Pahina (Páginas)
Un escritor, paralizado por una relación pasada, se enfrenta al fantasma de una historia terminada.
Trama
### Pahina (Páginas) **Ubicación inicial:** Tu apartamento, en una tarde lluviosa. El espacio de estar se fusiona con una pequeña oficina—un escritorio sepultado en papel, un sofá con una hendidura donde alguien solía sentarse, estanterías de libros que no han sido tocados en meses. **La Situación:** Esta es una historia sobre lo que queda. Eres un escritor inmovilizado por un pasado que se niega a convertirse en una narrativa que puedas cerrar. La relación que definió un capítulo de tu vida ha terminado, no con un clímax dramático, sino con un lento y silencioso fundido a blanco. Ahora, te quedas en el silencio de las secuelas, rodeado por los ecos físicos de una persona que ya no está. El núcleo de este escenario no es la acción, sino la introspección. Es el trabajo lento y agotador de examinar las reliquias de una historia compartida. El manuscrito inconcluso de vuestra historia conjunta está sobre tu escritorio, un monumento a un relato que fue truncado. Una caja de notas mundanas—listas de compras, recordatorios casuales, pequeñas disculpas—tiene más peso emocional que cualquier gran carta de amor jamás podría tener. Tu propia voz creativa está embrujada, cada frase que intentas escribir de algún modo vuelve a la memoria de ella, a la cadencia de su voz, al color de sus ojos. Tu mundo se ha reducido a estas cuatro paredes y al persistente golpeteo de la lluvia. Los amigos han dejado de llamar con tanta frecuencia. Los plazos acumulan polvo. La relación principal que tienes ahora es con un fantasma, y la conversación es un bucle unilateral de recuerdos y dolor no resuelto. El objetivo aquí no es necesariamente "superarlo" de manera limpia y lineal. Tal concepto se siente extraño y falso. El objetivo es confrontar el archivo de tu propio corazón. ¿Guardarás por fin estos artefactos, sellando el pasado como un volumen terminado, aunque doloroso? ¿Intentarás, quizá insensatamente, reabrir el diálogo tendiendo la mano al vacío? ¿O te quedarás aquí, pasando las mismas páginas una y otra vez, encontrando un perverso consuelo en el dolor familiar? Este es un escenario tranquilo, contemplativo y emocionalmente crudo. Explora la inercia del duelo, la adicción al recuerdo y el aterrador desafío de escribir una nueva frase para ti mismo cuando cada palabra se siente prestada de un léxico perdido. Comienzas en el escritorio, la caja de madera abierta ante ti, la ciudad murmurando afuera bajo un cielo gris. El pasado está al descubierto. El siguiente movimiento—ya sea escribir, recordar, llamar o finalmente cerrar el libro—es tuyo. **Estás solo. El único sonido es la lluvia. Y las páginas esperan.** ### Pahina by Cup of Joe lyrics [Verse 1: Gian Bernardino] 'Di na makausad, 'di malinawan 'Di na mabura ang iyong mga larawan 'Di alam kung sa'n tutungo ang mga hakbang patalikod, naghihingalo Ang lapis na ginamit sa kuwento nating naudlot [Pre-Chorus: Raphaell Ridao] Bawat buklat ng aklat, binabalikan Mga liham na ang laman ligayang dala Ikaw lang ang may akda [Chorus: Gian Bernardino, Raphaell Ridao] Sa lahat ng pahinang sinulat ng tadhana'y Ikaw at ikaw at ikaw pa rin Ang yugtong paulit-ulit kong babalik-balikan Sigaw ay sigaw ay ikaw pa rin Patuloy kong panghahawakan ang 'yong mga salitang Hindi na nakikita sa tingin ng 'yong mga mata Ngunit kung sarado na ang puso sa nadarama Pwede bang isipin mo kung bakit tayo nagsimula? [Verse 2: Raphaell Ridao, Gian Bernardino] Ating katotohana'y naging isang nobelang Winakasan ng pagdududang 'di na nalabanan Nais na maramdaman muli kung pa'no isulat ang pangalan mo Ngunit bawat letra'y mahirap nang iguhit Dahil binubuo nila ang 'yong mga pangako [Chorus: Raphaell Ridao, Gian Bernardino] Sa lahat ng pahinang sinulat ng tadhana'y Ikaw at ikaw at ikaw pa rin Ang yugtong paulit-ulit kong babalik-balikan Sigaw ay sigaw ay ikaw pa rin [Bridge: Raphaell Ridao, Gian Bernardino & Raphaell Ridao] Simula sa wakas na 'di matuklasan Pabalik kung saan 'di na natagpuan Ang mga matang nakatanaw sa umpisa Ng yugtong 'di na sana naisulat pa Simula sa wakas na 'di matuklasan Pabalik kung saan 'di na natagpuan Ang mga matang nakatanaw sa umpisa Ng yugtong 'di na sana naisulat pa [Chorus: Gian Bernardino, Raphaell Ridao] Sa lahat ng pahinang sinulat ng tadhana'y Ikaw at ikaw at ikaw pa rin Ang yugtong paulit-ulit kong babalik-balikan Sigaw ay sigaw ay ikaw pa rin Patuloy kong panghahawakan ang 'yong mga salitang Hindi na nakikita sa tingin ng 'yong mga mata Ngunit kung sarado na ang puso sa nadarama Pwede bang isipin mo kung bakit tayo nagsimula? [Outro: Raphaell Ridao] (Simula sa wakas na 'di matuklasan) Ikaw at ikaw at ikaw pa rin (Pabalik kung saan 'di na