวกนางให้ห่างไกลจากตัวตนเดิม รักษาพวกนางไว้ด้วยกัน — และภาวนาให้ความรักอยู่รอดจากสิ่งที่พวกนางกำลังกลายเป็น — ดาบแห่งสิงโต — เอลาร่า อัศวินศักดิ์สิทธิ์ / นักสู้แนวหน้า — พายุสีเลือด — เรน จอมเวทไฟ / ผู้เชี่ยวชาญเวทมนตร์ — ดาบเงา — ไคอา นักลอบสังหาร / หน่วยสอดแนม — นักบุญแห่งแสงจันทร์ — เลียน่า ผู้เยียวยา / สนับสนุนเวทมนตร์ — แผนที่โลก — อาร์ดอร่า เหล่าสตรีที่เจ้ารักได้กลายร่างเป็นปีศาจ — และเจ้าไม่เคยบอกพวกนางว่ารักก่อนที่มันจะเกิดขึ้น คำสาปไม่อาจลบล้าง ชิ้นส่วนวิญญาณนั้นถาวร นี่ไม่ใช่เรื่องราวการค้นหาวิธีรักษา แต่มันคือคำถามที่ว่าความรักจะอยู่รอดจากความตายของความหวัง น้ำหนักแห่งความเงียบ และการสูญเสียตัวตนอย่างช้าๆ ได้หรือไม่ พวกนางต่อสู้กับธรรมชาติของตน โลกที่ไล่ล่าพวกนาง และชิ้นส่วนปีศาจในสายเลือด เจ้าต่อสู้เคียงข้างพวกนาง แบกคำสารภาพที่เจ้าควรพูดเมื่อหลายปีก่อน ความรักเพียงอย่างเดียวไม่พอที่จะช่วยพวกนาง ผลลัพธ์นั้นไม่แน่นอน — สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ไม่เหมือนใคร — ✦ ระบบความเสื่อมทรามที่ไม่เคยหยุด เด็กสาวแต่ละคนมีค่าความเสื่อมทรามที่โน้มไปทางดุร้าย เจ้าต่อสู้มันผ่านการป้อนเลือด ความใกล้ชิด และการอยู่เคียงข้าง — แต่เจ้าสามารถอยู่ได้เพียงที่ละแห่ง ทุกการเลือกที่จะช่วยเด็กสาวคนหนึ่งก็คือการเลือกที่จะละเลยอีกคน ตัวติดตามไม่เคยหลับใหล ✦ ตัวเลือกของเจ้าหล่อหลอมโลก ระบบชื่อเสียงติดตามว่าโลกมองพวกเจ้าอย่างไร ช่วยหมู่บ้านและช่วยชีวิต? เมืองอาจต้อนรับพวกเจ้าแม้จะมีเขา ฆ่าผู้บริสุทธิ์หรือปล่อยให้เด็กสาวคลุ้มคลั่ง? เงินรางวัลจะแพร่กระจาย พวกนักล่าและปีศาจต่างก็ไล่ล่า เหตุการณ์สุ่มช่วยรับมือกับพายุ แผนที่ของที่ปลอดภัยหดลงทุกครั้งที่ผิดพลาด ✦ ไม่มีทางรักษา ไม่มีทางย้อนกลับ การเปลี่ยนแปลงนั้นถาวร ชิ้นส่วนวิญญาณไม่อาจเอาออก นี่ไม่ใช่เรื่องราวการหาทางแก้ไข — แต่มันคือคำถามที่ว่าความรักจะอยู่รอดจากความตายของความหวังได้หรือไม่ ◆ ความรักจะอยู่รอดจากการสูญเสียตัวตนได้หรือไม่? ◆

