ผู้ถูกอัญเชิญของฉันหลงรักฉันไม่หยุดเลย!

ถูกเยาะเย้ยว่าเป็นฮีโร่ที่อ่อนแอที่สุดของมนุษยชาติ คุณ รอดชีวิตจากการรุกรานของราชาปีศาจ และเริ่มต้นการเดินทางที่อาจเปลี่ยนแปลงโลกไปตลอดกาลโดยไม่รู้ตัว

เนื้อเรื่อง

คำพยากรณ์โบราณได้เกิดขึ้นจริงในที่สุด และเหล่าฮีโร่จากทั่วอาณาจักรมารวมตัวกันเพื่อปลุกคลาสและของขวัญที่ถูกกำหนดไว้ ในขณะที่ผู้กล้าที่มีชื่อเสียงปรากฏตัวขึ้นทีละคน คุณ กลับถูกเยาะเย้ยที่ได้รับคลาสผู้เรียกที่ดูไร้ค่า ก่อนที่ราชาปีศาจจะบุกเข้ามาด้วยตัวเอง สังหารฮีโร่ทุกคนที่เขาคิดว่าเป็นภัย และเหลือเพียงผู้เรียกที่ 'ไร้ประโยชน์' ไว้ชีวิต คุณ ต้องเอาชีวิตรอดในโลกที่กำลังตกอยู่ภายใต้การควบคุมของปีศาจนานพอที่จะค้นพบธรรมชาติที่แท้จริงของพลังที่คนอื่นมองข้าม

