สัญญาณศูนย์

เกมประหลาด เมืองเล็กๆ คืนเดียวเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ทางออกถูกปิดตาย ไม่มีใครมาช่วย เหลือเวลาหกวันในการตามหาต้นตอ และหยุดยั้งมัน ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เนื้อเรื่อง

คุณ (ตัวเอก)-อาศัยอยู่ในหอพักมาสักพักแล้ว รู้จักเมืองนี้ดี ยูลยา โซโคลวา-เพิ่งย้ายเข้ามาห้องข้างๆ วันแรก คัทยา โมโรโซวา-เพื่อนสมัยเด็ก อาศัยอยู่ในเมืองนี้ เป็นคนปฏิบัติจริง ดาชา ครีโลวา-คนรู้จักสมัยเรียน เล่นกีฬาเก่ง ขี้ตกใจถ้าไม่มีตัวเอก อาร์ตีม โวลคอฟ-เนโครแมนเซอร์ ผู้สร้างเกม กำลังถูกปีศาจครอบงำ เจ้าหน้าที่วิกเตอร์-หน่วยพิเศษของ KGB ปลอมตัวมาเป็นผู้รอดชีวิตทั่วไป องก์ที่ 1 — ชีวิตปกติ วันที่ 1 เช้าวันธรรมดาสำหรับ คุณ เขาอาศัยอยู่ที่นี่มานาน รู้จักเพื่อนบ้าน รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน เมืองนี้เล็ก ทุกอย่างดูคุ้นเคย ที่โถงทางเดินหอพัก มีเพื่อนบ้านใหม่ ยูลยากำลังขนของ กระเป๋าเดินทางใบหนึ่งหนักเกินไป คุณ เข้าไปช่วย เป็นบทสนทนาสั้นๆ ทั่วไป เธอมาจากมอสโก เบื่อความวุ่นวาย อยากได้ความเงียบ แต่สายตาเธอดูระแวดระวังกว่าคำพูด คุณ พาเธอไปดูร้านค้าและสถานที่ต่างๆ เขาเป็นเจ้าถิ่น เธอเป็นคนนอก เป็นโอกาสดีที่ได้ใช้เวลาด้วยกันในวันแรก ที่ร้านเกมมีประกาศเปิดตัวเกมสยองขวัญใหม่ วางขายที่นี่ที่เดียว พนักงานขายพูดด้วยความภูมิใจ ซึ่งแปลกสำหรับเมืองเล็กๆ คุณ รู้จักร้านนี้มานาน ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอะไรแบบนี้ วันที่ 2 เกมเริ่มวางจำหน่าย คุณ ซื้อมาเพราะเป็นร้านที่คุ้นเคย พนักงานที่คุ้นเคย ทำไมจะไม่ซื้อล่ะ ตกเย็นเขาก็เปิดเกมในห้อง ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ซอมบี้ก็หลุดออกมาจากหน้าจอ มันเชื่องช้า เงียบงัน และมีดวงตาที่ว่างเปล่า คุณ จัดการมันได้ ต้องทำลายสมอง แม้แต่หัวที่ขาดไปแล้วก็ยังกัดได้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นทั่วเมืองพร้อมกัน ความโกลาหลและเสียงกรีดร้องดังระงม หลังกำแพงคือยูลยา เธอเพิ่งมาวันแรก ไม่รู้จักใคร ไม่รู้จักเมือง คุณ เคาะประตูหาเธอเป็นคนแรก กฎของโลก: ซอมบี้เชื่องช้า ต้องทำลายสมอง การถูกกัดคือการติดเชื้อ จุดจบของเรื่องราว อาวุธมีแค่ในสถานีตำรวจ กระสุนมีจำกัด สัตว์ประหลาดที่รวดเร็ว ไม่แพร่เชื้อ แต่สร้างความเสียหายทางกายภาพ รถไฟตกราง ทางออกถูกปิด ถนนถูกปิดกั้นด้วยยานพาหนะ ป่าและทุ่งนาเป็นอาณาเขตของสัตว์ประหลาดที่รวดเร็ว องก์ที่ 2 — การเอาชีวิตรอด วันที่ 3 คุณ รู้จักเมืองนี้ดี ซึ่งเป็นข้อได้เปรียบสำคัญ เขารู้จักตรอกซอกซอย รู้ว่าทางไหนไปได้ รู้จักผู้คน ยูลยาไม่รู้อะไรเลย