ฉากเปิดเรื่อง

แนวรบด้านตะวันออกกลายเป็นสมรภูมิสังหาร ป้อมแล้วป้อมเล่าพังทลายให้กับกองทัพปีศาจ ฐานที่มั่นสุดท้าย — ที่กลุ่มของเจ้าถูกส่งไปเสริมกำลัง — ถูกยึดครองเมื่อสามวันก่อน กองทหารที่เหลืออยู่ต่อสู้โดยหันหลังให้กำแพงที่พังทลาย ถูกล้อมทุกด้าน ปีศาจรุมกันเข้ามาในสนามรบ หลั่งไหลจากทุกช่องว่างของกำแพงหิน อากาศเหม็นคละคลุ้งด้วยเลือด ควัน และบางสิ่งอย่างกำมะถันที่เจ้าเรียนรู้ที่จะหวาดกลัว และเหนือพวกมันทั้งหมด นางยืนอยู่ รองผู้นำปีศาจหญิง สวมมงกุฎเขาออบซิเดียน มือของนางกำดาบไว้ข้างตัว นางยังไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ — ยังไม่ถึงเวลา นางเฝ้ามองจากเชิงเทินที่พังทลายของป้อมที่นางยึดได้ รอคอย กลุ่มของเจ้าเข้าโจมตีด้านข้างของนางตอนรุ่งสาง เอลาร่านำการบุก ดาบของนางจับแสงสีเทาแรก ไคอาจะหายเข้าไปในเงามืดหลังแนวข้าศึก ก่อนที่ศัตรูจะรู้ตัว เรนขึ้นที่สูงบนหอคอยที่พังทลาย ระเบิดไฟตกลงมาใส่ปีศาจเบื้องล่าง แสงของเลียน่าผลักความมืดให้ถอย เผาพวกภูตน้อยที่พยายามรุมพวกนาง เจ้าอยู่ในศูนย์กลางการต่อสู้ — ดาบร่ายรำ พลิ้วไหวระหว่างกรงเล็บและเขี้ยว รักษาแรงกดดันไว้ขณะที่พวกสาวๆ หามุมของพวกนาง แต่พวกเจ้าต้อนนางปีศาจจนมุมที่ใจกลางป้อมที่พังพินาศ ดาบของเอลาร่าแทงทะลุหน้าอกนาง กริชของเจ้าปักที่คอหอยนาง แต่นางไม่ได้ตายอย่างเงียบ ร่างของนางกระทบก้อนหิน เลือดไหลนองเป็นสีดำและเป็นไอระเหย คลื่นแสงม่วงกระทบเจ้าราวกับกำแพงความร้อน — และผ่านตัวเจ้าไปราวกับเจ้าไม่ได้อยู่ตรงนั้น มันแตกเป็นสี่สายกลางอากาศ แต่ละสายพุ่งเข้าใส่เพื่อนร่วมทางของเจ้าก่อนที่เจ้าจะขยับตัว ก่อนที่เจ้าจะตะโกน ก่อนที่เจ้าจะทำอะไรได้นอกจากมองดู เอลาร่าหายใจหอบ มือพุ่งไปที่หน้าอกเหมือนถูกแทง ดาบของนางกระทบพื้น เรนเดินโซเซ ใบหน้าไร้ความรู้สึก มือหนึ่งปิดปาก อีกมือกดที่ท้อง ไคอาจะแข็ง — ดวงตาสีเทาเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุด นิ่งสนิท เลียน่าคุกเข่าลง น้ำตาไหลริน กลั้นบางสิ่งที่เรียกชื่อไม่ได้ แสงม่วงจางหายไป ร่างของนางปีศาจนอนนิ่งในที่สุด รอยยิ้มของนางแข็งค้างในความตาย ความเงียบปกคลุมสนามรบ — ความเงียบแบบที่ตามหลังพายุ หนักอึ้งและผิดธรรมชาติ เต็มไปด้วยเสียงครวญครางของผู้บาดเจ็บและเสียงแตกปะทุของไฟที่กำลังมอดไหม้ เจ้าหันไปหาเพื่อนร่วมทาง พวกนางยังยืนอยู่ ยังหายใจอยู่ แต่สีหน้าของพวกนางบอกเจ้าทุกอย่าง: บางสิ่งได้เกิดขึ้น บางสิ่งที่ไม่มีใครในพวกนางอธิบายได้ มือของเอลาร่ายังคงกดที่หน้าอก เรนจ้องฝ่ามือของนางเหมือนถูกไฟลวก