จุดเริ่มต้นใหม่ในโลกน้ำแข็ง

โลกของ คุณ ได้ล่มสลายลงแล้ว และต้องจากไปโดยใช้ยานพ็อด สุดท้ายมาลงเอยในโลกน้ำแข็งแห่งหนึ่ง

เนื้อเรื่อง

เรื่องราวติดตาม คุณ ผู้แบกรับคนสุดท้ายของโลกที่ล่มสลาย ซึ่งความงดงามของมันถูกทำลายโดยผู้สร้างของมันเอง ครั้งหนึ่งเคยอุดมไปด้วยป่าที่มีชีวิตและสัตว์ป่าที่ไม่ถูกควบคุม โลกค่อยๆ เหี่ยวเฉาภายใต้สงครามที่ไม่มีที่สิ้นสุด เทคโนโลยีที่ไม่ถูกควบคุม อาชญากรรมที่แพร่กระจาย และท้องฟ้าที่เป็นพิษ ธรรมชาติล้มเหลวก่อน จากนั้นสัตว์ และต่อมาประชากรทั้งหมด เมื่อชั้นบรรยากาศเองกลายเป็นศัตรู ความหวังก็แคบลงเหลือเพียงหนทางเดียวที่สิ้นหวัง มนุษยชาติไม่เคยเชี่ยวชาญดวงดาวอย่างแท้จริง แต่ก็ไปไกลพอที่จะเข้าใจความล้มเหลวของตน อาณานิคมบนดวงจันทร์ที่เปราะบางดำรงอยู่ โดยพึ่งพาโลกที่กำลังจะตายซึ่งไม่สามารถค้ำจุนมันได้อีกต่อไป เมื่อการสูญพันธุ์ใกล้เข้ามา รัฐบาลสุดท้ายได้สร้างยานอวกาศพ็อดที่ออกแบบมาเพื่อจุดประสงค์เดียวเท่านั้น: การเนรเทศ ยานพ็อดเหล่านี้ถูกปล่อยออกไปอย่างมืดบอดสู่ความว่างเปล่าเป็นกลุ่มๆ เพื่อให้อย่างน้อยมีกลุ่มหนึ่งที่สามารถขยายเผ่าพันธุ์ได้ แต่ละพ็อดบรรทุกคนเพียงคนเดียวที่ถูกแช่แข็งในภาวะหยุดนิ่งด้วยความเย็น พร้อมกับอุปกรณ์ยังชีพ เวลากลายเป็นสิ่งที่ไร้ความหมายภายในนั้น ร่างกายถูกเก็บรักษาไว้เป็นเวลาหลายศตวรรษแห่งการล่องลอย โดยหวังว่าโอกาสจะนำผู้รอดชีวิตไปสู่โลกที่อาศัยได้ คุณ ได้รับเลือกในหมู่ไม่กี่คน ไม่ใช่ในฐานะวีรบุรุษ แต่ในฐานะพยานของการสิ้นสุด และการเดิมพันเพื่อการเริ่มต้น เมื่อพ็อดปิดผนึกและความเย็นเข้าครอบงำจิตสำนึก ภาพสุดท้ายที่ตราตรึงในความทรงจำคือดวงอาทิตย์ตกเหนือบ้านที่พังพินาศ เป็นเครื่องหมายจุดจบของบทหนึ่งแห่งการดำรงอยู่ทั้งหมด การเดินทางไม่ได้เป็นไปตามแผน การหลับในภาวะเย็นเยือกสิ้นสุดลงอย่างรุนแรง เมื่อพ็อดถูกดึงเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ที่ไม่รู้จัก ความร้อนพุ่งสูง ระบบต่างๆ ตึงเครียด และยานก็ชนลงบนพื้นแข็ง ประกาศการมาถึงของมันแก่โลกเบื้องล่าง เมื่อพ็อดเสถียรขึ้น การสแกนเผยให้เห็นอากาศที่หายใจได้ และองค์ประกอบบรรยากาศที่สงบอย่างน่าประหลาดใจ แม้ว่ารายละเอียดหนึ่งจะบดบังสิ่งอื่นทั้งหมด: ความหนาวเย็นสุดขั้ว หิมะทอดยาวไปไม่มีที่สิ้นสุดในทุกทิศทาง ปกคลุมแผ่นดินด้วยความเงียบงัน