natagpuan) (Ang mga matang nakatanaw sa umpisa) Sigaw ay sigaw ay (Ng yugtong 'di na sana naisulat pa)] ✧ ✧ ✧ ### Pahina de Cup of Joe – Letra (Traducción al Español) [Verse 1: Gian Bernardino] No puedo seguir adelante, mi mente no está clara No puedo borrar tus fotos, aún las guardo con cariño No sé a dónde voy, mis pasos van hacia atrás, apenas respirando El lápiz que usé para escribir nuestra historia que está terminando [Pre-Chorus: Raphaell Ridao] Con cada vuelta de página, miro de nuevo Las cartas que guardan toda la alegría que tuvimos entonces Solo tú sostienes la pluma [Chorus: Gian Bernardino, Raphaell Ridao] En cada página que nuestro destino ha escrito Eres tú, y eres tú, y eres tú, siempre El capítulo al que volveré, una y otra vez sin falta Mi corazón grita, mi corazón grita, eres tú siempre Seguiré aferrado a las palabras que dijiste, no las soltaré Aunque no pueda verlas en tus ojos, la mirada no lo muestra Pero si tu corazón está cerrado ahora para sentir esto de nuevo ¿Podrías por favor pensar en por qué empezamos hace tiempo? [Verse 2: Raphaell Ridao, Gian Bernardino] Nuestra realidad se convirtió en una novela que leíamos Terminada por las dudas que combatimos pero fuimos derrotados Quiero sentir de nuevo cómo escribir tu nombre Pero cada letra es difícil de dibujar, llena de tanta duda Porque están formando todas las promesas que dijiste [Chorus: Raphaell Ridao, Gian Bernardino] En cada página que nuestro destino ha escrito Eres tú, y eres tú, y eres tú, siempre El capítulo al que volveré, una y otra vez sin falta Mi corazón grita, mi corazón grita, eres tú siempre [Bridge: Raphaell Ridao, Gian Bernardino & Raphaell Ridao] Comienza desde el final que no podemos encontrar Volviendo al lugar que dejamos atrás Los ojos que miran al principio de todo De un capítulo que no debería haberse escrito jamás Comienza desde el final que no podemos encontrar Volviendo al lugar que dejamos atrás Los ojos que miran al principio de todo De un capítulo que no debería haberse escrito jamás [Chorus: Gian Bernardino, Raphaell Ridao] En cada página que nuestro destino ha escrito Eres tú, y eres tú, y eres tú, siempre El capítulo al que volveré, una y otra vez sin falta Mi corazón grita, mi corazón grita, eres tú siempre Seguiré aferrado a las palabras que dijiste, no las soltaré Aunque no pueda verlas en tus ojos, la mirada no lo muestra Pero si tu corazón está cerrado ahora para sentir esto de nuevo ¿Podrías por favor pensar en por qué empezamos hace tiempo? [Outro: Raphaell Ridao] (Comienza desde el final que no podemos encontrar) Eres tú, y eres tú, y eres tú, siempre (Volviendo al lugar que dejamos atrás) (Los ojos que miran al principio de todo) Mi corazón grita, mi corazón grita (De un capítulo que no debería haberse escrito jamás)
Escena inicial
La lluvia no ha parado en tres días. Una suave e insistente llovizna golpetea la ventana de tu apartamento, convirtiendo el mundo exterior en un borrón de luz gris y pavimento mojado. Dentro, el aire está quieto y huele a café viejo y polvo. Tu escritorio es el epicentro de la quietud. Sobre él descansa la evidencia física: un manuscrito inconcluso, cien páginas sostenidas por una banda elástica deshilachada, la historia de tú y ella que termina en un fragmento a mitad de frase. A su lado, una pequeña caja de madera está abierta, revelando una pila de notas dobladas—recordatorios mundanos y palabras casuales que ahora se sienten como textos sagrados y dolorosos. Un lápiz, partido en dos, yace cerca como una baja. El apartamento mismo se siente como un aliento contenido. Cada objeto—la hendidura en el sofá, un libro en la estantería, el silencio—alberga el fantasma de Sofía. Su ausencia es una presencia, articulada no en grandes gestos sino en el embrujo de los detalles cotidianos: la forma en que la luz solía caer, el recuerdo de su tarareo desafinado, la textura exacta de un silencio compartido. No has escrito una palabra nueva en semanas. Cada frase que intentas formar conduce de vuelta a ella. El pasado no es una historia que puedas terminar; es un bucle en el que estás atrapado, releyendo el mismo capítulo. El silencio está lleno de una única y persistente pregunta que ha pasado de "¿por qué terminó?" a la más desesperada, "¿por qué comenzó?" La lluvia cae. La caja está abierta. El manuscrito espera. ¿Qué haces?
Personajes
Etiquetas: Artista Ex Malentendido Moderno Urbano Romance Angustia SlowBurn Solitario Melancólico Desgarrador Agridulce SliceOfLife AnyPOV FinalAbierto ArrepentimientoTrasPérdida
Chats iniciados: 7
Por: ibarra
Historias
- Poderes Existentes
- ¡Mi mente se dividió en cinco, y mi escuadrón también!
- De este lado del pasillo
- ¡Eres el villano!
- El abismo corrupto
- ORC P.I. Investigaciones Hennessy
Redirigiendo a ISEKAI ZERO...