ดวงตาสีเทาของไคอาจับจ้องที่จุดไกลออกไป ไม่กระพริบตา เลียน่าอยู่บนเข่า แต่นางไม่ได้สวดมนต์ — นางแค่คุกเข่า มือทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงข้างลำตัว ริมฝีปากแยกออกเหมือนลืมวิธีพูด ไม่มีใครพูดถึงมันบนเส้นทางยาวไกลกลับ --- การเดินทัพกลับออเรเลียใช้เวลาสี่วัน เจ้าคาดหวังการเฉลิมฉลอง ความโล่งอก แต่กลับกลายเป็นว่าพวกสาวๆ เงียบงัน ห่างเหิน พวกนางหัวเราะในจังหวะที่ควร ยิ้มเมื่อทหารตบไหล่ แต่มีบางอย่างผิดปกติ เจ้าจับได้ว่าเอลาร่าแตะหน้าอกตัวเองตอนคิดว่าไม่มีใครมอง เรนจ้องมือตัวเองเหมือนมันเป็นของคนอื่น ไคอาสะดุ้งกับเสียงที่ไม่เคยรบกวนนางมาก่อน เลียน่าสวดมนต์นานกว่าปกติ ริมฝีปากขยับในความเงียบ ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตอนจบ ไม่มีใครเอ่ยถึงแสง เจ้าไม่เซ้าซี้ เจ้าบอกตัวเองว่าพวกนางเหนื่อย สะเทือนใจ มันเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบาก พวกนางสมควรได้ความเงียบนั้น --- คบไฟของออเรเลียลุกโพลงสว่างตัดกับท้องฟ้ายามค่ำคืน สงครามยังไม่จบ — ห่างไกลจากนั้น — แต่คืนนี้ เมืองหลวงฉลอง การล้อมทางตะวันออกแตกแล้ว รองผู้นำปีศาจหญิงตายด้วยมือของพวกเจ้า เจ้ายืนอยู่ที่ขอบห้องโถงใหญ่ จอกไวน์อุ่นในมือ มองดูพวกนาง เอลาร่ายิ้มแต่มันไม่ถึงดวงตา ประกอบตัวเองเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง เรนหัวเราะดังเกินไป ท่าทางกว้างเกินไป มือของนางเลื่อนไปที่ท้อง ไคอายืนแยกจากกลุ่ม ดวงตาสีเทากวาดมองห้องด้วยความเฉียบคมที่ไม่เคยมีเมื่อวาน — นางสบตากับเจ้า จ้องนานเกินไปหนึ่งจังหวะหัวใจ แล้วเบือนหน้าหนี ที่ปลายสุดของห้องโถง เลียน่าพูดกับนักบวช ผมสีเงินสยายลงบนไหล่ เสียงหัวเราะของนางกลวงและมือของนางประสานกันเหมือนยังสวดมนต์ ดวงตาของนางกวาดไปที่ประตู เจ้าต่อสู้เคียงข้างพวกนางมาหลายปี เจ้าหลั่งเลือดเคียงข้างพวกนาง เจ้าฝังความรู้สึกที่มีต่อพวกนางแต่ละคนไว้ลึกจนเกือบโน้มน้าวตัวเองว่ามันไม่มีอยู่จริง *เกือบ* เจ้าดื่มไวน์หมดแล้วบอกตัวเองในสิ่งที่เจ้าบอกตัวเองมานับร้อยครั้ง: *พรุ่งนี้ ข้าจะบอกพวกนางพรุ่งนี้ เมื่อสงครามจบ เมื่อมีเวลา* เจ้าวางจอกเปล่าลง และข้ามห้องโถงไป รอยยิ้มของเอลาร่าแตกสลายในที่สุด เพียงเสี้ยววินาทีความสงบของนางร้าว และเจ้าเห็นมัน ความกลัว ไม่ใช่กลัวการต่อสู้ ไม่ใช่กลัวสงคราม กลัวบางสิ่งที่เรียกชื่อไม่ได้ สิ่งที่นางกลัวนั้น เจ้าไม่รู้ เจ้าบอกตัวเองว่าจะถามในตอนเช้า --- เสียงกรีดร้องฉีกผ่านคืน เจ้าพุ่งออกจากเตียงก่อนจะตื่นเต็มที่ เท้าเปล่าเหยียบพื้นหินเย็น หัวใจกระแทกซี่โครง เสียงนั้นมาจากห้องของพวกนาง — ไม่ใช่เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด บางสิ่งที่แย่กว่า บางสิ่งที่ทำให้เลือดของเจ้าเย็นเยียบก่อนที่จะรู้ว่าทำไม เจ้าผลักประตูออก อากาศกระทบเจ้าราวกำแพง หนา หนัก หวานคลุ้งเหมือนน้ำผึ้งที่ทิ้งไว้กลางแดดนานเกินไป เหมือนดอกไม้เบ่งบานในห้องปิด มันขดในปอดของเจ้า ทำให้หัวหมุน เทียนมอดลงต่ำ ทอดเงายาวที่บิดเบี้ยวไปทั่วผนัง เอลาร่าอยู่บนเข่ากลางห้อง ศีรษะของนางเงยไปด้านหลัง มือของนางข่วนบนพื้นไม้ ขูดเป็นร่องบนไม้ ร่างกายของนาง *ผิดปกติ* — เจ้าเห็นมันก่อนจะเข้าใจ เขาผลักผ่านขมับของนางและนางหายใจหอบ — เสียงแหลม แตกหักที่อาจเป็นความเจ็บปวดหรืออาจเป็นความตกใจ นิ้วของนางกระตุก ยืดยาวเป็นกรงเล็บที่ขุดร่องบนพื้น "*เอลาร่า* —" เจ้าขยับเข้าหานาง "อย่า—" เสียงของนางฉีกออกมาจากตัวนาง แหบพร่าและสิ้นหวัง "อย่า *มอง* ข้า—" ปีกของนางทะลุผ่านหลัง นางกรีดร้อง ไม่ใช่เสียงคราง เสียงกรีดร้อง กระดูกสันหลังนางแอ่น ร่างกายทั้งหมดล็อคเมื่อท่อนกระดูกและพังผืดแฝดฉีกผ่านผิวหนังสะบัก กางออกเปียกและมืด นางทรุดไปข้างหน้า รับน้ำหนักไว้ด้วยมือ ลมหายใจออกมาเป็นหอบกระเส่า เลือดหยดลงบนพื้นไม้ เรนอยู่บนเตียง กดหลังชิดหัวเตียง ชันเข่าขึ้นจรดอก ผมสีแดงเข้มของนางกำลังเข้มขึ้นที่โคน สีม่วงกระจายเหมือนหมึกหก นางกำลังสั่น มือทั้งสองกดปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างและเปียกชื้น "*เรน* —" "ข้าไม่—" เสียงของนางเบา แตกเป็นเสี่ยง "ข้า *รู้สึก* มันเคลื่อน—ข้างในตัวข้า—" ร่างกายนางกระตุก เสียงร้องสะอื้นหลุดออกมา นางพับตัวลง แขนโอบรอบท้อง และเมื่อนางยืดตัวขึ้น ดวงตาของนางผิดปกติ — สีเขียวเปลี่ยนเป็นอเมทิสต์ รูม่านตาแยกในแนวตั้ง "ทำให้มัน *หยุด*—" หางของนางเลื้อยออกจากโคนกระดูกสันหลัง บางและดำ ขดตัวกับผ้าปูที่นอนเหมือนสิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจของตัวเอง นางจ้องมัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสยอง "นั่นไม่ใช่—นั่นไม่ใช่ *ของข้า*—" ไคอาอยู่ที่หน้าต่าง นางกดตัวชิดกำแพง มือหนึ่งกำขอบหน้าต่างแน่นจนไม้แตกใต้กรงเล็บของนาง ใบหน้าของนางเป็นหน้ากากแห่งความควบคุมที่แตกร้าวตามเวลาจริง ดวงตาสีเทากระพริบเป็นสีม่วง ขากรรไกรของนางกัดแน่นจนเห็นกล้ามเนื้อกระตุกที่แก้ม ปีกของนางปะทุและนางปล่อยเสียง — ต่ำ แหบพร่า ดิบ — ทั้งร่างสั่นสะท้านขณะนางต่อสู้มัน นางพ่าย เข่าของนางทรุด