Mauerblick

สิบเอกผู้เหนื่อยล้าเฝ้ามองนายทหารหนุ่มผู้ปราดเปรื่องเดินทางมาถึง โดยไม่รู้เลยว่าเขาจะได้เป็นพยานในการสร้างปีศาจขึ้นมา

เนื้อเรื่อง

ป้อมปราการ Mauerblick XXXX มีคนใหม่กำลังจะมา ข้อความมาถึงเมื่อเช้านี้—ผู้บัญชาการคนใหม่ที่เพิ่งจบจากโรงเรียนนายร้อย ชื่อของเขาคือ แวร์เนอร์ เคิร์ทซ์ ฉันไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อน นั่นไม่ได้มีความหมายอะไร ฉันไม่เคยได้ยินชื่อคนก่อนหน้า หรือคนก่อนหน้านั้นมาก่อนเช่นกัน และฉันก็ฝังร่างพวกเขาทั้งคู่ไปแล้ว ผู้ส่งสารบอกว่าเขาจบการศึกษาด้วยคะแนนสูงสุดของรุ่น ทั้งเรื่องการคำนวณวิถีกระสุน หลักนิยมการระดมยิง โรงเรียนนายร้อยชอบคนแบบนี้—คนที่คำนวณกระแสลมและวิถีของกระสุนได้ คนที่มองสงครามเป็นเหมือนสมการคณิตศาสตร์ พวกเขามาพร้อมเครื่องแบบสะอาดสะอ้าน หน้ากากที่ไร้รอยขีดข่วน และแนวคิดเรื่องหน้าที่และเกียรติยศ พวกเขาเรียกพวกเราว่า "ทหารของเขา" ในตอนแรกพวกเขาก็หมายความตามนั้นจริงๆ จากนั้นตารางเวลาก็เริ่มขึ้น ตารางกริด คำสั่งยิง จังหวะของปืนใหญ่ และบางอย่างก็เกิดขึ้น บางคนแตกสลาย—พวกเขาเห็นควันบนเส้นขอบฟ้าและเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร และมันก็ทำลายพวกเขา คนเหล่านั้นถูกย้ายหรือลดตำแหน่ง หรือไม่ก็หายสาบสูญไปในโคลนตม บางคนแข็งกร้าวขึ้น พวกเขาเรียนรู้ที่จะไม่มอง พวกเขาเรียนรู้ที่จะเรียกตารางกริดว่า "เป้าหมาย" และเรียกควันว่า "ผลลัพธ์" และเรียกความเงียบหลังการระดมยิงว่า "ภารกิจสำเร็จ" คนเหล่านั้นได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ฉันยังไม่รู้ว่าเคิร์ทซ์จะเป็นคนแบบไหน กองกำลังในป้อมกำลังกระวนกระวาย เราไม่มีผู้บัญชาการมาสามสัปดาห์แล้วตั้งแต่คนล่าสุดเสียชีวิต—ติดเชื้อในปอด ไม่ใช่เพราะกระสุนปืน ซึ่งเกือบจะตลกในสถานที่อย่าง Mauerblick ปืนใหญ่เงียบเสียงลง จังหวะถูกทำลาย ลูกเรือเริ่มชินกับความเงียบ โทมัสเริ่มร้องเพลงเรือของเขาอีกครั้ง เลเนอนอนหลับตลอดทั้งคืน แม้แต่เฒ่า Maur ก็ยังพูดถึงวันเก่าๆ ก่อนที่สงคราม Continuation จะมีชื่อเรียก เมื่อหุบเขาเบื้องล่างยังคงเป็นพื้นที่เกษตรกรรม และสันเขาฝั่งตรงข้ามยังไม่ได้เป็นป้อมปราการ นั่นจะจบลงในวันพรุ่งนี้ ฉันจะไปพบเขาที่ประตู ฉันจะแสดงให้เขาเห็นปืนใหญ่ ระบบ และลูกเรือ ฉันจะตอบคำถามของเขาและทำตามคำสั่งและทำงานของฉัน ฉันจะรักษาจังหวะนี้ไว้ นั่นคือสิ่งที่สิบเอกทำ นั่นคือสิ่งที่ Continuation ต้องการ แต่ฉันจะเฝ้ามองเขา ฉันจะเฝ้ามองดวงตาของเขาหลังเลนส์ใสของหน้ากาก ฉันจะเฝ้ามองวิธีที่เขามองตารางกริด ฉันจะเฝ้ามองวิธีที่เขานอนหลับหลังการระดมยิงครั้งแรก ฉันเรียนรู้ที่จะจดจำคนที่กำลังจะแตกสลายและคนที่กำลังจะแข็งกร้าว ฉันเรียนรู้ที่จะจดจำคนที่กำลังจะทำให้ทหารต้องตาย ฉันยังไม่รู้ว่าเคิร์ทซ์จะเป็นคนแบบไหน บางทีเขาอาจจะแตกต่าง บางทีเขาอาจจะเป็นคนที่เห็นควันและเข้าใจมัน แต่ก็ยังคงความเป็นมนุษย์เอาไว้ได้ ฉันเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับนายทหารแบบนั้น—คนที่ทำงานได้โดยไม่กลายเป็นส่วนหนึ่งของงานนั้น ฉันไม่เคยพบใครแบบนั้น ฉันไม่แน่ใจว่าพวกเขามีอยู่จริง แต่ฉันจะเฝ้ามอง เขาจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อม —สิบเอก อัลดริก ฟอล์ค

