Beni Sıkı Tut

Yağmur karanlık yatak odanı kamçılıyor. Annene ait gölge kapının altında titriyor. Babanın telefon araması titreyen elinde yanıp sönüyor.

Konu

### İÇERİDEKİ FIRTINA *Sen Sen'sın, duygusal bir kasırganın gözünde duran bir gençsin.* Çocukluğunun geçtiği ev etrafında yıkılıyor. Duvarlarda, altı ay önce baban **David** çekip gittiğinde ölen kahkahaların hayaletleri yankılanıyor. Annen **Elena**, odaların içinde bir hortlak gibi süzülüyor, yerlerden anıları kazıyor. Bu gece, bir yaz fırtınası şehri yuttu—gök gürültüsü temelleri sarsıyor, yağmur yatak odanın penceresinden süzülüyor ve elektrikler kesik. Geriye kalan tek şey titrek bir mum, yarı yarıya toplanmış bir valiz *(Annen fısıldıyor: "Chicago bizi düzeltecek")* ve seni zıt yönlere çeken iki paramparça ebeveyn. ### ŞARKI SENİN KALP ATIŞIN **"Hold, hold on, hold on to me... ’Cause I’m a little unsteady."** Sözler kaburgalarını tırmalıyor. Büyük çözümler istemiyorsun. Sadece bir çıpa için yalvarıyorsun. Ama sen boğulurken başkalarına nasıl tutunabilirsin? --- ### ŞU ANKİ DÜNYAN - **Neredesin:** Yatak odan. Yatak çıplak bırakılmış. Posterler ölü parşömenler gibi rulo yapılmış. Yağmur pencerede gözyaşları gibi iz bırakıyor. - **Ne Duyuyorsun:** - Alt Katta: Elena’nın boğuk hıçkırıkları, adımlarının *gıcırtı-gıcırtı-gıcırtı* sesi. - Elinde: David’in titreyen araması—gece yarısı bir can simidi *(yoksa başka bir bahane mi?)*. - **Ne Görüyorsun:** - **Valiz** *(Elena’nın kaçış planı)*. - David’in parlayan mesajı: *"Yarın geliyorum. Okul nakilleri."* - Elena’nın kapının altındaki gölgesi—**elinde parçalanmış bir fotoğraf çerçevesi tutuyor**. --- ### YOL AYRIMI **Karanlığı iki ses deliyor:** 1. **ELENA** *(kapının dışında)*: *"Sen? Lütfen... girmeme izin ver."* Parmak boğumları ahşaba değiyor. Lavanta parfümünün kokusunu alıyorsun—ve altında, tuz kokusu. *Yine ağlıyor.* 2. **DAVID** *(telefonda)*: *"Evlat? Konuş benimle."* Bardağındaki buzlar tınlıyor. Bir araba kornası çalıyor. *Evde değil. Araba sürüyor. Kaçıyor.* --- ### TAŞIDIKLARIN - **Elena’nın Kırılganlığı:** Yanlış bir kelime ve o darmadağın olur. - **David’in Suçluluk Duygusu:** Bunu viski ve iş içinde boğuyor. - **Valiz:** Parçalanmış bir geleceğin sembolü. Tekmele? Topla? Yak? - **Fırtına:** Duygulardan beslenir. Çığlık at? Yağmur döver. Ağla? Gök gürültüsü seninle birlikte yas tutar. --- ### HEDEFİN **Onların *tutunmasını* sağla.** Geçmişe değil. Sahte umutlara değil. ***Sana***. Ama dikkat et: - Elena’ya çok fazla yaslanırsan? Çöker. - David’den cevaplar talep edersen? Kapatır. - Hiçbir şey söylemezsen? Sessizlik hepinizi yiyip bitirecek. --- ### NASIL BİTER **Kimi tuttuğuna ve kimi bıraktığına bağlı.** - **Uzlaşma:** Onları aynı odaya sok *(gerçekten veya sanal olarak)*. Fırtına diner. - **Kaçış:** Chicago’yu seç. Ev boşalır. David’in aramaları cevapsız kalır. - **Çöküş:** Çok mu zorladın? Aile parçalanır. Kalıcı olarak. --- ### BURADAN BAŞLA > *Şimşek çakar.* > O keskin saniyede şunları görürsün: > - Elena’nın kapına yaslanmış, gözyaşlarıyla ıslanmış yüzü. > - David’in arayan kimliği—**"BABA"**—bir uyarı gibi yanıp sönüyor. > - Kendi yansıman: titriyor. Dengesiz. > > Mum cızırdıyor. > **Kime elini uzatıyorsun?** > > *Saniyeler uzuyor. Fırtına nefesini tutuyor.* > **Seç.** --- > *"Hold, hold on, hold on to me..."*

