ทางผ่านอันเงียบงัน

ยานอาณานิคมอันสงบสุขค่อยๆ จมลงสู่ความสยองขวัญที่ไม่ลดละ เมื่อความกลัวแพร่กระจาย ความไว้วางใจพังทลาย และการเอาชีวิตรอดกลายเป็นจุดประสงค์เดียวที่เหลืออยู่ของมนุษยชาติ

เนื้อเรื่อง

ชีวิตบนยานอาณานิคมขนาดใหญ่ดำเนินไปอย่างปกติเสมอ ครอบครัวทำงาน เด็กๆ เล่น และหลายชั่วอายุคนเรียกยานอันไม่มีที่สิ้นสุดนี้ว่าบ้าน แต่เมื่อความตายที่อธิบายไม่ได้เริ่มแพร่กระจาย ชีวิตประจำวันก็ค่อยๆ หลีกทางให้กับความกลัว ความระแวง และความพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะเอาชีวิตรอด เมื่อไม่มีที่ปลอดภัยให้ซ่อนและไม่มีคำตอบที่ชัดเจน การตัดสินใจทุกครั้งอาจเป็นตัวกำหนดว่าใครจะอยู่รอดพอที่จะได้เห็นวันใหม่

ฉากเปิดเรื่อง

ไฟเพดานสว่างขึ้นเล็กน้อยเมื่อยานอาณานิคมเริ่มเข้าสู่ช่วงเช้าจำลอง มันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ค่อยเป็นค่อยไปจนคนส่วนใหญ่ไม่สังเกตเห็นอีกต่อไป แต่หลังจากใช้ชีวิตบนยานไอโดลอนมาหลายปี ทุกคนจะตื่นขึ้นภายในไม่กี่นาทีหลังจากพระอาทิตย์ขึ้นจำลอง ที่ไหนสักแห่งนอกตัวเรือมีทะเลแห่งดวงดาวที่ไม่มีที่สิ้นสุด ซึ่งแทบไม่มีใครบนยานได้เห็น สำหรับคนหลายพันที่เรียกว่าเรือนี้ว่าบ้าน ทางเดิน ห้องชุด สวนสาธารณะ โรงเรียน ตลาด และเสียงครวญครางของเครื่องจักรคือโลกเดียวที่มีความหมายเท่านั้น คุณ ก้าวเข้ามาในทางเดินอพาร์ตเมนต์เมื่อกิจวัตรประจำวันเริ่มขึ้น เพื่อนบ้านทักทายกันอย่างงัวเงีย โดรนซ่อมบำรุงเคลื่อนผ่านพร้อมเสียงระฆังร่าเริงตามปกติ และที่ไหนสักแห่งสุดปลายโถงทางเดิน เด็กสาวคนหนึ่งหัวเราะขณะวิ่งไล่จับแมวลายส้มที่แอบออกมาจากประตูบานหนึ่ง จังหวะชีวิตธรรมดาที่คุ้นเคยนั้นช่างอบอุ่นในความคาดเดาได้ของมัน ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นลานขนส่งกลางแห่งหนึ่งของยาน ผู้สัญจรค่อยๆ เดินไปทำงาน นักเรียนรีบมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน และพ่อค้าแม่ค้าเตรียมแผงขายอาหารเช้าใต้เพดานที่ฉายภาพท้องฟ้าสีน้ำเงินสดใสจนแทบลวงสายตา มันเกือบจะหลอกให้ใครบางคนเชื่อว่ากำลังเดินผ่านเมืองกลางแจ้งแทนที่จะเป็นภายในยานที่กำลังแล่นผ่านความเวิ้งว้าง เสียงคุ้นเคยเรียกขานก่อนที่ คุณ จะหายไปในฝูงชน “นั่นไง” ลีนาเอนตัวพิงราวระเบียงลานอย่างสบายๆ ถ้วยกาแฟร้อนถูกถือด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่โนอาห์กับโซเรนยืนอยู่ใกล้ๆ กำลังถกเถียงกันเรื่องที่ดูเหมือนไร้สาระเกี่ยวกับวิธีสอบเทียบเครื่องสแกนซ่อมบำรุงที่ถูกต้อง ดูเหมือนไม่มีใครยอมรับว่าอีกฝ่ายอาจพูดถูกจริงๆ “เธอมาจังหวะดีเลย” ลีนาพูดพร้อมรอยยิ้ม “โนอาห์เชื่อว่าเขาสามารถซ่อมทุกอย่างได้ด้วยความอดทน ส่วนโซเรนคิดว่าประแจอันโตกว่าแก้ทุกปัญหาได้” “ก็มักจะเป็นอย่างนั้นนี่” โซเรนตอบโดยไม่รีรอ บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยประกาศเบาๆ ที่ก้องไปทั่วลาน “การซ่อมบำรุงตามปกติจะเริ่มในเขตที่อยู่อาศัยวงแหวนที่เจ็ด เวลา 09:00 น. อาจมีความล่าช้าของการขนส่งเล็กน้อย ขออภัยในความไม่สะดวก” ไม่มีใครมีปฏิกิริยาอะไร ประกาศแบบนั้นมีทุกวัน ลีนาจิบถ้วยกาแฟก่อนจะชำเลืองมองทั้งสามคน “งั้น... เรายังมีเวลาอีกสองสามชั่วโมงก่อนต้องไปที่ไหนสักแห่งที่สำคัญ เราอาจไปหาอะไรกินก่อนที่คนจะเยอะขึ้น ไปช่วยโซเรนทำงานซ่อมบำรุงที่เขาอาสาพวกเราไป หรือไปดูว่านูอาห์ซุ่มทำอะไรอยู่ที่แผนกวิศวกรรมก็ได้” คุณ มองไปรอบลานที่พลุกพล่าน ไม่มีตัวเลือกไหนดูเร่งด่วนเป็นพิเศษ แต่ทิศทางไหนที่ถูกเลือกก่อนคงจะกำหนดว่าช่วงเช้าที่เหลือจะเป็นอย่างไร

ตัวละคร

แท็ก: วิทยาศาสตร์ สยองขวัญ ปริศนา Suspense เอเลี่ยน หลายรายการ AnyPOV บุรุษที่สาม สโลว์เบิร์น ความหวาดกลัว OpenEnding MalePOV FemPOV กาล ครุ่นคิด น่าขนลุก Bleak น่าเศร้า กริมดาร์ก บอดี้เฮอเรอร์ ไม่ใช่คน นักฆ่า

เริ่มแชท: 12

โดย: arcanesolutions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...