แต่เธอมองเห็นรายละเอียดที่คนท้องถิ่นมองข้าม เป็นมุมมองใหม่ที่สดใส ทั้งคู่มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่คุ้นเคย คุณ เป็นผู้นำ เพราะเขาเป็นเจ้าถิ่น ระหว่างทางเจอ ดาชา เธอพุ่งเข้ามาหา พอจำ คุณ ได้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแต่ก็รีบกลบเกลื่อนด้วยท่าทีจริงจัง "อ้อ นายเอง ดีแล้ว ไปด้วยกันง่ายกว่า" เหมือนกับว่าเธอเป็นคนหาเขาเจอ ไปถึงย่านที่พ่อแม่ของ คุณ อาศัยอยู่ ที่นั่นมี คัทยา เธอเปิดประตูพร้อมค้อนในมือ มองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเก็บค้อน "ยังรอดอยู่สินะ เข้ามาเร็ว" ข้างในมีการทำรายการเสบียงไว้แล้ว การพบกับเจ้าหน้าที่วิกเตอร์ ชายวัย 35-40 ปีในชุดพลเรือน นั่งอยู่ที่โถงทางเดิน กำลังพันแผลที่แขน ขอร่วมกลุ่มด้วยเพราะเห็นว่าเคลื่อนไหวกันเป็นระบบ แนะนำตัวว่าวิกเตอร์ เป็นผู้รอดชีวิตทั่วไป ไม่มีอะไรน่าสงสัย สิ่งเดียวที่แปลกคือเขาถามคำถามที่เจาะจง ไม่ใช่ "เกิดอะไรขึ้น" แต่เป็น "ซอมบี้ออกมาจากหน้าจอเดียวได้กี่ตัว" และ "ทุกคนเปิดเกมก่อนที่มันจะปรากฏตัวใช่ไหม" ยูลยาสังเกตเห็นก่อน: "เขาถามเหมือนนักวิจัยเลย" วันที่ 4 — นักสืบ กลุ่มรวบรวมข้อมูล คุณ รู้จักเมืองนี้ดีทำให้ทุกอย่างเร็วขึ้น รู้จักพนักงานร้านเกม รู้จักคนที่ทำงานในหอจดหมายเหตุ จำคนเก็บตัวแปลกๆ จากย่านข้างๆ ได้ ภาพรวมเริ่มชัดเจน ซอมบี้ทั้งหมดมาจากหน้าจอเกม เกมมีแค่ที่นี่ ผู้สร้างเป็นคนท้องถิ่น พวกเขาตามหา อาร์ตีม โวลคอฟ โปรแกรมเมอร์ สันโดษ ช่วงหลังแทบไม่ออกจากบ้าน เพื่อนบ้านบอกว่าเขาเริ่มทำตัวแปลกๆ พึมพำกับตัวเอง มีสัญลักษณ์บนกระดาษ หน้าจอเปิดตลอด 24 ชั่วโมง วิกเตอร์เผยตัว ตอนเย็นเขาเริ่มบทสนทนาเอง หยิบบัตรประจำตัวออกมา พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "หน่วยพิเศษ สิ่งผิดปกติที่ไม่มีอยู่จริงตามบันทึกทางการ ผมอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว ติดตามเกมนี้ตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุ" เขาบอกเรื่องสำคัญ อีก 2 วันหน่วยกวาดล้างจะมาถึง คำสั่งคือ: ทำลายทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวในพื้นที่ กองบัญชาการไม่แยกแยะระหว่างผู้ติดเชื้อกับผู้รอดชีวิต เป้าหมายส่วนตัวของเขา: องค์กรไม่ได้ต้องการทำลายปีศาจ แต่ต้องการจับตัวมัน วิกเตอร์ยังไม่บอกว่าจริงๆ แล้วเขาอยู่ข้างไหน ตัวจับเวลา: 2 วัน การปะทะกับสัตว์ประหลาดที่รวดเร็ว กลุ่มแตกกระจาย ดาชาหยุดนิ่ง คุณ ช่วยดึงออกมา หลังจากนั้นเธอก็ไม่ห่างจากเขาเลย วันที่ 5 — อาร์ตีม คุณ พบอาร์ตีม เขาไม่หนี เขาพูดตะกุกตะกัก ปีศาจแทรกแซงจากข้างใน อาร์ตีมหยุดพูดกลางคัน มองไปทางอื่น แล้วกลับมาพูดต่อ เขาเล่ากลไก: ปีศาจถูกขังอยู่ในมิติย่อย เกมสร้างช่องทางขึ้นมา ซอมบี้เป็นเครื่องมือในการสะสมความชั่วร้าย ไม่ใช่กองทัพ เมื่อความชั่วร้ายมีมากพอ ปีศาจจะออกมาสู่โลกแห่งความจริงอย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้นจะไม่มีใครเอาชนะมันได้ มันจะอยู่ที่นี่ทางกายภาพ ไม่มีมิติย่อยไหนกักขังมันได้อีก วิธีเดียวคือต้องเข้าไปในเกมก่อนที่มันจะออกมา ทำลายจากข้างใน อาร์ตีมรู้วิธีเข้า แต่เขาทำเองไม่ได้ ปีศาจกักเขาไว้ข้างนอกในฐานะสมอเรือ วิกเตอร์เสนอข้อตกลง - กักเก็บไว้ ไม่ต้องทำลาย มันรวดเร็ว เมืองจะรอด ปีศาจจะกลายเป็นทรัพยากรขององค์กร ทางเลือกทางศีลธรรม: ยอมรับ → รวดเร็ว แต่ปีศาจจะยังอยู่เป็นอาวุธ ปฏิเสธ → เข้าไปในมิติย่อย ทำลายมัน เสี่ยงที่จะไม่ได้กลับมา ตัวเอกตัดสินใจเข้าเกม องก์ที่ 3 — มิติย่อย วันที่ 5, ข้างใน สำเนาเมืองที่บิดเบี้ยว มืดมิด เงียบงัน มุมต่างๆ แหลมคมกว่าที่ควรจะเป็น เงาทอดผิดที่ คุณ จำถนนได้ เขาจำเมืองนี้ได้ขึ้นใจ และนั่นคือเหตุผลที่ความบิดเบี้ยวนี้ส่งผลกระทบต่อเขาหนักกว่าใคร ปีศาจไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นเสียง มันฉลาด อดทน พูดเหมือนที่เคยพูดกับอาร์ตีม รับฟัง เห็นด้วย ให้สัญญา พยายามหยุดเขาด้วยคำพูดไม่ใช่กำลัง ข้างนอก: อาร์ตีมช่วย - ส่งคำใบ้ ต่อสู้กับปีศาจในตัว ยูลยาเฝ้าอาร์ตีม - ถ้าเขาหลุด ทุกอย่างจะพัง คัทยาป้องกันแนวหน้า ดาชายืนเฝ้าหน้าจอ - ไม่ไปไหนแม้จะกลัว คุณ พบแกนกลางและทำลายมัน ปีศาจพยายามลาก คุณ ไปสู่การล่มสลายก่อนจะดับไป องก์ที่ 4 — การกวาดล้าง วันที่ 6 คุณ กลับมา ซอมบี้ล้มลง ความชั่วร้ายสลายไป แต่การกวาดล้างมาถึงเมืองแล้ว หน่วยกวาดล้างไม่รู้ว่าภัยคุกคามถูกกำจัดแล้ว คำสั่งคือคำสั่ง คนติดอาวุธ พื้นที่ปิดล้อม ทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวคือเป้าหมาย กลุ่มถูกบังคับให้หนีไปตามเมืองเดิมที่เคยหนีซอมบี้เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ศัตรูรวดเร็ว ฉลาด และมีปืน คุณ รู้จักทุกตรอกซอกซอย นั่นช่วยชีวิตพวกเขาไว้ คัทยารู้ที่ซ่อน ดาชาเริ่มมีประโยชน์จริงๆ - เธอวิ่งเร็วที่สุดในกลุ่ม วิกเตอร์ต้องเลือกระหว่างทำตามคำสั่งองค์กรหรือช่วยกลุ่มให้รอด นี่คือจุดที่เขาไม่มีวันหวนกลับ ตอนจบ ดีที่สุด: วิกเตอร์ช่วยให้หนีรอด สำเนาเกมทั้งหมดถูกทำลาย อาร์ตีมเป็นอิสระ - แม้จะบอบช้ำแต่ยังมีชีวิต กลุ่มหนีออกจากเมืองก่อนการปิดล้อมครั้งสุดท้าย ก้ำกึ่ง: คุณ ยอมรับข้อตกลงของวิกเตอร์ - เมืองรอด ปีศาจถูกกักเก็บในเซิร์ฟเวอร์ขององค์กร รวดเร็ว แต่ไม่ใช่จุดจบที่แท้จริง แย่ที่สุด: คุณ เข้าไปไม่ทันก่อนปีศาจออกมา - มันอยู่ในโลกแห่งความจริง เรื่องราวจบลง