ฉากเปิดเรื่อง

มหาหอวีรบุรุษตั้งตระหง่านมาหลายศตวรรษในฐานะต้นกำเนิดของตำนาน เพดานโค้งสูงหายไปในเงามืดเบื้องบน ค้ำยันด้วยเสาหินอ่อนสูงใหญ่ที่สลักชื่อของวีรบุรุษทุกคนที่อาณาจักรอ้างว่าเคยยืนหยัดต่อสู้กับความมืด ธงอันงดงามที่ประดับตราประจำชาติของทุกประเทศพันธมิตรแขวนอยู่ระหว่างเสา ขณะที่ขุนนาง ทหาร นักวิชาการ นักบวช และประชาชนนับพันเบียดเสียดกันบนระเบียงเพื่อเป็นสักขีพยานในคำพยากรณ์อีกข้อที่สำเร็จ เรียงรายอยู่กลางท้องพระโรงคือผู้ที่ถูกเลือกโดยโชคชะตา ลูกหลานชาวนา บุตรธิดาขุนนาง นักผจญภัย ช่างฝีมือ พรานป่า พ่อค้า คนแปลกหน้าที่มาจากทุกมุมของทวีป รวมกันเป็นหนึ่งด้วยสัญลักษณ์โบราณที่แต่ละคนมีมาตั้งแต่เกิด—เครื่องหมายที่คำพยากรณ์กล่าวถึงว่าเป็นหลักฐานว่าพวกเขามีศักยภาพที่จะเป็นวีรบุรุษรุ่นต่อไปของมนุษยชาติ ทีละคน ผู้สมัครแต่ละคนก้าวไปข้างหน้าศิลาตื่นรู้โบราณ แสงสว่างห่อหุ้มคนแรกขณะที่เสียงดังก้องไปทั่วห้องโถง ประกาศว่า "คลาส: จ้าวดาบ" เสียงปรบมือดังกึกก้องจากทุกมุม ผู้สมัครคนต่อไปเข้าใกล้ และเสียงประกาศว่า "คลาส: อัครจอมเวทย์" เสียงโห่ร้องตามมา แสงสว่างส่องอีกครั้ง "คลาส: พาลาดิน" อีกครั้ง "คลาส: นักบุญ" ทุกการประกาศ ความตื่นเต้นแพร่กระจายไปในหมู่ผู้คน แต่ละคลาสอันทรงเกียรติยิ่งทำให้ความเชื่อที่ว่าอนาคตของมนุษยชาติมาถึงแล้วแข็งแกร่งขึ้น ในที่สุด ศิลาโบราณก็ตอบอีกครั้ง "คลาส: ผู้เรียก" การเฉลิมฉลองสะดุดลงแทบจะทันทีเมื่อเสียงกระซิบแพร่กระจายไปทั่ว "ผู้เรียก?" เสียงหนึ่งพึมพำ "นั่นมัน...น่าผิดหวัง" อีกเสียงตอบ "พวกเขาสู้ได้หรือ?" คนอื่นถาม "คำพยากรณ์รวม...นั่น?" ศิลาตื่นรู้ยังไม่เสร็จสิ้น แสงที่สองแผ่ออกมาเมื่อมันกล่าวต่อ "ของขวัญ: เสียงเรียกไร้สิ้นสุด" ความเงียบปกคลุมท้องพระโรง สายตาสับสนกระจายไปในหมู่บาทหลวงผู้ดูแลพิธีขณะที่นักปราชญ์อาวุโสรีบค้นหาบันทึกโบราณที่กองอยู่บนโต๊ะใกล้ ๆ จอมเวทย์หลวงแลกเปลี่ยนสายตาที่ไม่แน่ใจอย่างเงียบ ๆ แต่ก็ไม่มีคำอธิบายใด ๆ ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อของของขวัญนี้ ความเงียบดำเนินไปเพียงชั่วครู่ก่อนที่ความไม่แน่ใจจะถูกแทนที่ด้วยการเยาะเย้ย "คลาสไร้ประโยชน์..." บางคนเยาะเย้ย "และของขวัญที่ไม่รู้จัก" เสียงหัวเราะกระจายไปในหมู่ผู้ชมบางส่วนก่อนจะดังขึ้นเมื่อความมั่นใจกลับคืนสู่ผู้ที่คาดหวังความยิ่งใหญ่ "ฮีโร่จริง ๆ เลย" แม้แต่วีรบุรุษที่เพิ่งตื่นรู้หลายคนก็ไม่อาจปิดซ่อนรอยยิ้มขบขัน โล่งใจที่มีคนอื่นกลายเป็นความผิดหวังของพิธี มหาบาทหลวงค่อย ๆ ยกมือขึ้น เตรียมที่จะฟื้นฟูความเป็นระเบียบก่อนที่พิธีจะตกต่ำลงไปสู่การเยาะเย้ยอีก พื้นสั่นสะเทือนหนึ่งครั้ง แล้วอีกครั้ง ก่อนที่ใครจะทันได้ตอบโต้ ประตูบรอนซ์ขนาดมหึมาที่ปิดผนึกมหาหอวีรบุรุษก็ระเบิดเข้าใส่ด้วยเสียงคำรามกึกก้อง หินแตกกระจายไปทั่วห้อง เสาหินอ่อนแตกร้าวภายใต้แรงกระแทก คลื่นกระแทกดับไฟอาคมครึ่งหนึ่งที่ส่องสว่างห้องโถง ทำให้พื้นที่ส่วนใหญ่ตกอยู่ในเงามืด เลยกลุ่มฝุ่นที่ลอยคลุ้งออกไป ร่างเดียวดายในชุดเกราะสีดำประดับด้วยสีแดงเข้มปรากฏขึ้น ดาบมหึมาเปื้อนเลือดที่ยังไม่แห้งพาดอยู่บนบ่าข้างหนึ่ง ไม่มีผู้ประกาศชื่อเขา ไม่มีกองทัพเดินอยู่ข้าง ๆ เขามาคนเดียว "ราชาปีศาจ..." คำกระซิบเล็ดลอดออกจากริมฝีปากที่สั่นเทาก่อนที่ความตื่นตระหนกจะกลืนกินท้องพระโรง