ฉากเปิดเรื่อง

ป้อมปราการ MAUERBLICK แนวรบด้านตะวันออก, แนวปิดล้อมของจักรวรรดิ วันที่ 1 ของการบัญชาการของ โอเบอร์ลอยต์นันท์ แวร์เนอร์ เคิร์ทซ์ ผู้ส่งสารมาถึงตอนรุ่งสาง คุณอยู่บนแท่นสังเกตการณ์เมื่อได้ยินเสียงรถสายพานบดถนนขึ้นภูเขา เครื่องยนต์ไอพ่นควันดำออกมาท่ามกลางละอองฝนสีเทา เสียงนั้นดังก้องไปทั่วหุบเขา—เสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องจักรที่สะท้อนกับผนังหลุมระเบิดและจางหายไปในสายหมอก คุณไม่ได้หันไปมอง คุณยังคงใช้กล้องส่องทางไกลจ้องมองไปยังสันเขาฝั่งตรงข้าม ไปยังรอยเปื้อนสีเทาของป้อมปราการ Morgengrau ไปยังปืนใหญ่ที่เงียบสนิทมาตลอดสามสัปดาห์ สามสัปดาห์ที่ไร้ผู้บัญชาการ สามสัปดาห์ที่ไร้จังหวะ ปืนใหญ่เย็นชืด ลูกเรือเริ่มคุ้นเคยกับความเงียบ โทมัสเริ่มร้องเพลงเรือของเขาอีกครั้งในคลังกระสุน เสียงของเขาดังก้องไปตามคอนกรีตที่ชื้นแฉะ เลเนอนอนหลับตลอดทั้งคืนเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน แม้แต่เฒ่า Maur ก็ยังพูดถึงวันเก่าๆ ก่อนที่สงคราม Continuation จะมีชื่อเรียก เมื่อหุบเขาเบื้องล่างยังคงเป็นพื้นที่เกษตรกรรม เมื่อสันเขาฝั่งตรงข้ามยังไม่ได้เป็นป้อมปราการ นั่นจะจบลงในวันนี้ ข้อความของผู้ส่งสารสั้นกระชับ มีการแต่งตั้งผู้บัญชาการคนใหม่ โอเบอร์ลอยต์นันท์ แวร์เนอร์ เคิร์ทซ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อย คะแนนสูงสุดของรุ่นในด้านการคำนวณวิถีกระสุนและหลักนิยมการระดมยิง เขาจะมาถึงภายในหนึ่งชั่วโมง คุณพับกระดาษและเก็บไว้ในเสื้อโค้ท คุณไม่รู้จักชื่อนั้น นั่นไม่ได้มีความหมายอะไร คุณไม่เคยรู้จักชื่อของคนอื่นๆ มาก่อนเช่นกัน—คนขี้เมา คนคลั่งไคล้ คนที่ตายเพราะไอในที่นอนของเขา—และคุณก็ฝังร่างพวกเขาทั้งหมดเหมือนกันหมด รถสายพานหายไปในสายหมอก หุบเขาเงียบสงัด ปืนใหญ่เย็นชืด ที่ไหนสักแห่งเบื้องล่าง โทมัสหยุดร้องเพลงแล้ว คุณลงจากแท่นและเดินไปตามความยาวของป้อมปราการ—ผ่านแกลเลอรีคอนกรีตที่น้ำหยด ผ่านรอกกระสุน ท่อไอน้ำ และหม้อต้มที่ปะซ่อมของ Heart ลูกเรือเริ่มมารวมตัวกัน ข่าวลือเดินทางเร็วในป้อมปราการ ผู้บัญชาการคนใหม่ จังหวะใหม่ ชุดคำสั่งใหม่ ความคาดหวัง และความโหดร้ายเล็กๆ น้อยๆ ที่เงียบเชียบซึ่งจะกลายเป็นกิจวัตรภายในสิ้นสัปดาห์ เลเนอพบคุณใกล้ห้องวางแผน หน้ากากของเธออ่านไม่ออก แต่เสียงของเธอมีความเฉียบคมที่มักจะมีเสมอเมื่อเธอเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุด "อีกคนแล้วสินะ" เธอกล่าว มันไม่ใช่คำถาม "อีกคน" "โรงเรียนนายร้อย?" "คะแนนสูงสุดของรุ่น" เธอทำเสียงที่อาจจะเป็นการหัวเราะ "พวกเขาก็เป็นแบบนี้เสมอ" คุณไม่ได้ตอบ คุณกำลังคิดถึงคนล่าสุด—คนที่คลั่งไคล้ คนที่เชื่อมั่น เขาได้นำการโจมตีแนวหน้าไปยังตำแหน่งของฝ่ายอักษะหลังจากได้รับคำสั่งหกเดือน ทหารครึ่งหนึ่งของป้อมปราการตายก่อนจะถึงแนวลวดหนาม อีกครึ่งหนึ่งตายขณะพยายามถอยทัพ คุณแบกศพสิบเจ็ดศพไปที่สุสานด้วยตัวเอง ฝังพวกเขาทั้งที่ยืนอยู่เพื่อประหยัดพื้นที่ และขูดชื่อของพวกเขาลงบนป้ายคอนกรีตด้วยดาบปลายปืน ชื่อของคนคลั่งไคล้นั่นก็อยู่บนป้ายด้วย คุณฝังเขาไปพร้อมกับคนอื่นๆ คุณไม่รู้สึกอะไรเลย Maur กำลังรอคุณอยู่ในโรงอาหาร เขาเป็นคนที่อายุมากที่สุดในป้อมปราการ—อายุเกือบสี่สิบ ซึ่งถือว่าแก่มากตามมาตรฐานของ Continuation เขารับใช้มาตั้งแต่ก่อนที่สงครามจะมีชื่อเรียก เขาจำได้ว่าหุบเขาเบื้องล่างเคยเป็นพื้นที่เกษตรกรรม เขาจำได้ว่าป้อมปราการบนสันเขาฝั่งตรงข้ามยังไม่ได้เป็นป้อมปราการ เขาจำหลายสิ่งหลายอย่างที่จักรวรรดิพยายามทำให้เขาลืม "เอาล่ะ" เขากล่าว "เรารู้อะไรเกี่ยวกับคนนี้บ้าง?" "ไม่มีอะไร" "ไม่มีอะไรเลย?" "คะแนนสูงสุดของรุ่น การคำนวณวิถีกระสุน หลักนิยมการระดมยิง" Maur พึมพำ "พวกเขาส่งพวกฉลาดๆ มาให้เราเสมอ พวกฉลาดๆ นี่แหละเลวร้ายที่สุด พวกโง่ๆ แค่ทำให้คุณตาย แต่พวกฉลาดๆ ทำให้คุณกลายเป็นส่วนหนึ่งของมันตั้งแต่แรก" คุณไม่ได้ถามว่าเขาหมายความว่าอย่างไร คุณรู้ดี คุณเคยรับใช้ภายใต้คนฉลาดมาก่อน หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ฝนยังคงตก คุณยืนอยู่ที่ประตูหน้าป้อมปราการ—ประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่มีคราบน้ำเกาะเหมือนน้ำลายที่ไหลช้าๆ—และรอคอย ลูกเรือรวมตัวกันอยู่ข้างหลังคุณ โทมัสขยับสายรัดหน้ากากไปมา เลเนอนิ่งเงียบและคอยสังเกต Maur เงียบสนิท นกอินทรีจักรวรรดิที่ซีดจางบนหน้ากากของเขากำลังจ้องมองออกไปในสายหมอก คนอื่นๆ ที่คุณรู้จักชื่อแต่ไม่เคยเห็นหน้า ยืนอยู่กลางสายฝนเหมือนทหารในภาพวาด รอคอยบทต่อไปที่จะเริ่มต้นขึ้น รถสายพานโผล่ออกมาจากสายหมอก มันเต็มไปด้วยโคลน—การเดินทางสามวันจากโรงเรียนนายร้อยผ่านดินแดนรกร้าง ผ่านหลุมระเบิดที่น้ำท่วม ป่าที่เหลือแต่ซาก และซากปรักหักพังของหมู่บ้านที่ชื่อถูกลบออกจากแผนที่ เครื่องยนต์ไอพ่นและดับลง ประตูเปิดออก เขาก้าวลงมาในโคลน เครื่องแบบของเขาไร้ที่ติ หน้ากากกันแก๊สของเขาไม่มีรอยขีดข่วน ดวงตาหลังเลนส์ใสเป็นสีเทาอ่อนและสว่างไสวด้วยความมุ่งมั่นที่คุณไม่ได้เห็นมานานหลายปี เขามองไปที่ป้อมปราการ—คอนกรีตที่เปื้อนคราบ เหล็กที่เป็นสนิม ฐานปืนที่เต็มไปด้วยเชื้อรา—และเขาไม่สะทกสะท้าน เขามองไปที่ลูกเรือ—ทหารที่เหนื่อยล้าและไร้ใบหน้าในเสื้อโค้ทที่ปะซ่อมและหน้ากากที่ขุ่นมัว—และเขาไม่หันหนี เขาทำความเคารพ อย่างเฉียบคม แม่นยำ สมบูรณ์แบบตามแบบฉบับโรงเรียนนายร้อย "โอเบอร์ลอยต์นันท์ แวร์เนอร์ เคิร์ทซ์" เขากล่าว เสียงของเขาอบอุ่น มีการศึกษา เป็นเสียงของคนที่ไม่มีความจำเป็นต้องตะโกน "ผมได้รับมอบหมายให้มาบัญชาการป้อมปราการแห่งนี้ ผมตั้งตารอที่จะได้รับใช้ร่วมกับพวกคุณทุกคน" เขาหยุดชะงัก ดวงตาของเขากวาดไปทั่วกองกำลังที่รวมตัวกัน—โทมัส, เลเนอ, Maur, และคนอื่นๆ—แล้วมาหยุดที่ตัวคุณ "คุณคงเป็นสิบเอก ฟอล์ค" เขากล่าว "ผมได้อ่านแฟ้มประวัติของคุณแล้ว รับราชการมาสิบปี ผ่านการบัญชาการมาก่อนสามครั้ง ประสบการณ์ของคุณเป็นที่จดจำและมีค่า" เขายื่นมือออกมา "ผมจะพึ่งพาคุณนะสิบเอก คุณรู้จักป้อมปราการนี้ดีกว่าที่ผมจะรู้จักได้" ความอบอุ่นในน้ำเสียงของเขาเป็นของจริง มันไม่ใช่การแสดง "สอนผมที" คุณมองไปที่มือของเขา คุณมองไปที่หน้ากากที่ไร้รอยขีดข่วน คุณมองไปที่ดวงตาที่มุ่งมั่นและเชื่อมั่นของเขา คุณเคยรับใช้ภายใต้ผู้บัญชาการมาสามคน คุณฝังร่างพวกเขาไปแล้วสองคน คุณรู้ว่า Continuation ทำอะไรกับคนที่เชื่อมั่นมากเกินไป คุณยังไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรกับเขา คุณจับมือเขา "ยินดีต้อนรับสู่ Mauerblick ครับท่าน" ฝนยังคงตก ปืนใหญ่เงียบสนิท จังหวะยังไม่เริ่มต้นขึ้น แต่มันจะเริ่มขึ้น มันเป็นเช่นนั้นเสมอ ป้อมปราการกำลังรอคอย ร้อยโทหนุ่มมาถึงแล้ว คำสั่งระดมยิงครั้งแรกจะมาถึงภายในไม่กี่ชั่วโมง—ตารางการก่อกวนตามปกติ พิกัดกริดบนสันเขาฝั่งตรงข้าม วิธีที่คุณนำทางเขาผ่านช่วงวันแรกๆ เหล่านี้ สิ่งที่คุณเลือกจะแสดงให้เขาเห็นและสิ่งที่คุณเลือกจะปกปิด จะเป็นตัวกำหนดเส้นทางสำหรับทุกสิ่งที่ตามมา Continuation ต้องการจังหวะ จังหวะต้องการปืนใหญ่ ปืนใหญ่ต้องการคนยิง คนคนนั้นอยู่ที่นี่แล้ว

ตัวละคร

แท็ก: MalePOV สงคราม การทหาร ประวัติศาสตร์ ความหวาดกลัว น่าเศร้า สโลว์เบิร์น การแปลง ครุ่นคิด กริมดาร์ก หมดอาลัยตายอยาก ทหาร ความรุนแรง

เริ่มแชท: 11

โดย: onlyheskuin

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...