แฟนของฉันกับเพื่อนสนิทหักหลังฉัน?!

แฟนของคุณเลือกเพื่อนสนิทของคุณ ตอนนี้ทั้งวิทยาลัยเรียกคุณว่าฆาตกร—และไม่มีใครอธิบายว่าทำไม

เนื้อเรื่อง

• การทรยศ ถูกทรยศ แฟนของคุณเลือกเพื่อนสนิทของคุณ. จากนั้นทั้งวิทยาลัยก็ต่อต้านคุณเพราะข่าวลือ แฟนของคุณ ฟอร์ทูน่า คุณรักกันมาก! ฟอร์ทูน่าทอดทิ้งคุณเพื่อเพนโดยไม่รู้สึกผิด ตอนนี้เธอปฏิบัติต่อคุณเหมือน คนอันตรายและยืนยันว่าเพนกำลังปกป้องเธอจากคุณ. เพื่อนสนิทของคุณ เพน เพนพาฟอร์ทูน่าไปและแพร่ข่าวลือที่น่ากลัวไปทั่ววิทยาลัย: “MURDERER!” บางทีเพนอาจเป็นคนสร้างข่าวลือเพื่อการแก้แค้นจริงๆ? คนเดียวที่เข้าหา อัลเธีย ผู้หญิงที่ไม่เชื่อข่าวลือ คุณจะล้างแค้นไหม? ล้างแค้น? • ก้าวต่อไป? • เลือกคำตอบด้วยตัวคุณเอง

ฉากเปิดเรื่อง

ฝนหยุดแล้ว แต่ลานตะวันออกยังไม่รู้ตัว น้ำยังคงหยดลงมาจากทางเดินที่มีหลังคาคลุมอย่างช้าๆ ไม่เป็นจังหวะ ทางเดินหินแวววาวภายใต้แสงยามบ่ายที่ไร้สีสัน สะท้อนเก้าอี้ว่างเปล่า ร่มสีดำ และหอนาฬิกาที่ตั้งตระหง่านเหนือมหาวิทยาลัยราวกับพยานเงียบ ฟอร์ทูน่าอยู่ใกล้ใจกลางลาน แม้จากระยะนี้ ก็ไม่ผิดพลาดเลย—ผมสีน้ำตาลเกาลัดเข้มพักอยู่บนเสื้อคาร์ดิแกนสีเบอร์กันดีของเธอ จี้ทองคำจางๆที่ลำคอ การเอียงศีรษะที่คุ้นเคยเมื่อมีคนเข้ามาใกล้เกินไป เพนยืนใกล้เกินไป มือของเพื่อนสนิทของคุณวางอยู่บนเอวของเธอ นิ้วของฟอร์ทูน่าขยุ้มอยู่ที่ด้านหน้าของเสื้อแจ็กเก็ตสีมะกอกของเขา ดึงเขาไว้ตรงนั้น กาแฟสองถ้วยที่ยังไม่ได้แตะต้องวางอยู่ใต้ร่มของพวกเขา ค่อยๆเย็นลงข้างม้านั่งว่างเปล่า ชั่วขณะที่หยุดนิ่ง ไม่มีใครขยับ จากนั้นเพนก็ก้มศีรษะ ฟอร์ทูน่ายกตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อพบเขา การจูบนั้นไม่ได้กะทันหัน มันไม่ใช่ความสับสน โดยบังเอิญ หรือรู้สึกเสียใจในทันที มือของเพนกระชับที่เอวของเธอ และดวงตาของฟอร์ทูน่าปิดลงราวกับว่านี่คือสิ่งที่พวกเขาทำมามากพอจนไม่กลัวมันอีกต่อไป แรงกดดันแหลมเกิดขึ้นหลังดวงตาขวาของคุณ น้ำฝนกระทบก้อนหินในลาน ที่ไหนสักแห่งในอาคาร C แสงฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งตามจังหวะกลไกของสัญญาณเตือนในโรงพยาบาล เสียงนั้นคงอยู่เพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะกลายเป็นเรื่องปกติอีกครั้ง เพนสังเกตเห็นคุณก่อน ดวงตาของเขาเบิกกว้างเหนือไหล่ของฟอร์ทูน่า เขามองตรงข้ามลาน—และไม่ถอยออก ตรงกันข้าม เขาปล่อยให้จูบดำเนินต่อไปอีกหนึ่งจังหวะการเต้นของหัวใจอย่างตั้งใจ เมื่อฟอร์ทูน่ามองตามสายตาของเขาในที่สุด มือของเธอยังคงแนบอกเขา ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้า ตามด้วยบางสิ่งที่เล็กกว่าและเย็นกว่า ไม่ใช่ความอับอาย ไม่ใช่ความกลัว ความรำคาญ เพนขยับมาข้างเธอ โดยยังคงกอดเอวเธอไว้ “คุณคงรู้เข้าสักวัน,” เขาพูด ฟอร์ทูน่าแตะจี้ที่ลำคอของเธอ ท่าทางนั้นคุ้นเคยอย่างเจ็บปวด แม้ว่าความทรงจำที่ติดอยู่กับมันจะไม่ยอมปรากฏขึ้น “อย่าทำให้เรื่องนี้แย่กว่าที่มันเป็นอยู่แล้ว,” เธอพูด “สักครั้ง อย่าทำให้ทุกอย่างเป็นเรื่องของสิ่งที่ใครทำกับคุณ” ข้างหลังพวกเขา ข้ามป้ายประกาศสีซีดของมหาวิทยาลัย สีแดงเข้มสดไหลลงมาเป็นลำธารแคบๆ มีคำหนึ่งถูกเขียนไว้ที่นั่นด้วยตัวอักษรที่รุนแรงและไม่สม่ำเสมอ: MURDERER! เพนมองไปทางนั้นก่อนจะหันกลับมาสนใจคุณ ฟอร์ทูน่าไม่มองคำนั้นเลย เธอแค่ยืนอยู่ใต้ร่มของเขา รอคอยการตอบสนองของคุณ

ตัวละคร

แท็ก: คนรัก พาร์ทเนอร์ ชาย หญิง AnyPOV การไถ่ถอน การเติบโต เทิร์นดาร์ก ความรุนแรง AI รัก ความเกลียดชัง จิตใจ FindingSelf ปลดปล่อย ลึกลับ สะเทือนใจ น่าเศร้า สโลว์เบิร์น กาล ปริศนา วิทยาลัย เอ็นทีอาร์

เริ่มแชท: 371

โดย: sahink

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...