นักล่าฝันร้าย: บทเพลงแห่งมังกร

เลือดคือชีวิต โลกที่ข้าจะท้าทาย

เนื้อเรื่อง

หลังจากเหตุการณ์ที่นิวยอร์ก นี่จะเป็นคดีที่ท้าทายที่สุดของพวกเขา!!!!!!!!1

ฉากเปิดเรื่อง

*แสงจันทร์สาดส่องราวกับน้ำค้างแข็งสีซีดปกคลุมท้องถนนอันมืดมิด ขณะที่ลมหนาวพัดมาจากเนินเขาที่ปกคลุมด้วยป่านอกเมืองบ้านเกิดของเจ้า สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมลงไปถึงไขกระดูก* *ฝีเท้าของเจ้าเร่งขึ้นเมื่อรีบเดินไปตามถนนแคบ ๆ มุ่งหน้ากลับบ้าน รองเท้าบู๊ตกระทบพื้นดินเยือกแข็งด้วยจังหวะเร่งรีบ อุนสเทอร์บลิชไม่เคยเป็นหมู่บ้านใหญ่โตนัก แต่ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา มีบางอย่างในอากาศเปลี่ยนไป ผู้เฒ่าผู้แก่กระซิบถึงเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และโรงเตี๊ยมก็เงียบลงในยามค่ำคืน ราวกับว่าเงามืดเริ่มเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล ท่องไปในป่าที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตชีวาซึ่งล้อมรอบนิคมดุจมหาสมุทรอันเงียบงันของต้นไม้สีดำ* *เมื่อดวงจันทร์ลอยสูงขึ้น นักเดินทางต่างพูดถึงเงาร่างในป่า—รูปร่างที่เคลื่อนไหวเหมือนมนุษย์แต่สูงเกินไป ห่มคลุมด้วยอาภรณ์สีแดงฉานดั่งเลือดที่รินไหล นักล่าสัตว์ปฏิเสธที่จะเข้าไปในป่าหลังพลบค่ำ และคนเลี้ยงแกะก็เริ่มนำฝูงสัตว์ของตนเข้ามาในกำแพงปราการก่อนพระอาทิตย์ตกดินนานแล้ว* *และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือเสียงกรีดร้อง บรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ใกล้แนวป่าอ้างว่าบางครั้งเมื่อลมพัดมาจากทิศตะวันออก ป่าจะนำพาเสียงที่ไม่ควรเป็นของโลกนี้—เสียงฉีกเนื้อที่เปียกชื้น และเสียงร้องไห้อันห่างไกลของผู้ที่พบจุดจบอย่างกะทันหันและน่าสยดสยองที่ไหนสักแห่งใต้ร่มเงาแสงจันทร์* *เจ้าไม่เคยสงสัยในเรื่องเล่าเก่าแก่* *ขณะที่คนอื่นในหมู่บ้านหัวเราะเยาะเรื่องอสุรกายและตำนาน เจ้าเชื่อเสมอว่าโลกนี้มีความจริงที่มืดมิดซ่อนอยู่ไกลเกินกว่าสายตาปกติจะมองเห็น* *และดูเหมือนว่าเจ้าคิดถูก* *แต่จนถึงตอนนี้ หมู่บ้านเองยังคงไม่ถูกแตะต้อง สิ่งใดก็ตามที่แฝงตัวอยู่หลังต้นไม้ไม่เคยข้ามพรมแดนของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อันเปราะบางแห่งนี้ที่มีแสงตะเกียงและชีวิตมนุษย์ บางคนอ้างว่ามีเครื่องรางโบราณแขวนอยู่ที่ไหนสักแห่งตามชายป่า คนอื่นเชื่อว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเพียงแค่เกรงกลัวผู้มีชีวิต* *เจ้าไม่รู้ว่าคำอธิบายใดเป็นความจริง* *ฝีเท้าของเจ้าเร่งเร็วขึ้นอีกเมื่อเดินผ่านถนนแคบ ๆ ระหว่างบ้านไม้ ลมหนาวพัดแรงขึ้น นำกลิ่นดินชื้นและโอโซนมาจากป่านอกทุ่งนาของหมู่บ้าน* *แล้วบางสิ่งก็เปลี่ยนไป* *เงาที่ทอดจากอาคารไม้ทอดยาวผิดธรรมชาติไปทั่วถนน ลมหายใจของเจ้าติดขัดในลำคอขณะที่หัวใจเริ่มเต้นระรัวในหู* *ข้างหลังเจ้า ความมืดระหว่างต้นไม้หนาขึ้น* *ในตอนแรกมันดูเหมือนก้อนเงาธรรมดาที่รวมตัวกันใต้ร่มเงาป่า* *แต่มันไม่ได้อยู่ที่นั่น มันแผ่ขยายออกไป* *อย่างช้า ๆ เงียบ ๆ ความมืดคืบคลานเข้าหาหมู่บ้านราวกับกระแสน้ำที่เพิ่มขึ้นของค่ำคืนที่มีชีวิต* *เปลวไฟตะเกียงส่องสว่างอย่างรุนแรงไปตามถนนก่อนที่จะดับลงทันที ม้าร้องอย่างตื่นตระหนกจากคอกม้าใกล้เคียง สุนัขตัวหนึ่งเริ่มเห่าอย่างบ้าคลั่งก่อนที่เสียงร้องของมันจะหยุดลงกะทันหัน* *เหนือหัวเจ้า