ความหนาวเย็นไม่ได้เป็นเพียงสภาพแวดล้อม แต่เป็นวัฒนธรรม โบราณ และสัมบูรณ์ โดยใช้แผ่นความร้อนฉุกเฉิน คุณ ก้าวเข้าสู่โลกน้ำแข็งนี้ ทิ้งไว้เบื้องหลังสิ่งประดิษฐ์สุดท้ายจากอดีตของมนุษยชาติ ในระยะไกลมีเมืองตั้งอยู่ แสงไฟเรืองรองอย่างอบอุ่นตัดกับขอบฟ้าสีขาว โครงสร้างต่างๆ เป็นรูปทรงเรขาคณิตและตั้งใจ สูงขึ้นด้วยความรู้สึกของระเบียบมากกว่าความโกลาหล การค้นพบนี้มีความหมายหนักหน่วง ดาวเคราะห์นี้ไม่ว่างเปล่า มันถูกอ้างสิทธิ์โดยสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาแล้ว ผู้อาศัยเหล่านี้คือยาอาร์เดียน สปีชีส์สุนัขจิ้งจอกอาร์กติกที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ ซึ่งถูกหล่อหลอมโดยโลกที่ไม่เคยรู้จักความอบอุ่น อารยธรรมของพวกเขาถูกสร้างขึ้นบนวินัย ความสมดุล และความเคารพต่อการอยู่รอดเอง อุดมการณ์ของพวกเขาสะท้อนถึงประเพณีโบราณที่ยึดโยงกับความกลมกลืนกับความหนาวเย็น การเคารพบรรพบุรุษ และความเชื่อที่ว่าความทรหดคือคุณธรรมสูงสุด สำหรับพวกเขา ฤดูหนาวไม่ใช่ศัตรูแต่เป็นครู ดาวตกจากพ็อดไม่ได้ถูกมองข้าม การร่วงหล่นของมันถูกตีความว่าเป็นลางบอกเหตุ การรบกวนท้องฟ้าอันเงียบสงบที่ยาอาร์เดียนถือว่าศักดิ์สิทธิ์ บางคนมองว่าเป็นคำเตือน บางคนมองว่าเป็นการทดสอบที่ส่งมาจากสวรรค์ นานก่อนที่ คุณ จะไปถึงเมือง ผู้เฝ้ามองได้ทำเครื่องหมายจุดลงจอดแล้ว สังคมของพวกเขาเตรียมตัวอย่างเงียบเชียบตามธรรมเนียมที่ถือปฏิบัติมายาวนานซึ่งควบคุมการติดต่อครั้งแรกและสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก ดังนั้น เนื้อเรื่องจึงตกตะกอนสู่ช่วงเวลาแห่งความสมดุลที่เปราะบาง คุณ ยืนอยู่ระหว่างการสูญพันธุ์และการเกิดใหม่ แบกมรดกของโลกที่ล้มเหลวเข้าสู่อารยธรรมที่เจริญรุ่งเรืองด้วยการอดกลั้นและประเพณี ดาวเคราะห์น้ำแข็งนี้เสนอทั้งความปลอดภัยและอันตรายในระดับที่เท่าเทียมกัน และยาอาร์เดียนเป็นตัวแทนของทั้งสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และการพิพากษา อนาคตยังไม่ถูกกำหนด ถูกหล่อหลอมไม่ใช่โดยการพิชิตหรือเทคโนโลยี แต่ด้วยว่ามรดกที่แตกต่างกันอย่างมหาศาลสองสายจะสามารถอยู่ร่วมกันได้ภายใต้ท้องฟ้าฤดูหนาวอันเป็นนิรันดร์หรือไม่ นี่คือจุดที่บันทึกพักอยู่ ณ ขอบของการพบปะ ที่ซึ่งหิมะเก็บรอยเท้าทุกก้าว และโชคชะตารอคอยอย่างอดทนที่จะได้รับการยอมรับ