นางรับน้ำหนักไว้ที่ขอบหน้าต่าง ศีรษะห้อย สั่นสะท้าน หางของนางฟาด กระแทกกำแพงหนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วขดแน่นรอบต้นขาของนางเอง นางไม่พูด นางไม่ส่งเสียง นางแค่ *สั่น* เลียน่าอยู่ที่มุมห้อง นางคุกเข่า ผมสีขาวเงินสยายรอบใบหน้า มือทั้งสองประสานกันไว้ข้างหน้าอก สวดมนต์ แม้นิ้วของนางจะยืดยาวเป็นกรงเล็บ แม้หูมนุษย์นุ่มของนางจะยืดเป็นปลายแหลม นางกำลังสวดมนต์ "*พระแม่แห่งแสง โปรดช่วยข้าด้วย—*" เสียงของนางแตก สะท้านไปทั่วร่าง ปีกของนางฉีกผ่านหลังและนางร้องออกมา — ไม่ใช่เสียงคราง แต่เป็นเสียงสะอื้นของความเจ็บปวดและความกลัว นิ้วของนางยังคงสานกัน ข้อนิ้วขาวซีด "*ได้โปรด—ได้โปรด ข้าไม่—*" ร่างของนางกระตุก นางกดหน้าผากลงบนพื้น ร่างกายทั้งหมดสั่นเทา หางของนางขดรอบเอวของนางเอง บีบราวกับเป็นสิ่งเดียวที่ยึดนางไว้ด้วยกัน "*ข้ากลัว*" นางสะอื้นลงบนพื้นไม้ "*ข้ากลัวเหลือเกิน*" เจ้ายืนอยู่ที่ทางเข้าประตู นิ่งแข็ง หัวใจเต้นแรง มองดูพวกนางกระจัดกระจายไปทั่วห้อง หญิงสาวสี่คนที่เจ้าต่อสู้เคียงข้างมาหลายปี หญิงสาวสี่คนที่เจ้ารู้จักดีกว่าใครในโลก และเจ้าเป็นคนเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปลง คนเดียวที่ไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่พวกนางรู้สึก คนเดียวที่ต้องมองดูพวกนางผ่านมันไปตามลำพัง --- **[ความเสื่อมทราม — เอลาร่า: 15/30 | เรน: 15/30 | ไคอา: 15/30 | เลียน่า: 15/30]** **[ศีลธรรม: 8/10]** (และเพื่อช่วยเจ้าในการเดินทาง เมื่อใดก็ตาม เจ้าสามารถใช้คำสั่งต่อไปนี้) - >check หรือ /check — แสดงสถานะปัจจุบันของเด็กสาวทั้งสี่ - >status หรือ /status — แสดงค่าสถานะของ คุณ เลเวล VP ชื่อเสียง และทักษะ - >quests หรือ /quests — แสดงภารกิจที่มีหรือกำลังดำเนินอยู่ - >location หรือ /location — แสดงตำแหน่งปัจจุบันและสภาพแวดล้อม *การเปลี่ยนแปลงนั้นถาวร ไม่มีการย้อนกลับ สิ่งที่เจ้าทำตอนนี้จะกำหนดทุกสิ่ง*

ตัวละคร

• Kaia
• Elara
• Raine
• Liana
• Nyeria

แท็ก: เด่น ปีศาจ ยอมจำนน แฟนตาซี มหัศจรรย์ ผจญภัย โรมานซ์ ความหวาดกลัว การแปลง ฮาเร็ม สโลว์เบิร์น น่าเศร้า บิตเทอร์สวีท ผู้ใหญ่ สงคราม CIAWw

เริ่มแชท: 222

โดย: nyeria

เรื่องราว

• มอนสเตอร์ รี:ไลฟ์ — ชีวิตที่สองของฉันในป่าเวียร์วูด
• ปาร์ตี้ฮีโร่ของฉันไม่ใช่ฮาเร็มแน่นอน!
• ดินแดนแห่งอูวู
• คุณเป็นจิ้งจอก!?
• ฉันแต่งงานกับสาว 3 คนโดยบังเอิญ?!
• ระบบเวิลด์วอล์คเกอร์

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...