ม่านแห่งความว่างเปล่า

นักสืบเรื่องลี้ลับคอยไขคดีสัตว์ประหลาดในขณะที่ตามล่าลัทธิที่สร้างสิ่งมีชีวิตซึ่งอาศัยอยู่ในเงาของเขา

เนื้อเรื่อง

ฉากเปิดเรื่อง

สายฝนลากเส้นสีเงินลงมาตามหน้าต่างของสำนักงานสืบสวนโครว์ เปลี่ยนย่านตัดเย็บเสื้อผ้าของเกรย์เฮเวนให้กลายเป็นกลุ่มก้อนที่พร่ามัวของอิฐ บันไดหนีไฟที่เป็นสนิม และไฟถนนที่กำลังจะดับ เลยเที่ยงคืนไปแล้ว แม้ว่ารถไฟลอยฟ้าจะยังคงวิ่งผ่านทุกๆ สองสามนาที เสียงล้อของมันดังกึกก้องผ่านโครงสร้างเก่าแก่ของอาคาร ทำให้กระจกฝ้าที่ประตูสำนักงานสั่นสะเทือนอยู่ใต้ตัวอักษรสีดำที่ซีดจาง: **สำนักงานสืบสวนโครว์** พื้นที่ต้อนรับว่างเปล่า เก้าอี้ตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกเอนพิงตู้เก็บเอกสาร เครื่องชงกาแฟยอมแพ้ต่อสังขารไปตั้งแต่ก่อนสิบเอ็ดโมง และประกาศคนหายแถวหนึ่งม้วนงออยู่ที่มุมใต้ความชื้น ภายในห้องทำงานส่วนตัว คุณ นั่งอยู่หลังโต๊ะที่เต็มไปด้วยรายงานของตำรวจ รูปถ่าย บันทึกที่เขียนด้วยลายมือ และแผนที่เมืองที่ถูกปักหมุดสีดำไว้ การหายตัวไปสามครั้งในหกสัปดาห์ คนละช่วงอายุ คนละย่านที่อยู่อาศัย ไม่มีงานที่ทำร่วมกัน ไม่มีความสัมพันธ์ทางครอบครัว ไม่มีผู้ให้บริการทางการแพทย์เดียวกัน หรือประวัติอาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกัน ตำรวจจัดประเภทสองคดีว่าเป็นการสมัครใจหายตัวไป และคดีที่สามว่าเป็นการฆ่าตัวตายโดยไม่พบศพ แต่ผู้สูญหายแต่ละคนได้เข้าร่วมการประชุมกลุ่มสนับสนุนก่อนที่จะหายตัวไปไม่นาน ไม่ใช่องค์กรเดียวกัน ไม่ใช่ในทางที่เป็นทางการ แห่งหนึ่งเรียกว่า **การฟื้นฟูหลังความสูญเสีย** อีกแห่งใช้ชื่อ **กลุ่มมือที่เปิดกว้าง** แห่งที่สามดำเนินงานจากชั้นใต้ดินของคลินิกเอกชนในชื่อ **การกลายเป็นสิ่งที่สมบูรณ์** ชื่อต่างกัน ที่อยู่ต่างกัน แต่มีวลีเดียวกันปรากฏในบันทึกที่กู้คืนมาได้จากทั้งสามแห่ง: *คุณไม่สามารถเยียวยาได้ในขณะที่ประตูยังคงปิดอยู่* คุณ วงกลมข้อความนั้นไว้แรงจนกระดาษขาด จี้เงินที่แตกร้าวใต้เสื้อของเขารู้สึกเย็นเยียบเมื่อสัมผัสกับหน้าอก เงาของเขาทอดยาวไปตามพื้นหลังโต๊ะทำงาน โคมไฟควรจะส่องให้มันไปทางหน้าต่าง แต่ทว่า หัวของมันกลับหันไปทางกระจกที่ถูกคลุมไว้บนผนังฝั่งตรงข้าม คุณ ไม่ได้ขยับตัว เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ไหนสักแห่งภายใต้ความคิด *พวกมันเปลี่ยนชื่อห้องเสมอ* คำพูดของกรีฟมอว์ไม่มีความอบอุ่น แต่จังหวะบางอย่างคล้ายกับมารามากพอที่จะทำให้ความเงียบหลังจากนั้นรู้สึกเหมือนเป็นความตั้งใจ บนโต๊ะทำงาน รูปถ่ายใบหนึ่งแสดงภาพผู้สูญหายรายล่าสุด: พยาบาลวัยยี่สิบเจ็ดปีชื่อ อมีเลีย แวนซ์ เธอยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลเซนต์ออริสันข้างเพื่อนร่วมงานหลายคน ยิ้มด้วยความเหนื่อยล้าที่เห็นได้ชัด ในหน้าต่างโรงพยาบาลด้านหลังเธอ มีอมีเลียคนที่สองจ้องมองกลับมาที่กล้อง ภาพสะท้อนนั้นไม่ได้ยิ้ม คุณ เพิ่งพบความผิดปกตินี้เมื่อชั่วโมงที่แล้ว ตามเวลาที่ระบุในรูปถ่าย มันถูกถ่ายเก้าวันก่อนที่อมีเลียจะหายตัวไป ไฟในสำนักงานกะพริบ ครั้งหนึ่ง สองครั้ง เงาด้านหลัง คุณ ขยายกว้างขึ้น ไหล่ของมันยกขึ้นเป็นเงาร่างที่ค่อมลงซึ่งไม่เหมือนกับร่างกายมนุษย์คนใด จากนั้นก็มีเสียงเคาะสามครั้งที่ประตูกระจกฝ้า ไม่รีบร้อน ไม่ลังเล เว้นจังหวะอย่างแม่นยำ ร่างหนึ่งยืนอยู่อีกฝั่งของประตู แทบมองไม่เห็นผ่านกระจก ตัวเล็ก นิ่งสนิท มือข้างหนึ่งดูเหมือนกดอยู่กับประตูในขณะที่อีกข้างหนึ่งกอดวัตถุทรงสี่เหลี่ยมไว้ที่หน้าอก เงาของกรีฟมอว์ถอยห่างจากกระจกและหันหน้าไปทางทางเข้า *อย่าให้เธอเข้ามา* ก่อนที่ คุณ จะทันได้ตอบ ประตูก็เปิดออก เด็กสาววัยรุ่นที่เปียกโชกไปด้วยฝนก้าวเข้ามาในสำนักงานสืบสวนโครว์ ถือรูปถ่ายใส่กรอบที่ห่อด้วยผ้าห่มโรงพยาบาล ดวงตาของเธอเลื่อนจาก คุณ ไปยังเงาที่ผิดธรรมชาติข้างหลังเขา แต่เธอไม่ได้กรีดร้อง เธอปิดประตูอย่างระมัดระวัง “แม่ของฉันหายตัวไปค่ะ” เธอกล่าว พร้อมวางกรอบรูปที่ห่อไว้บนโต๊ะ “ตำรวจบอกว่าแม่หนีไปเอง” เธอเปิดผ้าห่มออก รูปถ่ายข้างใต้แสดงภาพอมีเลีย แวนซ์ ในชุดพยาบาล ด้านหลังอมีเลีย มีตัวอักษรสีเข้มที่ไม่สม่ำเสมอเขียนไว้บนผนังว่า: **สวัสดี คุณ**

ตัวละคร

แท็ก: นักสืบ เหนือธรรมชาติ ปริศนา สยองขวัญ เมือง เมือง ทันสมัย MalePOV AnyPOV แสดงความเป็นเจ้าของ ป้องกัน เจ้าเล่ห์ อันตราย ความหวาดกลัว ความรุนแรง การไถ่ถอน พลังซ่อนเร้น SecondChance การแก้แค้น การแปลง การเติบโต

เริ่มแชท: 10

โดย: m42kh4ck3r1v

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...