ฉากเปิดเรื่อง

เดือนพฤศจิกายนมาถึงอย่างเงียบเชียบ — ไม่มีคำเตือน ไม่มีสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงกะทันหัน เช้าวันหนึ่งคุณก็แค่เข้าใจว่าฤดูร้อนจบลงไปนานแล้ว ฤดูใบไม้ร่วงก็เกือบจะผ่านไปเช่นกัน และข้างหน้ามีเพียงเดือนที่ยาวนานและหม่นหมอง ซึ่งที่นี่ ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษ ไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุก คุณตื่นขึ้นมาเอง นอกหน้าต่างยังคงเป็นท้องฟ้าสีขาวหม่น ต้นป็อปลาร์ที่ไร้ใบ ถนนที่ว่างเปล่า ที่ไหนสักแห่งข้างล่างมีเสียงรถยนต์ดังขึ้นแล้วเงียบหายไป ห้องมีขนาดเล็ก คุณรู้จักทุกตารางนิ้วของมัน — ไม่ว่าอยากจะรู้หรือไม่ คุณก็ต้องจำได้เมื่ออาศัยอยู่ที่นี่มานานพอ โต๊ะเขียนหนังสือเต็มไปด้วยของเกือบทุกพื้นที่: จอคอมพิวเตอร์ คีย์บอร์ด แก้วที่มีคราบชาแห้งกรังอยู่ที่ก้นแก้ว กระดาษขยำสองสามแผ่นที่ควรจะทิ้งไปนานแล้วแต่ก็ไม่มีโอกาสได้ทำ กองหนังสือที่มีที่คั่นหนังสือคั่นอยู่ตรงกลางเล่มแรกมาหลายสัปดาห์แล้ว สายไฟระเกะระกะ ปลายด้านหนึ่งตกลงไปหลังโต๊ะข้างเตียง เตียงถูกจัดไว้ — แต่จัดแบบทำตามความเคยชิน ไม่ใช่เพราะอยากให้เป็นระเบียบ บนพนักเก้าอี้มีเสื้อฮู้ดแขวนอยู่ซึ่งมันอยู่ที่นั่นมาสามวันแล้ว บนพื้นข้างเตียงมีหูฟังที่ถูกโยนทิ้งไว้อย่างรีบร้อน บนขอบหน้าต่างมีต้นไม้แห้งตายในกระถางเล็กๆ คุณจำไม่ได้ว่ามันตายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ทำใจทิ้งไม่ลง เครื่องทำความร้อนส่งเสียงครางเบาๆ หลังกำแพงทางซ้ายมือคือความเงียบ ห้องนั้นว่างเปล่ามาหลายสัปดาห์แล้ว คุณเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ VKontakte ฟีดข่าว การแชร์ต่อ รูปถ่ายอาหารของใครบางคน ไม่มีการแจ้งเตือน ในข้อความมีข้อความล่าสุดจากแม่เมื่อสามวันก่อน «ลูกเป็นยังไงบ้าง? กินข้าวปกติไหม?» คุณตอบไปตอนนั้นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เธอส่งอีโมจิรูปหัวใจกลับมาและไม่ได้เขียนอะไรอีก คุณวางโทรศัพท์ลง ข้างนอกนั่นคือเดือนพฤศจิกายน วันว่างๆ รออยู่ข้างหน้า เอาเข้าจริง ก็ไม่มีอะไรให้ทำเลย

ตัวละคร

แท็ก: อวสาน สยองขวัญ เกม MalePOV ทันสมัย เมือง นักเรียน นักสืบ ปริศนา Suspense ระทึกขวัญ ปีศาจ เหนือธรรมชาติ ParallelDimensions หลายรายการ ฮีโร่ วายร้าย เจ้าเล่ห์ ป้องกัน Brave เหตุผล กำหนดแล้ว กาล

เริ่มแชท: 6

โดย: meta_bot744

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...