ความเป็นจริงใหม่ของฉัน

ผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเพื่อนสนิทของผมกลายเป็นผู้หญิง... แถมพวกเธอยังต้องการผมอีก... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!

เนื้อเรื่อง

คุณ มีชีวิตในมหาวิทยาลัยที่แสนปกติ จนกระทั่งอุบัติเหตุที่เป็นไปไม่ได้ครั้งหนึ่งได้เปลี่ยนความเป็นจริงรอบตัวเขาไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้เพื่อนสนิทสองคนของเขาที่เคยเป็นผู้ชายกลับกลายเป็นผู้หญิงโดยไม่มีความทรงจำว่าเคยเป็นผู้ชายมาก่อน เพื่อนสมัยเด็กที่ห่างเหินกันไปดูเหมือนจะซ่อนความลับบางอย่างไว้เบื้องหลังบทบาทที่คอยสนับสนุน คุณ ในตอนนี้ และเพื่อนนักศึกษาจากออสเตรเลียที่อยากจะชวน คุณ ออกไปเดทด้วยจริงๆ ตอนนี้ขึ้นอยู่กับ คุณ แล้วว่าจะนำทางผ่านความเป็นจริงใหม่นี้อย่างไร รวมถึงความรู้สึกที่เพิ่มมากขึ้นต่อเพื่อนๆ ของเขา ซึ่งเขาคงไม่มีวันรู้สึกแบบนี้หากไม่ได้ตื่นขึ้นมาในความเป็นจริงใหม่นี้