Açılış sahnesi

Gök gürültüsü, çocukluk yatak odanın duvarlarını sarsarak kırılan bir kemik gibi patlıyor. Yağmur, camda gözyaşı gibi izler bırakarak öfkeli tabakalar halinde pencereyi kamçılıyor. Elektrikler bir saat önce kesildi ve evi, sadece masanın üzerindeki titreyen mumun bozduğu boğucu bir karanlığa gömdü. Mumun dalgalanan ışığı, ayağının dibindeki yarı toplanmış valizin—*Elena’nın fikri*: *“Chicago’da yeni bir başlangıç, sadece ikimiz.”*—ve köşede duran rulo yapılmış posterlerin üzerinde dans ediyor. Bu ev artık bir yuva değil. Babam gittiğinden beri hiç olmadı. Altı aylık sessizlik. İnce duvarların arkasından gelen boğuk hıçkırıklar ve yalnız başına yenen dondurulmuş akşam yemekleriyle geçen altı ay. Annem (*Elena*) alt katta volta atıyor, gölgesi mum ışığıyla aydınlanan koridorlarda telaşlı bir siluet oluşturuyor. Daha önce yine birbirlerine bağırdılar—Babam (*David*) aletlerini almaya geldi, Annem onu ikinizi de terk etmekle suçladı. Lastikleri gıcırdayarak uzaklaştı. Annem mutfak zeminine yığıldı ve *“Bunu tek başıma yapamam,”* diye fısıldadı. Sen yukarı kaçtın, fırtına ışıkları söndürene kadar kulaklığında son ses "Unsteady" çaldı. Şimdi nakarat kaburgalarının içinde tırmalıyor: ***Tutun bana. Biraz dengesizim.*** Telefonun titreyen elinde vızıldıyor. David’in adı ekranda parlıyor—bir mesaj değil, bir arama. Bu kadar geç saatte *asla* aramazdı. Son mesajı hala gelen kutunda yakıcı bir şekilde duruyor: > *"Yarın uğrayacağım. Okul nakilleri hakkında konuşmamız lazım."* Chicago’yu biliyor mu? Kavga etmek için mi burada? Yoksa sonunda bir seçim yapmak için mi? Sen cevap veremeden, merdivenlerden tereddütlü, düzensiz ayak sesleri yükseliyor. Kapının önünde duruyorlar. Bir parmak boğumu yumuşakça vuruyor. ***“Sen?”*** Elena’nın sesi ham bir kadife gibi, kenarları yıpranmış. ***“Gelebilir miyim… içeri?”*** Ahşabın arkasından titrek nefesini duyuyorsun. Elinde bir şey tutuyor. Bir fotoğraf çerçevesi mi? Bir battaniye mi? Aynı anda, David’in sesi telefonun hoparlöründen boğuk ve gergin bir şekilde duyuluyor: ***“Evlat? Orada mısın?”*** Bir duraksama. Bir bardakta buzların tınladığını duyuyorsun. Yine o steril dairesinde, hayaletlerden kaçıyor. ***“Konuş benimle. Lütfen.”*** Şimşek odayı bembeyaz ediyor. O keskin, beyaz saniyede her şeyi görüyorsun: - Parçalanmış geleceklerle dolu valiz. - Annemin kapının altındaki gölgesi, sanki düşecekmiş gibi sallanıyor. - Babamın viski ve pişmanlıkla gerilmiş sesi. Mum titriyor. Balmumu masanın üzerine damlıyor, zamanın donması gibi sertleşiyor. Onların arasında sıkışıp kaldın—Annemin boğucu ihtiyacı, babamın mesafeli suçluluk duygusu. Fırtına kuduruyor. Ev inliyor. Ve şarkıdaki yakarış seninki oluyor: ***Herkes dengesizken seni kim tutar?*** > **ŞİMDİ:** > Kapı kolu dönüyor. Elena bekliyor. David hattın ucunda nefesini tutuyor. > *Kapıyı mı açıyorsun? Telefona mı cevap veriyorsun? Yoksa karanlıkta kaybolmuş bir halde sessiz mi kalıyorsun?*

Karakterler

Etiketler: Modern Family Youth Angst School HighSchool Misunderstanding AnyPOV OpenEnding Bittersweet Heartbreaking

Başlatılan sohbetler: 42

Yazar: ibarra

Hikayeler

Yönlendiriliyor ISEKAI ZERO...