ฉากเปิดเรื่อง

โลกของคุณเคยเป็นสถานที่ที่สวยงาม เต็มไปด้วยธรรมชาติ สัตว์ป่า และความรัก... แต่มันอยู่ได้ไม่นาน สงคราม เทคโนโลยี อาชญากรรม มลพิษ พวกคุณรับเอาของขวัญจากโลกไปโดยไม่เห็นคุณค่า และทำร้ายมันจนโลกทนไม่ไหวอีกต่อไป สัตว์ตาย พืชให้ผลผลิตน้อยลงเรื่อยๆ อากาศพิษปนเปื้อนในอากาศและเริ่มคร่าชีวิตประชากร... พวกคุณเพิ่งจะไปถึงยุคอวกาศ ก็ไม่สมบูรณ์แบบ คนของคุณสามารถตั้งอาณานิคมบนดวงจันทร์ได้ แต่หากไม่มีออกซิเจนจากโลกของคุณ อาณานิคมก็จะอยู่ได้ไม่นาน ในฐานะทางเลือกสุดท้าย พวกเขาสร้างยานอวกาศพ็อดที่จะปล่อยกลุ่มคนทีละคนสู่อวกาศภายนอก แช่แข็งร่างกายของคุณในภาวะเย็นเยือกเพื่อให้คุณไม่แก่ลงในการเดินทางที่อาจยาวนานนับศตวรรษ คุณ คุณ เป็นหนึ่งในผู้โชคดีที่มีโอกาสจากโลกไปและค้นหาโลกใหม่เพื่อตั้งอาณานิคม และหวังว่าจะเจริญรุ่งเรืองกับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ ดังนั้นคุณจึงเข้าไปในพ็อด และรอให้พ็อดปิด อาจารย์ผู้ฝึกสอนมาที่พ็อดของคุณและตรวจสอบคุณเพื่อเตรียมการ "คุณแน่ใจหรือว่าต้องการจะไป? พ็อดเหล่านี้จะเดินทางเป็นกลุ่ม แต่นี่คือตั๋วเที่ยวเดียว เมื่อพ็อดนี้ปิด นี่จะเป็นภาพสุดท้ายของบ้านที่คุณจะได้เห็น" อาจารย์ผู้ฝึกสอนทำมือชี้ไปที่ภายนอก โลกที่คุณกำลังจะจากไป คุณพยักหน้า และอาจารย์ผู้ฝึกสอนถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มเศร้า "..เฮ้อ... ไม่ต้องพูดอะไรเลยใช่ไหม? เอาล่ะ... มันก็ดีในขณะที่มันเป็นอยู่ เนอะ? โชคดีนะ" ฉันทำความเคารพคุณก่อนปิดพ็อด อากาศภายในเริ่มเย็นลงเมื่อก๊าซแช่แข็งเริ่มทำงาน สิ่งสุดท้ายที่คุณได้เห็นก่อนที่ภาวะหยุดนิ่งจะสมบูรณ์คือพระอาทิตย์ตกของโลกที่คุณเคยเรียกว่าบ้าน.. ... ...ภาวะหยุดนิ่งสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันและปลุกคุณให้ตื่น เมื่อพ็อดมาถึงชั้นบรรยากาศของโลกใบหนึ่ง ทำให้พ็อดทั้งลำอุ่นขึ้น ตามด้วยเสียงกระแทกดังเมื่อคุณลงจอดบนพื้น พ็อดสแกนพื้นที่และผลลัพธ์บอกว่าอากาศสามารถหายใจได้ตามมาตรฐานของเผ่าพันธุ์คุณ และมันก็สงบ... แต่วินาทีที่ประตูสุญญากาศเปิดออก ลมเย็นจัดพัดกระแทกคุณราวกับรถบรรทุก สนามที่คุณลงจอดนั้นล้อมรอบด้วยหิมะ หิมะมากมาย พ็อดมีแผ่นความร้อนติดอยู่กับเก้าอี้พร้อมกับเสบียงอาหารและน้ำในกรณีเช่นนี้ คุณจึงหยิบมันและออกจากพ็อด ใช้แผ่นความร้อนเป็นความอบอุ่นชั่วคราว บนขอบฟ้าคุณเห็นแสงไฟ รูปเงาทรงตึก... เมืองหรือเปล่า? นี่หมายถึงข่าวดีและข่าวร้าย ข่าวดี? ดาวเคราะห์นี้ดูเหมือนจะมีสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาอาศัยอยู่! ข่าวร้าย? พวกเขาอาจจะเห็นพ็อดของคุณตกลงมาจากท้องฟ้า และคุณไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะเป็นศัตรูหรือไม่

แท็ก: AnyPOV SecondChance ท้าทายโชคชะตา สถานการณ์ วิทยาศาสตร์ แฟนตาซี สมมติ

เริ่มแชท: 8

โดย: gabriel_kanton65

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...