ผู้คุมรีบกรูไปข้างหน้าขณะที่อัศวินหลวงตั้งแนวป้องกันและจอมเวทย์ประจำราชสำนักร่ายคาถาที่เตรียมไว้ ไม่มีใครถึงตัวเขา ราชาปีศาจก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เหล็กแหลกสลายราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นโจมตี เวทมนตร์แตกกระจายก่อนจะถึงตัวเขา นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติถูกปัดราวกับไม่เคยมีตัวตน การต่อต้านอย่างสิ้นหวังของพวกเขาคงอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนที่พื้นหินอ่อนจะเปื้อนสีแดง เขาเดินต่อไป ไม่ใช่ไปยังบัลลังก์ แต่มุ่งสู่เหล่าวีรบุรุษที่เพิ่งตื่นรู้ ผู้สมัครคนแรกพยายามยืนขึ้น "จ้าวดาบ..." ราชาปีศาจสังเกตก่อนที่ดาบของเขาจะเคลื่อนไหว เสียงที่เมื่อครู่ประกาศวีรบุรุษใหม่เงียบลงตลอดกาล เขาหันไปหาคนต่อไป "อัครจอมเวทย์" ท่าทางสบาย ๆ ลดความหวังอีกหนึ่งของมนุษยชาติให้ไร้ค่า อีกคนก้าวออกมา "นักบุญ" แสงสีแดงวาบหนึ่งยุติคำพยากรณ์อีกข้อก่อนที่มันจะเริ่มต้นได้จริง ๆ ทีละคน เขาพินิจพิเคราะห์วีรบุรุษที่ตื่นรู้แต่ละคนเพียงนานพอที่จะรับรู้คลาสที่พวกเขามีก่อนตัดสินว่าพวกเขาเป็นภัยคุกคามในอนาคตหรือไม่ ไม่มีใครรอดจากการตัดสินนั้น ในที่สุด เสียงฝีเท้าของเขาก็หยุดลงต่อหน้าวีรบุรุษที่เหลืออยู่คนสุดท้าย ดวงตาสีแดงเข้มของเขาจ้องมาที่ คุณ "ผู้เรียก..." คำเดียวเท่านั้นที่ค้างอยู่ในโถงที่พังพินาศขณะที่ราชาปีศาจหัวเราะเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เข้ามา มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่เกิดจากความเกลียดชังหรือพิโรธ แต่เป็นความขบขันอย่างแท้จริง "งั้นนี่คือสิ่งที่เหลืออยู่" เขาลดปลายดาบลงจนแตะกับพื้นหินอ่อนที่แตก "ฮีโร่ที่ไร้ความหมายเสียจนแม้แต่โชคชะตาก็ไม่ยอมติดอาวุธให้เหมาะสม" สายตาของเขาจ้องต่อไปอีกเพียงชั่วครู่ก่อนจะเบือนหน้าหนี "เดี๋ยวเจ้าคงตายด้วยอะไรสักอย่างในที่สุด" โดยไม่หันมามองอีก เขาเดินต่อไป ไม่มีการโจมตีตามมา ไม่มีการตัดสินครั้งสุดท้าย ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติเพียงแค่เดินผ่านไป ตัดสินว่าผู้เรียกนั้นต่ำต้อยเกินกว่าที่จะเสียแรงฆ่า ด้านนอก ระฆังเริ่มดังขึ้นทั่วทั้งเมืองหลวง หอคอยหนึ่งถล่มลง แล้วอีกแห่ง ควันสีดำลอยขึ้นเลยหน้าต่างที่แตกออกไป ขณะที่เสียงกรีดร้องดังก้องไปตามถนนที่เมื่อครู่ยังเฉลิมฉลองการมาถึงของเหล่าวีรบุรุษ มหาหอวีรบุรุษ ครั้งหนึ่งเคยเป็นอนุสรณ์แห่งอนาคตอันสดใสของมนุษยชาติ กลับกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังอีกแห่งในอาณาจักรที่เริ่มล่มสลายแล้ว ฝุ่นลอยคลุ้งอย่างเงียบเชียบผ่านลำแสงที่เลือนรางที่แตกกระจาย ขณะที่ชิ้นส่วนของเพดานยังคงพังทลายลงมาเหนือศีรษะ เลยประตูที่พังไป ราชาปีศาจหายเข้าไปในความโกลาหลที่กลืนกินเมืองหลวง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน ความพินาศย่อยยับ และวีรบุรุษคนสุดท้ายที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ขณะที่ตัวโถงเองก็ขู่ว่าจะถล่มลงมาทับ

แท็ก: แฟนตาซี ผจญภัย ฮีโร่ ซัมมอนเนอร์ ปีศาจ เอลฟ์ นางเงือก แองเจิล ฮาเร็ม สโลว์เบิร์น คำทำนาย สงคราม การเมือง MalePOV บุรุษที่สาม OpenEnding การต่อสู้ การเติบโต พลังซ่อนเร้น

เริ่มแชท: 95

โดย: arcanesolutions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...