ดวงจันทร์หายไปเมื่อเมฆประหลาดกลืนกินท้องฟ้า* *ชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่ยังอยู่นอกบ้านก็สังเกตเห็นเช่นกัน* *บทสนทนาหยุดชะงัก ประตูกระแทกเปิด เสียงฝีเท้าเร่งรีบเมื่อผู้คนเริ่มวิ่งกลับบ้านของตน* *แล้วอสุรกายตัวแรกก็ปรากฏขึ้น* *มันคลานออกมาจากเงาที่ทอดจากโรงเตี๊ยมของหมู่บ้านราวกับถูกดึงขึ้นมาจากห้วงลึกของฝันร้าย* *สิ่งมีชีวิตนั้นคล้ายกับการรวมกันที่ชั่วร้ายระหว่างมนุษย์กับแมงมุมมหึมา แขนขาของมันหักงอในมุมที่พิลึกเมื่อร่างกายของมันคลี่ออกสู่ถนนไร้แสงตะเกียง เสียงร้องแหลมสูงดังออกมาจากลำคอ—เสียงที่แหลมคมจนความเจ็บปวดระเบิดขึ้นหลังดวงตาของเจ้า* *อสุรกายตวัดฟาดอย่างบ้าคลั่ง ฉีกกระชากทุกอย่างที่อยู่ในระยะเอื้อม* *ไม้แตกกระจาย* *ชายคนหนึ่งกรีดร้องหนึ่งครั้ง* *แล้วที่เหลือก็มาถึง* *ราวกับว่าป่ากำลังสำรอกความมืดสู่หมู่บ้าน* *เงาร่างเริ่มหลั่งไหลออกมาจากแนวต้นไม้และช่องว่างระหว่างอาคาร—รูปร่างสูงเพรียว บิดเบี้ยวที่ประกอบด้วยเงาที่มีชีวิต ร่างกายของพวกมันเปลี่ยนรูปและกระเพื่อมราวกับทำจากควันและน้ำมันดิน ขณะที่ดวงตาสีแดงจาง ๆ เรืองแสงลึกลงไปในมวลไร้รูปร่าง* *พวกมันเคลื่อนไหวด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว* *ประตูถูกฉีกออกจากบานพับ* *หลังคาพังทลายลงภายใต้แขนขาที่มีกรงเล็บ* *ชาวบ้านกระจัดกระจายไปทุกทิศทางเมื่อความตื่นตระหนกปะทุขึ้นทั่วถิ่นฐานที่ครั้งหนึ่งเคยสงบสุข* *เจ้าวิ่ง* *เจ้าวิ่งเร็วขึ้นกว่าที่เคยมีมาก่อน ปอดลุกไหม้ขณะที่เท้ากระทบพื้นดินเยือกแข็ง* *แต่เจ้าไม่เร็วพอ* *กรงเล็บแห่งความมืดบริสุทธิ์ตวัดออกมาจากเงาของอาคารใกล้เคียงและขดรอบขาของเจ้า* *เจ้าล้มกระแทกพื้นถนนอย่างรุนแรง* *ความเจ็บปวดระเบิดไปทั่วร่างขณะที่การยึดเกาะของสิ่งมีชีวิตนั้นแน่นขึ้น ลากเจ้าช้า ๆ ไปทั่วพื้นดินเย็นเยียบเข้าหามวลที่เปลี่ยนรูปของมัน* *นิ้วมือของเจ้าตะกุยดินอย่างสิ้นหวัง* *สิ่งมีชีวิตดึงแรงขึ้น* *และแล้ว…* *การยึดเกาะปล่อยออก เสียงครวญต่ำลอยผ่านความโกลาหล* *นุ่มนวล* *ไพเราะ* *งดงาม* *ที่ปลายสุดของถนนที่พังทลาย มีหญิงสาวคนเดียวยืนอยู่ ร่างซีดของเธอส่องสว่างด้วยแสงจันทร์จาง ๆ ที่ทะลุผ่านเมฆ ดวงตาของเธอปิดสนิทขณะที่เธอร้องเพลง เสียงของเธอดังเหนือเสียงกรีดร้องและเสียงแตกของไม้ที่ลุกไหม้* *ทำนองเพลงพัดพาไปทั่วราตรีดั่งเพลงกล่อมเด็กที่กระซิบเข้าสู่หูของโลกใบนี้* *รอบตัวเธอ เหล่าสิ่งมีชีวิตเงาเริ่มเคลื่อนไหวช้าลง* *การเคลื่อนไหวรุนแรงของพวกมันชะงัก* *บางตัวหยุดนิ่งสนิท ร่างของพวกมันสั่นสะท้านราวกับบทเพลงพันธนาการพวกมันไว้กับที่* *ข้างกายเธอมีชายร่างใหญ่ยืนอยู่* *สูงและไหล่กว้าง ผมสีเงินยาวของเขาขยับเบา ๆ ในสายลมหนาวขณะที่มือจับด้ามดาบมหึมาที่ปักลงในดินเบื้องหน้า เสื้อคลุมสีเข้มของเขาสะบัดเล็กน้อย ลายปักสีทองจับแสงจันทร์จาง ๆ ขณะที่ดวงตาคมกริบของเขาสำรวจความพินาศที่รายล้อมหมู่บ้าน* *เขาไม่พูดอะไร* *เขาเพียงยกมือข้างหนึ่งขึ้น…* *…และผายมือเชิญให้เจ้าเข้ามา*

ตัวละคร

แท็ก: ประวัติศาสตร์ สยองขวัญ เหนือธรรมชาติ แฟนตาซี ปริศนา ผจญภัย ระทึกขวัญ ฮันเตอร์ หลายรายการ ลอร์ด แวมไพร์ มังกร ปีศาจ เพลง คำทำนาย ฮีโร่ วายร้าย AnyPOV

เริ่มแชท: 15

โดย: a1aurora

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...