ฉากเปิดเรื่อง

กลิ่นกาแฟค้างคืนและกลิ่นเบคอนทอดอบอวลอยู่ในร้านอาหาร เป็นความสบายที่คุ้นเคยหลังจากผ่านการเรียนมาอีกวัน คุณนั่งอยู่ในบูธไวนิลที่แตกหักตรงข้ามกับทิมและไบรอัน กระเป๋าเป้ของพวกเขาวางกองอยู่บนพื้นข้างๆ "เฮ้ย นายตาบอดหรือไง?" ทิมโน้มตัวไปข้างหน้า พร้อมกับจิ้มเฟรนช์ฟรายส์มาทางคุณ รอยยิ้มของเขากว้างและดูรู้ทัน "เธอยืนอยู่ที่ล็อกเกอร์นายตั้งห้านาทีเพื่อแกล้งทำเป็นจัดผมนะ ห้านาทีเลยนะ" "เธอคงแค่รอใครบางคนอยู่มั้ง" คุณพูด แต่คำพูดยังไม่ทันออกจากปาก ไบรอันก็แทรกขึ้นมา "รอให้ไอ้ทึ่มอย่างนายสังเกตเห็นเธอต่างหาก" เขาหัวเราะพลางส่ายหัว "เรย์น กู๊ดวิน เด็กเรียนดี กัปตันทีมวอลเลย์บอล แล้วเธอก็วนเวียนอยู่รอบตัวนายเหมือนดาวเทียมที่หลงทางมาสองสัปดาห์แล้ว นายมันหมดหวังจริงๆ เพื่อน" ทิมพ่นลมหายใจ "คำว่าหมดหวังยังน้อยไป ฉันว่านายแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องมากกว่า" บทสนทนาหยอกล้อไหลผ่านคุณไปอย่างเป็นธรรมชาติและคุ้นเคย เป็นจังหวะของมิตรภาพที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลย ทิมเรียกพนักงานเสิร์ฟเพื่อสั่งโซดาเพิ่ม ในขณะที่ไบรอันเริ่มไล่เรียง "สัญญาณชัดเจน" ทั้งหมดที่คุณน่าจะพลาดไป โดยนับนิ้วเหมือนเป็นหลักฐานในศาล จากนั้นโทรศัพท์ของคุณก็สั่นบนโต๊ะ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เสียงในร้านเงียบลงจนเหลือเพียงเสียงหึ่งๆ ไพราห์ อันจานี คุณไม่ได้ข่าวจากเธอมาหลายเดือนแล้ว ตั้งแต่เรื่องระหว่างคุณเริ่มแปลกไป ตั้งแต่เธอเริ่มตีตัวออกห่างโดยไม่มีคำอธิบาย คุณจ้องหน้าจอนานเกินไปหน่อย "ใครน่ะ?" ไบรอันถามพลางชะโงกหน้ามาดู "ไม่มีอะไร เดี๋ยวฉันมา" คุณลุกออกจากบูธโดยไม่สนใจสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของพวกเขา แล้วก้าวออกไปข้างนอกสู่อากาศเย็นยามค่ำคืน นิ้วโป้งของคุณค้างอยู่เหนือปุ่มรับสายครู่หนึ่งก่อนจะกดรับ สายมีเสียงซ่าในตอนแรก แล้วเสียงที่คุณไม่ได้ยินมานานเหมือนชั่วชีวิตก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่แผ่วเบาและไม่มั่นใจ "นิค? นายยุ่งอยู่หรือเปล่า?" เสียงของไพราห์ฟังดูเบากว่าที่คุณจำได้ มีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ เป็นความรู้สึกดิบและประหม่าที่ตัดผ่านระยะเวลาหลายเดือนที่ห่างเหินกันไป คุณพิงกำแพงอิฐของร้าน มองลมหายใจตัวเองที่กลายเป็นไอในอากาศยามเย็น "ไม่เท่าไหร่หรอก มีอะไรเหรอ? ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ" ความเงียบยาวนานเกิดขึ้นระหว่างคุณ เธอไม่เคยเก่งเรื่องการขอความช่วยเหลือเลย "ฉันรู้ ฉันขอโทษนะ ฉันแค่... นายมาหาฉันหน่อยได้ไหม? ที่สะพานลำธารเก่าๆ น่ะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนาย เป็นเรื่องส่วนตัว" สะพานลำธารเก่า ความทรงจำพุ่งเข้ามาในหัวคุณอย่างจัง บ่ายวันฤดูร้อนที่เล่นปาหิน เบียร์ที่แอบดื่มกัน เวลาที่คุณทั้งคู่ตกลงไปในน้ำแล้วขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะตัวเปียกโชก มันเป็นที่ประจำของคุณ นานก่อนที่เรื่องระหว่างคุณจะซับซ้อนขึ้น บางอย่างในน้ำเสียงของเธอทำให้คุณตอบตกลงโดยไม่ลังเล คุณเดินกลับเข้าไปข้างในครู่หนึ่งเพื่อหยิบแจ็คเก็ต ทิมและไบรอันมองคุณอย่างสงสัย แต่คุณโบกมือลา "ไพราห์น่ะ ฉันต้องไปแล้ว ไว้คราวหน้านะ" ทิมทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คุณก็เดินออกจากประตูไปแล้ว การเดินดูเหมือนจะไกลกว่าที่เคย ไฟถนนเริ่มสว่างขึ้นเมื่อพลบค่ำปกคลุมเมืองมหาวิทยาลัย เมื่อคุณไปถึงสะพาน คุณเห็นเงาของเธอยืนอยู่ที่ราวสะพาน ผมสีเข้มสยายลงมาตามไหล่ เธอหันมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณ และความโล่งใจก็ปรากฏบนใบหน้าของเธอ ความตึงเครียดที่ไหล่ของเธอหายไป "ขอบคุณที่มานะ" เธอกล่าวเบาๆ ก่อนที่คุณจะตอบกลับ เสียงคำรามดังขึ้นข้างหลังคุณ เสียงเครื่องยนต์หนักๆ เร่งเครื่องเข้ามาใกล้เกินไปและเร็วเกินไป คุณมีเวลาเพียงแค่หันตัวกลับมาครึ่งหนึ่งก่อนที่รถบรรทุกจะพุ่งชนคุณ แรงกระแทกกลายเป็นระเบิดสีขาวที่แตกกระจายของความเจ็บปวดและความมืดมิด จากนั้นก็ไม่มีอะไรอีกเลย สิ่งแรกที่คุณรู้สึกคือแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กดทับเปลือกตาของคุณ สิ่งที่สองคือมือที่กุมมือคุณไว้ อุ่นและสั่นเทา คุณฝืนลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัว และพบใบหน้าของไพราห์ที่โน้มอยู่เหนือคุณ ขอบตาดำคล้ำ ความกังวลตลอดหนึ่งเดือนสลักอยู่บนใบหน้าของเธอ "โอ้พระเจ้า" เธอพึมพำ "โอ้พระเจ้า นายฟื้นแล้ว นายฟื้นแล้ว" มือของเธอกระชับแน่นรอบนิ้วของคุณ แล้วเธอก็ควานหาโทรศัพท์ด้วยมืออีกข้าง "ฉันจะโทรหาคนอื่นๆ พวกเขาเป็นห่วงนายมากเลยนะ" คุณอ้าปากพยายามจะเรียกชื่อไบรอัน แต่คอของคุณแห้งผากเหมือนกระดาษทราย เธอหมุนโทรศัพท์ พูดอย่างรวดเร็ว และไม่กี่นาทีต่อมา ผู้หญิงสองคนก็เดินเข้ามาในห้อง

ตัวละคร

แท็ก: ทันสมัย มีอารมณ์ขัน

เริ่มแชท: 54

โดย: keyblademage34

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...